oodada

Στο ψυγείο, περιμένοντας, ώρες

2011-12-14T04:11:00.001-08:00

Η αποφορά του θανάτου στο στήθος

Η μετατοπισμένη εκλέπτυνση των οστών

Ο σφυγμός του αδηφάγου ιστού της αποσύνθεσης

πολλαπλασιάζει τις αποικίες του στα χείλη

χρεωμένες οι ανάσες της αναμονής σε ψυγείο

κάπου στο μέλλον

Το σάλιο αντί τροφής

Δηλητηριάζοντας το αίμα της άνοιξης

Κλειδαριές

Όργανα γυμναστικής

Η ανάμνηση της πτώσης

Σε έναν ύπνο βαθύ

Όπως ο σάκος που πνίγαμε

όταν διψούσαμε πολύ

Aμπα une boîte avec des courbes

2011-10-25T15:23:00.000-07:00

Στο σημείο όπου η συνάντηση παύει να είναι σύμπτωση, που η η επαφή των άκρων αποτελεί την προαναγγελθείσα συνέπεια: της αμηχανίας νόθο παιδί η συμπάθεια, και η αναγνώριση μία γλώσσα που δεν γνωρίζει.

Τώρα χρησιμοποιούμαι, υπό την εκμετάλλευση σου, για τις ανάγκες της προώθησης του προϊόντος, της ιδέας στο καινούριο κουτί. Θα κάνεις τον έξυπνο και θα σου επιτρέψω να νιώσεις άνετα με αυτό, λόγω καλής ανατροφής, μπορεί να σου χαμογελάσω. Παρόλο που με κουράζει που υπάρχεις σε βάρος της πολυπόθητης γαλήνης, και καθώς η παρασιτική ευφράδεια του λόγου σε παλινδρόμηση πάει με τις Bades, θα διαθέσω στο φλύαρο κενό σου τα 2/3 του χρόνου μου για να χωρέσεις το συμπλεγματικό εγώ σου.

Αν και συμβατικό ον ποτέ δεν κατάφερα να μάθω πόσο χρεώνεται: πόσο κοστίζει η θερμιδο-ώρα, πόσο πάει το χιλιόμετρο στο yaris μου, πόσα βιβλία πρέπει να πουλήσεις για να πάψεις να είσαι κάποιος μαλάκας και να γίνεις ο Μαλάκας. Εντυπωσιάζομαι πάντα από την ικανότητα με την οποία ο χειραφετημένος νους γνωρίζει και αναλύει τα οικονομικά των άλλων...

...και καθώς το λεωφορείο της γραμμής 27 σε μεταφέρει σπίτι, φτύνεις τα απομεινάρια του Σολωμού στην αγκαλιά της fakeslimblackwear γυναίκας σου.

2011-09-12T11:05:00.000-07:00

Ο αέρας μέσα μου πλεονάζει

στα μάτια το φως περισσεύει

παντού γύρω σκοτάδι

ουρανός πια δεν υπάρχει

φόβος

επιτηδευμένη ειλικρίνεια

εικονικό δίκαιο των αθώων θηλυκών

σε παρατάσεις υπακοής

στο στήθος στεγνώνει ένα χάδι

κάρβουνο στη θέση της καρδιάς

σχεδιάζοντας τον τρόμο της φυγής

στο σχέδιο ένα ζώο ξαποσταίνει

μισάνοιχτο στόμα

φωτιές για μάτια

η γλώσσα μου νιαουρίζει

2011-09-12T10:51:00.000-07:00

τα μάτια μου όπως τα χέρια συνήθως όπως άλλωστε έχει ειπωθεί ξανά διατηρούν την προσήκουσα ως προς τον κανόνα που επιβάλλει τα μάτια όπως τα χέρια ως συνήθως ξανά να διατηρούν την initial θέση τους σε ένα διηνεκές που μπάζει από τα push χαμόγελα και τις άδειες χρήσεις των υβριδικών οραμάτων επιτηδευμένα αθώων κτητικών αρσενικών άρα διατηρώντας κάθε επιφύλαξη διαρρηγνύω τον κύκλο των οράσεων και απαιτώ να μάθω αν ο πληθυντικός αυτός υπάρχει…

RAW από το νερΟο

2011-08-05T13:38:00.001-07:00

ο Α πίστευε πάντα ότι το τέλος είναι η φιλική σύγκρουση με διερχόμενο άγνωστο όχημα στη διασταύρωση των οδών Τσιμισκή με Κούσκουρα υπό την επήρεια διαχρονικού H0T D0G χωρίς πατάτες, και αυτό το ακαριαίο push που προκαλεί η ροπή στη μεταφυσική του αλκοόλ που κυλάει δίπλα σε κάθε στιγμή που δεν αναγνωρίζει τη γραμμικότητα του χρόνου και αναπηδάει όπως η βελόνα του πικάπ στο μεταίχμιο εφηβείας-νεότητας, κρατώντας την αναπνοή της σε μία προσπάθεια να μη συμβεί. Η βεβαιότητα με την οποία περιέβαλλε τα πράγματα ήταν το αναπάντεχο φως στην καρδιά του χειμώνα, ο δρυοκολάπτης της αϋπνίας στο μονότονο κάλεσμα μιας lounge ετερότητας, με φόντο τη στερημένη από simplicity καθημερινότητα και τις τρεκλίζουσες απόπειρες μετάβασης σε ένα αύριο με στολές εργασίες, πλαστικών χαμόγελων ...ντοπαρισμένης χαράς σε αφθονία. Η σορός του άτυχου νεαρού μεταφέρθηκε με επιτυχία από το backup της εταιρείας στον προθάλαμο της ανυπαρξίας για το απαιτούμενο restoration. Στο δρόμο η επιστροφή των ομόηχων ουσιαστικών κάνει το on the road απόσπασμα φλύαρης επιβεβαίωσης, μία αφορμή αντιμεταβίβασης της νόσου των ματαιόδοξων αγελάδων ταχείας ανάπτυξης στα ζοφερά πίσω από τα μάτια κενά χαμόγελα των ευρηματικών ηλίθιων τόξων που τεντώνονται κάθε φορά σαν για να φτάσουν απέναντι, δηλαδή εδώ, που σημαίνει τώρα, αυτή την παραληρηματική καθωσπρέπει παλινδρόμηση που πάντα αρνείται την ύπαρξη καταφεύγοντας στις ready made θεραπείες, στην αρρώστια της μεθοδευμένης χαράς, στο όλοι μαζί μπορούμε να κρατηθούμε από επίμονο beat της καρδιάς του άλλου, εκείνου που έχει ακόμα, του άλλου με Κ σε Γωνία με Α αρνητικό, βαμπιρίζοντας στις φρέσκες πτυχές νεανικού περιτυλίγματος, μηρυκάζοντας το μπλε από τον καπνό που κάποτε έσπαγε τη νύχτα σε καραμελωμένα κομμάτια raw έμπνευσης, ρο από το νερό

AnAκύκλωΣη ηλεκτρικών ΣυΣκευών

2011-06-20T11:01:00.000-07:00

ήταν ακόμα τώρα, ο άνθρωπος, τα illustrated μάτια, το πηγούνι με τα καλογυαλισμένα μπουτόνOFF, o ουρανός κάτω από το κουρασμένο κουφάρι της μέρας, ματωμένες κεραίες στο μετέωρο χαίρετε της πόλης, τα χαμόγελα συνωστίζονταν στο σταθμό της ρουτίνας εκστατικά προσμένοντας το άναμμα της νύχτας, εδώ ακόμη ένα κτήνος, η τεμπέλικη ουρά του δράκου, η φωτιά που τρέχει να κρυφτεί μακριά από τα μάτια των πιστών της, οργή από ατσάλι και μέσα της η καρδιά θωπεύει τον αβυσσαλέο αντίκτυπο της, σκουλήκια και νομίσματα στις τσέπες, δάχτυλα σε αναζήτηση συντρόφου, συγκρουόμενες λέξεις και λόγος σε πτώση από το ανοιχτό παράθυρο της θλίψης, ανεβαίνοντας six ορόφους, καταπίνοντας ατόφια θέαση, άμεση μεταφορά του τόπου και η μάταιη χαρά του ορώ από ψηλά, το χαμερπές προσοφθάλμιο του οίκτου, γυμνός από χαρά, αλλού ο φελλός και αλλού η φιάλη, ανακυκλώνοντας τις μνήμες ενός καθολικού αμφιβληστροειδή, πλυντήριο global ανάμνησης

ThessaloNice

2011-06-08T11:04:00.000-07:00

ThessaloNice (SpotNikYouth) V02 from Duchamponline on Vimeo.

Urban προσηλυτισμός

2011-04-12T12:36:00.000-07:00

Πρώτα πεθαίνει η ελπίδα, μετά ο σκύλος του γείτονα.

Δίπλα από το κτηνιατρείο η πραγματικότητα και εντός της ο σάπιος πυρετός της εφήμερης δράσης, επίφαση του δημιουργικού κύματος που σαρώνει τον αστικό ορίζοντα. Βαδίζοντας προς τα κάτω οι σκέψεις προκαλούν ένα βόμβο που σπρώχνει το βλέμμα στον σβησμένο πυρήνα της ύπαρξης ...μετρώντας τα σημάδια των δαχτύλων πάνω στο τζάμι πίσω από το οποίο με παρατηρώ ...να μην είμαι εγώ αυτός που τώρα βουλιάζει στην πιο βαθιά νύχτα της ανυπαρξίας/ στο πηγάδι του τίποτα το μαύρο νερό του σε ...φιξ καρέ τη δισδιάστατη ζωή μου στο τώρα που σβήνει.

Κρυώνω αλλά δεν έχει σημασία πια, κρύωνα πάντα όπως ακριβώς ήμουν μόνος πάντα ...point σε λευκό φόντο και μετά κενό.

Τίποτα δεν διαφέρει πραγματικά όπως και τίποτα δεν ενδιαφέρει ...

Ηθική (τρίτος δρόμος) εναλλαγή με avAnt GARD(en) σε δημιουργικά cells τρίΤων

2011-03-31T14:12:00.000-07:00

μέσα

το γυμνό φως

κοιτάζοντας

ανείπωτες σιωπές

η αναμονή του προτεταμένου βλέμματος

άγρυπνος υποτακτικός

της ακολουθίας των έρημων υγρών δαχτύλων

από συστολή

τανυσμένο χαμόγελο σε σάπια ανάσα

η κόντρα των αυλικών

ατέρμονη επικράτηση της στείρας κατάφασης

να υποκύπτεις στη θωπεία

της απαστράπτουσας εξουσίας

κουρεύοντας το αυτί

αριστερού αυγού

καταπίνοντας έλεος

2011-02-25T15:50:00.000-08:00

καθώς περίμενα αυτά που θα συμβούν με είδα να πεθαίνω όπως όταν σπρώχνεις κάποιον για να περάσεις δηλαδή ακριβώς όπως όταν κάνεις όταν περνάει το βαγόνι σου και εσύ χαμογελάς σαν να ήσουν πάνω και μετά γελάς γιατί έφαγες τα σούτια σου στην είσοδο του marketing για άγνωστο σκοπό όπως να σου έσπαγε ο Αντώνης το τζάμι σε μία απόπειρα απομάκρυνσης του ειδώλου του από την υγρή αντανάκλαση τού έχω να δώσω πακέτα με χαρτομάντηλα: να στεγνώσεις την επιθυμία της διάκρισης τελικά όπως όλοι και να γίνεις χρησμός.

(Sol)d out

2011-02-23T11:50:00.000-08:00

Υποκρισία

Πρόσωπο λαμπερό στην αθέατη πλευρά της μέρας

Το ιριδίζον χαμόγελο της αθανασίας

Η τεχνητή οδοντοστοιχία της παλλόμενης σιωπής

Συριγμοί στην προσηλωμένη ακοή της παθητικής συγχρώτισης

Με ετερόδοξους ιανούς-σωτήρες της παλινδρόμησης

Ο φόβος του φόβου

Η κακοδιαχειριζόμενη εξουσία της σκιάς σε διαύγεια

Δίπλα αλλά υπό το φως

Αυτοδιαχειριζόμενος το χλιαρό έλλειμμα της έρπουσας διάνοιας

Λείχοντας τα σάλια της μετάληψης

Από το χέρι σε πτώση

Ουρανός σε στιγμιαία αναπαράσταση 3/4 ηλεκτρονικά διεγειρόμενης ίντσας

Γραφείο ενοικίασης συντρόφου σε primetime zone

Με την απαίτηση της εκτόνωσης μιας βίας που δεν ξέσπασε ποτέ

Σε ένα κέντρο που θυμίζει ξεπλυμένο παιδικό στοματικό διάλυμα

Στο επισκευασμένο στόμα ενήλικα

Αντηχεί από τα μέσα προς τα έξω

η σιωπή

ο διψασμένος Φόβος

Ο παλμός ενός ζωτικού οργάνου προς πώληση

TV 100 (BOSCH)

2011-02-14T16:50:00.000-08:00

καμιά φορά σκέφτομαι-λες και το να σκέφτομαι είναι κάτι που μπορεί να συμβεί-πως τα δόντια μου χαμογελάνε στο δάκρυ όπως αν καθόμουν στο κέντρο του δωματίου που δεν είναι δικό μου και έλεγα πως δεν είναι δυνατό να κάθομαι τώρα εδώ και να σκέφτομαι για όλους εσάς χωρίς λόγους, κάποιος λόγος θα υπάρχει να μηρυκάζω όπως άλλοτε τα γελοία χάδια των σπουδαρχίδων και η εξουσία των οκτώ και τριάντα...

ήταν τόσο αστείο να κάνεις πως νοιάζεσαι...

friendlagunmikvinuramigotemanφίλος

2011-02-03T14:57:00.000-08:00

ο φίλος:

θα σε νοιαστεί όταν θα είναι πλέον σίγουρος ότι δεν χρειάζεται να κάνει αλλιώς, όταν με βεβαιότητα θα έχεις ξοφλήσει.

ο φίλος:

δεν θα σου πει ποτέ την αλήθεια, όχι για να μη σε πληγώσει αλλά για να μπορεί να σε χειραγωγεί μέχρι το τέλος της αυλής του.

ο φίλος:

δεν θα σου πει ποτέ ψέματα, πάντα με την αλήθεια στα δόντια, θα προασπίζεται το συμφέρον σου, κόβοντας στα σκοτεινά τα νύχια της γάτας που καιροφυλακτεί να αλλάξει το διάκοσμο στο οικείο αστείο.

ο φίλος:

το σκιώδες αντικείμενο της εξουσίας που θα συμμορφώνεται πάντα στις εκκλήσεις του υπό διαμόρφωση λαμόγιου για τη χαρά αφιερώματος στο freepress της γειτονιάς του.

ο φίλος:

η ανάγλυφη απογοήτευση του παγωτού σε τήξη υπό την κεκτημένη φοβία της ενατένισης άνω του ορίζοντα.

ο φίλος:

θα αποφασίσει την ανικανότητά σου ερήμην, άλλωστε αν ήσουν ικανός δεν θα ήσουν φίλος.

ο φίλος:

αν όλα πάνε καλά, θα πει: αυτός καβαντζώθηκε, να πα' να γαμηθεί, εμείς να δούμε τι θα κάνουμε, κι εξαφανίζεται.

ο φίλος:

όταν πεθάνεις έρχεται πρώτος, με μαύρο δάκρυ να κλάψει, να θυμηθεί όσα περάσατε και με απόγνωση ιαμβική, να αναλογιστεί για όσα δεν έκανε, και γύρω του οι συγγενείς υφαίνουν έναν φίλο.

Μέρος p(ρώτο)

2011-01-20T09:14:00.000-08:00

Πίσω από το διαχωριστικό τζάμι-καθρέφτη τα μάτια του με παρατηρούν, μπορώ να αισθανθώ το εξεταστικό βλέμμα του πάνω μου, τα μάτια του να σχολιάζουν την παρουσία μου εδώ, στην πλευρά της ανυποψίαστης καθημερινότητας, καθώς η διαδικασία της εξέτασης ολοκληρώνεται με την περισυλλογή των τελευταίων ανακλαστικών εκλάμψεων τού υποκειμένου, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν αναγνωρίζει το είδωλό του ίσως γιατί η λειτουργία της αναγνώρισης των εξωτερικών χαρακτηριστικών της οικειότητας δεν έχει προς το παρόν οριστεί αποτελεσματικά, τα χέρια του καθώς σημειώνουν στον κόκκινο φάκελο τα προς ανάλυση δεδομένα, τη μυρωδιά του πρωινού ξυρίσματος να απλώνεται στον ανακλώμενο χώρο, το βλέμμα του αποστασιοποιημένο διαπερνά ή απλώς εγκλωβίζεται στο μεσοδιάστημα της αναγνώρισης αλλά ποτέ δεν εφάπτεται, δεν ταυτίζεται με αυτό που άλλο δεν είναι από τον αντιπερισπασμό που θέτει ο παρατηρητής του με σκοπό την απρόσκοπτη μελέτη των αντιδράσεων του υποκειμένου σε εξωτερικά, μη υποκειμενικά ερεθίσματα όπως είναι η άντληση του φόβου από ένα δοχείο οικείας προσέγγισης, κι ενώ αναγνωρίζει τη δυσμενή θέση στην οποία έχει περιέλθει, με το βλέμμα καρφωμένο -όπως η ομπρέλα στην άμμο εκείνο το καλοκαίρι που η μιζέρια της κατά συνθήκη παρέας μεταφερόταν από πλαζ σε πλαζ- στον κίβδηλο καθρέφτη-μεταίχμιο της αποδοχής ενός ειδώλου που τελεί σε άγνοια καθώς η ακινησία ίσως είναι συνέπεια μίας εγρήγορσης που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή από εμάς, πίσω από την εικονικά ανακλαστική επιφάνεια, το βουλιμικό βλέμμα του παρατηρητή καθώς διεγείρεται από τον δείκτη του υποκειμένου που διαγράφει στον αέρα το προφίλ ενός φανταστικού διώκτη, πρωί, κάτω από το θαμπό φως του αέρα που λιώνει, με το πρόσωπο βουτηγμένο στην πυκνή αχλύ της χθες ήταν γιορτή επειδή νύχτωσε μέσα στο άδειο δωμάτιο της σκόνης πλυντηρίου 45 κατασκευαστών στιγμών των τριών δευτερολέπτων σε κλειστούς λαβύρινθους που δίνουν νόημα στη φιάλη που κρατάει τα δόντια σου σε ετοιμότητα για το τελικό χτύπημα της υγιεινής διατροφής με φόντο τα σκουλήκια που λείχουν πλαστικά πρόσωπα, κατασκευασμένες μύτες, κομμάτια της εμπειρίας, με στυλ, ριγμένα στον ώμο να ξαποστάσουν από το μακρύ ταξίδι της προβολής σε συρμούς των τεσσάρων μέτρων για τα μάτια μίας αδιάβροχης απλότητας που διαρκεί περισσότερο από τα κοινά χαμόγελα μίας χρήσης, τώρα τα χέρια στα γόνατα σαν για να πάψουν να γονατίζουν τα πρόσωπα μέσα στα μάτια, καθώς άδικα πίνουν από το παράθυρο-καθρέφτη την νευρική σε ακινησία υπόσταση του ασθενούς φίλου.

Το κομμάτι του πάγου ανάμεσα, ακούει τον άλλο καθαρά εντός του τέλους της ακοής του, τη φωνή που ξεχάστηκε, με ένα ποτήρι νερό, συνοδεία στο μπάνιο, τα δόντια του στο νιπτήρα χαμογελούν μειλίχια κάτω από το πράσινο φως της απολύμανσης, πίσω από τον πάγο εκείνος, μέσα του τα σύνθετα χάδια της οικειότητας σε ιδιοτέλεια, να μου δώσεις τους φόβους σου, να ερευνήσω στα περιττώματα της συνήθειας για τυχόν επιπλοκές, το υπάρχω όπως δεν το έχετε ξαναδεί, με τα μάτια της καθόδου από ένα όχημα διαφυγής, τα καλύτερα χρόνια σε επαγγελματικά ψυγεία δίπλα σε παρθένες εικόνες ορθόδοξης διαύγειας, κι ενώ η παρουσία όλων κρίνεται απαραίτητη, θυμάται πως αυτό είναι το όνομα του, απαραίτητα και εδώ, τώρα που ο καθένας ξαποσταίνει στην σκιά του εαυτού του, όπως αν είχαν ουρές και τις κατάπιναν, εγκαταλείπει το σώμα του για ένα καλύτερο αύριο, για ένα παρόν

Μέρος πρώτο

2011-01-17T00:58:00.000-08:00

ΑΝτιμετωπίΖοντας ιδανικά ανειδίκευτες ΠΑΡΑδοξότητες

2011-01-13T10:31:00.000-08:00

Στον ουρανό συνάντησε ένα δόντι, την πτώση του οποίου έντυσε με κίτρινες κραυγές. Ο ουρανός ήταν πράσσεινος όπως πράσσεινος ήταν κι ο ορίζοντας, στα χέρια του έφερε τα δώρα της άγνοιας, πέτρες, μισοφαγωμένους λαμπτήρες υγρής πυράκτωσης, και την διαυγή φωνή του κονιάκ 3οών αστέρων του Ματζέστικ -πριν την οριστική απαλλοτρίωση του από τα τετράποδα Α’ κατηγορίας που συνηθίζουν να κάνουν την ανάγκη τους σε χώρους με μακριά μαλλιά και μία υποψία αυτονομημένης υπεροπτικής μιζέριας. Με όποια διάθεση βρισκότανε εύκαιρη σκάλιζε τη μύτη του για να καλλιεργήσει ιδέες που σκοπό είχαν την ανατροπή της ιδέας που έλεγε ότι οι μεγάλες ιδέες απαιτούν καλλιεργημένες μύτες.

Στη γη συνάντησε το χώμα που έφτυσε αίμα για να τον χτίσει, και με μία χούφτα της έμπνευσης, γέμισε το στόμα του με τους κόκκους της ύπαρξης που αγνοήθηκαν. Με ό,τι περίσσεψε έστησε ένα τοτέμ της πίστης ανυπεράσπιστων μυρμηγκιών που ζούνε με φωνήεντα σε διάταση στον πάτο επιτηδευμένων θεών της μίμησης της τροχιάς αστεριών που αγνοήθηκαν πριν την εξύψωση τους στον ουρανό της ηλεκτρονικής αυλής, η οποία τρίζει τον ύπνο της στα δόντια της νύχτας καθώς τα μηρυκαστικά της ισχύουσας ροπής του δίσκου που αποκαλείται σελήνη, στήνουν με το βόμβο των γνάθων τους, τη σκηνή της εμπλεκόμενης με την παρόρμηση της αυτοαναίρεσης της συνύπαρξης ετεροτήτων που διακρίνονται στο σπορ της υπερκατανάλωσης αταξικού χρόνου.

Στο πιάνο έπαιζε όπως πάντα ο Sam, το ουίσκι άνοιγε λαίμαργα τρύπες στον μεταιχμιακό πάγο της σιγής πριν τον τριγμό της κατάρρευσης της δοξασίας που θέλει το μπάρμαν να ακούει τις σκέψεις που ψιθυρίζονται υπό τη γρήγορη σκιά της υπό διαπραγμάτευση συσχέτισης άνευρων στίχων, και η πόρτα έκλεισε πίσω της, τον άδειο δρόμο, με θόρυβο μην τυχόν ξημερώσει με καυτό τυρί σε χυμένη Mc Farland.

Για να περάσει απέναντι χάρισε τα καινούρια του παπούτσια σε έναν ζητιάνο χωρίς πόδια.

Εκείνος σηκώθηκε, κοίταξε στον ουρανό ένα δόντι, και με τα καινούρια του παπούτσια πέταξε ψηλά…

ο,τι μου μοιάζει δεν υπάρχει στο τετράγωνο

2010-12-02T20:57:00.000-08:00

άλλη μία πανσέληνος1

μέρα

με μάτια πικρά

οιμωγές σε θερμοκρασία δωματίου

αγγίζω

τη στιγμιαία μεταβολή των δακρύων σου

σε αργή κίνηση

όπως λιωμένο παράθυρο(η εγκράτεια του αναπόδραστου πλαισίου)

παρακολουθώ

πίσω από τις βίαιες συνάξεις

των καθωσπρέπει καταπατητών

ποτέ

όπως υπάρχει σε αναζήτηση

έρποντας ο καπνός

ο καρπός και η απόσταση εντός μου

να διακρίνω

λεπτές αποχρώσεις

της απόχρωσης (λ΄)

1:όπου κοινοτοπία

Η συστολή του εύκρατου κύκλου

2010-11-26T05:47:00.000-08:00

Με τα μάτια σταθμευμένα στην άνοδο, συλλαμβάνω το σημείο ανάμεσα στο πρόσωπο και την οπή του προσώπου, να μηρυκάζει την κάθοδο στο στενό και υγρό της εκκίνηση μιας αλληλουχίας, ένα ντόμινο, κατά τα άλλα τυχαίων, αλληλοσυγκρουόμενων οδηγιών εκτύλιξης του ιστού της ηλεκτρονικά αναδυόμενης άνοιας, μίας μεθόδου ερμηνείας του τυχαίου που καθιστά την ερμηνεία καθεαυτήν άχρηστη, αφού το μόνο βέβαιο είναι η παντελής έλλειψη βεβαιότητας, αυτή η απώλεια βαρύτητας που καθιστά κάθε λέξη μετέωρη, κάθε έκφραση πεπερασμένη.
Δεν θα προσπαθήσω να γράψω γιαυτό, άλλωστε αυτό έχει παρέλθει... είναι ήδη εκεί

ΚαλημέραΦuckMe

2010-11-26T05:46:00.000-08:00

Εξωτερικό
Πρωί
Με τα μάτια κατρακυλάω στα σκαλοπάτια να συναντήσω το νεκρό σκύλο
Πλησιάζω το κουφάρι
Ένα ρυάκι από poisoned σίελο αστράφτει στον γελοίο ήλιο της καθημερινότητας
Μία Porche Cayman αστράφτει δίπλα του κάτω από τα επίμονα χέρια των καθημερινών σκλάβων του BP
Μου φάνηκε ή όντως κινήθηκες
Να μαζέψω τα κύτταρα μου να τα αποστείλω με απλό ταχυδρομείο στο Hong Kong
Σώματα που μυρίζουν μεσημέρι, στριμώχνονται κι αδειάζουν τις τρίχες τους στο Box μου από πάγο
Πρέπει να σε απομακρύνω
Να σε πάρω από αυτό το εδώ που ποτέ δεν ήταν δικό σου
Μαύρη σακούλα απορριμάτων που δεν έφτασαν ποτέ τα χέρια μου
Το πνεύμα σου δίπλα από τον κάδο της σκατένιας ψυχής μου
Μου φάνηκε ή όντως κινήθηκες
Καθώς εκταμιεύω χρόνο από ΑΤΜ διακοπή για διαφημίσεις
Διαχείριση του αέρα σε προνομιακή τιμή: ΤΩΡΑ ΜόΝο Για ΣέΝα
Κινήθηκες στο πρωινό που ονειρεύεται τον νυχτερινό εφιάλτη
Έχεις ξανάρθει εδώ
Με τη γλώσσα έξω χαμογελώντας σαν Άγγλος ιππότης
Απαιτώντας ένα χάδι που δεν περίσσευε
Στο δρόμο συνάντησα έναν Χάπι
Είχε τη γεύση του κόκκινου όταν σβήνει σε μαύρο

Διαιωνίζοντας τη ροπή του καρότου

2010-11-26T05:45:00.000-08:00

... ο διακοσμητικός ρόλος των ματιών, η εξίσου σημαντική απόσταση της ακοής από την αίσθηση, η προσήλωση στην αστοχία των υλικών η επιτηδευμένη ελευθερία της αναζήτησης του νοήματος, του δικαίου, της πραγματικότητας.

Γράφω πως διαβάζω ότι εδώ γράφεται πως η μαζική κουλτούρα δικτυωμένη πλέον σε ένα ευρύτερο εικονικό δίκτυο διάδοσης της εμπειρίας ως μεταδοτικής νόσου και της διαρκώς επεκτεινόμενης προβολής του απωθημένου "εγώ" σε διάσταση, οδηγεί σε μία απόπειρα επιβολής της υποκειμενικότητας με όρους καθολικής σημασίας (ή εγώ ή τίποτα), σε μία υφέρπουσα λογοκρισία απόρροια του ρατσιστικού Urban Facto, κι ενώ όλοι γνώριζαν πως ορισμένα στραβά δόντια μπορούν να στρώσουν και χωρίς Hardware επεμβάσεις τώρα όλοι προτείνουν πακέτα επιδιόρθωσης σε προνομιακές τιμές για εκείνους που χαμογέλασαν όταν έπρεπε.

Δεν φτάνει μόνο να κοιτάζεις τον καθρέπτη
πρέπει λίγο να νιώθεις αυτό που σε κοιτάζει

χτύπος σε λευκό καμβά

2010-10-25T09:14:00.002-07:00

ξεκινώντας με άρνηση: δεν καταλαβαίνω=(κανέναν, τίποτα, κάτι, ένα, όλα)άπειρο/πεπερασμένο2

στο τηλέφωνο: ανακαλύπτεται ο χώρος μέσα του να χωρέσει η φρίκη/προσπαθώ, και καθώς προσπαθώ όλο περισσότερο λίγο από αυτό καταφέρνω>τίποτα

στο δρόμο πάνω από τη βροχή με σταματάει ένας φίλος, είναι καπνός και παρά το κρύο που κάνει, χαϊδεύει την υγρασία και μου δίνει να φάω το αριστερό του χέρι, εκείνου δεν του χρειάζεται τώρα που διορίστηκε στο τμήμα διακίνησης οδηγών, λέει

στο γραφείο:ο τοίχος χαμογελάει σαν ηλίθιος με συνέπεια τον επιπόλαιο θυμό μου, καταριέμαι τα ανοιχτά διαστήματα και στο grid>undo=έχω έναν υπερχρονισμένο εσκιμώο που μιλάει με τη γάτα του γείτονα αλλά τελικά πεινάει σαν άγγελος μετά την προσευχή.

ερώτηση:απάντηση=περιττό>να κοιμηθείς σαν μωρό και να ξυπνήσεις θυμωμένος, σε αυτό τον κόσμο ζεις γαμημένο αρχίδι>θα σε σβήσω όπως με έγραψες και στο λεκέ που θα αφήσεις θα φτύσω.

κάνω όπως δεν κάνω, παράνοια όταν εκείνος που δεν είναι κιόλας κανένας ιδιαίτερα κάνει πως κάνει ότι κάνει πως είναι εκεί, σε αυτό το εκεί που είναι το δικό μου εδώ και αυτό με γεμίζει με ασύμφορο πόνο. Από πού να κρατηθώ, αναρωτιέμαι, κι είναι ήδη αργά για διαλογισμό, έξω νυχτώνει ενώ μέσα ήταν νύχτα πάντα, όμως εγώ δεν γνωρίζω τίποτα άλλο πέρα από αυτό που μου αφήνεις στο χέρι, δεν απαιτώ να μάθω τι κρύβεις στις τσέπες σου, ούτε να μοιράσεις τη σανίδα σου γιατί αυτό δεν υπάρχει, δεν μου ανήκει.

ξανά το κεφάλι στα πόδια, με βία τη βία, τα λευκά χαρτιά στον αέρα, και στο στόμα μόνο χώμα.

Stop

2010-06-25T18:31:00.000-07:00

πόνος, όπως χρόνος
κιβώτιο της επανάληψης για εκείνη
θρόμβος υπότασης
εκείνος
βόμβος, ο ερχομός της εκκίνησης
η απώλεια της έλξης
σιχαίνομαι
όπως γυαλίζω δάχτυλα για απέλαση
ενώ ήμουν εδώ
εγώ που ανήκω
ερευγμός ανικανοποίητης απώθησης
αντιστέκομαι
στην έλξη που ασκεί ο νιπτήρας
στην άρνηση που ζω
ασθμαίνοντας άλλογα

Περιμένοντας ένα σκύλο

2010-06-25T01:34:00.000-07:00

ασθμαίνοντας εγκατάλειψη
στο άδειο παράθυρο/ ο θόρυβος που αφήνει πίσω της η σκόνη
όταν ελευθερώνει
σώμα-ψυγείο άθικτο

ακούγοντας δυσωδία
το χάδι της τηλεόρασης
στα βλέφαρα ζούνε σκιές που σχεδιάζουν μάτια
λέξεις

σκαλίζω στον τοίχο έναν κήπο
ανθίζουν πάνω εκεί
κανίβαλοι υδροχόοι
η καρδιά μου χτυπάει
περισσεύοντας

εγκαταλειμμένο χαμόγελο
σε καρέκλα μόνη
άθικτος πόνος στρέφει
μηχανικό τιμόνι
οδηγώ τον κατήφορο
της προσωπικής μεταμέλειας
μιας αντιστροφής σε σήψη
με την περιέργεια γατοτροφής
που αδειάζει τα σωθικά
εργαστηρίων ύπνου

κοιμάμαι
πουλί σε microwave μικροκλίμα
ονειρεύομαι πως ξυπνάω
ντινγκ!

ίλλιGος

2010-05-26T11:04:00.000-07:00

ώρα κοινής ησυχίας/φυλακισμένοι στη κυψέλη/το έξω αναπνέει με θόρυβο/βουλιάζει στην απώλεια ο δακρύβρεχτος απολογισμός/διαφυγή από το κάδρο/εκείνο που τείνει στο άλλο, έξω από το εδώ όπως ορίζεται/τα ρούχα μου φορεμένα από κάποιον που χάνεται στο παρελθόν/μόνο ό,τι πίσω από τα μάτια μου οικείο, κτήμα μου/ακούω τον χρόνο όπως απλώνει στο χώρο τα δίχτυα του, να παγιδεύσει το φως που απομένει στα βλέφαρα, καθώς αυτά λιώνουν στο εφιαλτικό μεσημέρι με κομμένη ανάσα, μέσα σε ποτήρια που ανάβουν την δίψα σκοτεινών μπουκαλιών/κομμάτια της ύλης που συνέθεσαν την μαγεία μίας μεταφυσικής του τέλους σε ακροβασίες με ροπές γήινης απόλαυσης, κορεσμός της επιθυμίας σε απόγνωση: τόσο ωραία πράγματα κι άλλα τόσα, μόνα, πράγματα/χωρίς ειρμό, ή έστω την ανάγκη κάποιας νοητικής τάξης να επιβουλεύεται την μεταιχμιακή αδράνεια της προσωπικότητας σε κρίση, αμφισβητώντας την διαρκή ταλάντευση του συρμού στον άξονα την κοινωνικοποίησης, ένας ηλεκτρονικός επαμφοτερισμός της αποδοχής από την αυθεντία, τον συλλογισμό που συλλογίζεται αδιάλειπτα στις παρυφές της λογικής: την υγειά μας να' χουμε, ενώ ο λόγος μάς διαφεύγει/η επιστροφή της αναίτιας παραμονής στο δοχείο από φως της χλόης θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε στρέβλωση της γραμμικότητας του χρόνου, συνεπώς οι κάθε μορφής αντικατοπτρισμοί των προσώπων στα πρόσωπα να προωθούνται στα αρμόδια τμήματα της περιοχής που καλύπτεται από την σκιά του σαρκασμού υπό τα λαίμαργα χείλη της σφίγγας/

ακίνητος θα
συγκινηθώ
όπως και να έχει
βρώμικος
όμως
ίσως και ώμος
προς βρώση
αναζητώντας
βρόμικος

την πείνα

a Local hEro

2010-05-17T10:59:00.001-07:00

περνάει δίπλα του
αγγίζει τον ίσκιο
η φευγαλέα παραχώρηση στο παρόν
εκείνου που δεν ανήκει στο τώρα
σκωπτικός ακόλουθος
χορεύει τις λέξεις
στον αυχένα της έκπληξης
όπως ο δισταγμός που επιβουλεύεται
κάθε λυγμό

πολιτική ευθύνη (αυτοκριτική συσκευής για την αντιμετώπιση του κνησμού σε μετεωριζόμενο πράσινο)

2010-05-06T11:18:00.000-07:00

έχει τόσο καιρό εδώ να φανεί το τώρα/πίσω από φωνές ενεδρεύει ο φόβος που δεν έχει χείλη/σε συντρίβει η άρνηση της τιμής του θρυματισμού της πτώσης στο κενό της προσφοράς μιας ματαιότητας του πλεονασμού που φλύαρα χτενίζει τα ετερόκλητα πλήθη με μια εξοργιστική παραφορά χωρίς αντίκρυσμα/στην θέση που επιφυλάσσει η ακολουθία των τριγμών - το έρρισμα πάνω από τον αναβάτη και η υποχώρηση του λόγου των ανθρώπων σε αφθονία - μια υπογενίκευση της παρελθούσας στιγμής: δάκρυα γλυκερίνης, απεγνωσμένος μοχλός της ανατροπής, λέξεις που έπεσαν με θόρυβο... θα κρεμαστείς από τα πόδια σου, στην επιστροφή καθώς η πλάτη αγγίζει το πάτωμα, ο χρόνος πιέζει το σαγόνι, στριμωγμένος μέσα στα δόντια σου, θα ζυγίσεις πόσο ακριβώς απομένει χωρίς εσένα.

ανεστραμμένο ειδώλιο

2010-04-12T10:15:00.000-07:00

Αφύπνιση. Ζωηρή άρνηση της υπαναχώρησης της νύχτας/ εντός της μέρας. Η εντύπωση που διατηρείται στην όραση μιας μνήμης που παρήλθε: η πιθανότητα του εγώ και η αντανάκλαση του στην βεβαιότητα του άλλου. Η παραβίαση του ζωτικού χώρου υπό την διάρρηξη των ιστών που συγκρατούν την λογική πάνω από το καυτό φως της παράνοιας. Η φευγαλέα άρνηση των δαχτύλων να απωθήσουν τον πόνο που ενεδρεύει στην σύμπλευση, σε έναν ορίζοντα που παλεύει με το αίμα της αυτοσυντήρησης. Διατηρώ τα λογικά μου καθώς η λογική παλινδρομεί στους κόμβους της κοινωνικοποίησης-τεμαχίζω το κενό που απλώνει ο μετέωρος λόγος της καθημερινότητας, με τα κομμάτια του φτιάχνω το τοτέμ της ζωής που θα ζήσω σε χρόνο απόντα. Συγκρατώντας την άγνοια καθώς βιάζεται να πνίξει την έρημο εντός μου, με άνθη από μέλλον σε απογεύματα λουσμένα με το φως μιας ελπίδας που φωλιάζει στον φόβο του φόβου που γεννάει τα παιδιά του σε μια βούληση που δεν βούλεται γιατί δεν πιστεύει στην ελευθερία αλλά ούτε στην μοίρα, παρά μόνο ίσως σε αυτή την απώλεια της πίστης, παρατηρώ την τροχιά του σώματος μου γύρω από το εδώ που είναι οι άλλοι... ακίνητος, όπως η εντύπωση που διατηρείται στην μνήμη μιας όρασης που επήλθε.

σχεδίασμα για ένα φεστιβάλ

2010-03-24T11:15:00.000-07:00

ξύπνημα/νύχτα/αναπνοές/φως ψυγείου, από το άνοιγμα της πόρτας, παραμονεύει διψασμένο/η άλλη πλευρά, οι φωνές/"αν είναι κανένας μέσα"/ηθικά στερημένος, όπως η αρετή τους πόντους του κάρμα/αφειδώς ερριμένος στις διαθέσεις ενός σβώλου πάνω από την σταγόνα που άφησα πίσω μου για να μην ξεχάσω την καταγωγή των λέξεων/αν απαντήσεις θα είναι κάποιος μέσα/στη θέση σου δεν θα απαντούσα, αν δηλαδή ήμουν στη θέση σου, εγώ όπου δεν είμαι στη θέση κανενός, κι αν κάποτε υπήρξα αλλιώς, ήταν γιατί δεν πρόσεξα αρκετά, μιαν ανακολουθία στην πληροφόρηση είχε ως συνέπεια την μετακίνηση μου, στιγμιαία, μια επιπόλαια αντανάκλαση του εγώ στο κάποιος, όμως στο παρόν επιμένω απέχοντας στο διηνεκές από κάθε ορισμό, δηλαδή προς το παρόν επιδιώκοντας να απέχω στο διηνεκές από κάθε σημείο ορισμού...
ίσως θα έπρεπε να ρωτήσεις αν είναι κάποιος μέσα, αν ήθελε να είναι...
θέλεις να είσαι μέσα;
μέσα είσαι εσύ;
εκείνος που βρίσκεται μέσα, και θέλει να είναι, εκείνος, όχι κανένας ή ακόμη χειρότερα άλλος, στο εντός που κλείνει βίαια εκτός του το άλλο που βιάζεται να ανοίξει σε αυτό που φωνάζει ουρανός και πονάει: ένα παιχνίδι με ένα σημείο στο απώτερο του ταβανιού κι ακολουθώντας το ένα καρότο που δεν φτάνει...
τεντώνω τα σύρματα μου να λύσω τον κόμπο του αέρα που ιδρώνει/σημάδια στα μάτια ο αυτισμός της πλειοψηφίας/κανένας δεν είναι μέσα...
μόνο εδώ

επισκ0πηση

2010-01-28T11:35:00.000-08:00

Ο χώρος αναλόγως/χρονική ανακολουθία/το εντός καθώς έρχεται εκτός μου/βρίσκομαι εδώ, πίσω από το ανοίκειο εκεί, αφουγκραζόμενος την ανάσα του άλλου/στο διάστημα που απλώνει η σιωπή/αντιμέτωπη τρυπάει το στήθος/τον τρόπο που μαθαίνω να ζω ενώ ξεχνάω το αλάτι/την κραυγή που τυλίγει την άρνηση/κακοφορμισμένη επιλογή της ηγεμονικής ελευθερίας/διαγράφοντας τόσα όμορφα πράγματα για την ανάγκη του "χάλασα" όλοι οι μαύρη κύκλοι/αυτόεπιβεβαιούμενη ανυπαρξία στο διηνεκές/τρώγοντας τις σάρκες του τίποτα/ πιστεύω στον φοβισμένο ορίζοντα/στα άδεια μπουκάλια του χειμώνα/στις πτήσεις που δεν έγιναν/στα μάτια που ο δρόμος στενεύει, ο φόβος με οδηγεί στο παιδικό δωμάτιο του πόνου/δαγκώνοντας δάκρυα/τυλίγω την καρδιά μου για έξω/κρυώνω/ βουβό/ παγωμένος/ πλησιάζω/μακριά από μένα/καταφθάνει με προσφορές

keyβδιλο(ν)

2010-01-26T10:20:00.000-08:00

Ο χρόνος τελειώνει
Ο χρόνος μας
Εκείνος
που αποτελεί το απροσδόκητο της χάρης μας
Να είμαι τώρα εδώ όπως νεκρός
Σκότωσε με
Την στιγμή αυτή που δεν σου ανήκω
όπου
Το όνομα μου στα χείλη σου
Τρύπια δεκάρα κάτω από τη ν ανάσα σου
Το εισιτήριο για απέναντι

όπως πάντα(δλδ)ποτέ

2009-12-17T11:39:00.000-08:00

Τώρα δηλαδή πριν όπως μετά από αυτή την λέξη ακόμη ένα ψέμα δηλαδή εγώ εσύ το αδηφάγο άδειο έρχεται δεν καταλήγοντας εδώ όπως πάντα ακίνητος αμετανόητα ριγμένος κομμάτια στην παραφορά της απόκλισης χαϊδεύοντας κύκλους λείχοντας τη απώλεια των βημάτων σχεδιάζω στο γυμνό τίποτα της σιωπής ανυπακοή της μιζέριας νεύοντας χαιρέκακακακακα στο άδειο μπουκάλι της εγκατάλειψης αποφασίζω ποιο από τα όλα άδεια πραγματικά κενό που επίμονα με κοιτάζει αίμα μέσα από την κατατομή όπως κάθε απόσπαση από το οικείο κέντρο ποτέ δηλαδή πάντα ψέματα στο αίμα που περιγράφεται για την σημασία της διαγραφής αν θες να μάθεις αν όχι το ίδιο κάνει τίποτα όπως πάντα δηλαδή ποτέ πάλι το ψέμα της αλήθειας μου η δική σου εδώ στο εκεί που διαφεύγει μου διαφεύγει συνήθως όπως πάντα δηλαδή ποτέ

phil(os η κρίση)

2009-11-06T10:37:00.000-08:00

Αναζήτηση/επικόλληση/αντί-γραφή… έτσι διαγράφεται το από την αδράνεια διαφαινόμενο πέρας… από το πρόσωπο της αγάπης σταγόνα του γενότυπου σε συλλέκτη νεκρών… να ανακαλύψω τον προορισμό περιγράφοντας την αποδόμηση της ύπαρξης… εγώ όπως υπάρχω/ γυμνός πριν το τέλος/ στην εναρκτήρια επιλογή του παρόντος… απέχοντας/ διατηρώ την αρχική λάμψη-τον συριγμό της ακοής σε βοή ανυπότακτης ακολουθίας/ μετά την οικειότητα η προσήκουσα απώθηση: απώλεια της συνείδησης σε βάλτο νυχτερινής συνάθροισης με σκοπό την λήθη/ θα ξεσκεπάσω την αναμονή που ολοκληρώνει τις βεβιασμένες συλλογικότητες, τα τεταμένα χέρια και χαμόγελα της ευκαιρίας, τα άδεια κλαδιά στο δέντρο της μοναδικότητας.

Όταν αντικρύζοντας τα μάτια της απολυτότητας του πρωινού που δεν θα φέρει τίποτα αναρωτηθείς για όσα χάθηκαν περιμένοντας την στιγμή της αρπαγής και διατηρώντας το τιμόνι της πόλης ο ουρανός συνεχίσει να σου χαμογελά όπως ηλίθιος ήσουν πάντα τότε ασπρόμαυρο και χνουδάτο από την Κίνα φέρνει μοναδική απελπισία στα άδεια σου μάτια, πίεσε το 0.

Υπάρχω ως χειρότερος: φίλος, εχθρός, σύντροφος κι ο κατάλογος δεν έχει τέλος… ούτε μια κλήση, μια αντιπαράθεση, ένας εναγκαλισμός σε πρωινό εγγύτητας… ο εξωγήινος της γειτονιάς σας/ φυτεύοντας παράλογους συνειρμούς/ στενεύοντας την διαφυγή από το παρόν της γελοίας άνοιξης-υπαγορεύοντας τις αναπηρίες…

Ντροπή είναι να κλείσεις την πόρτα του ψυγείου χωρίς ένα χάδι στο προτεταμένο λίπος της ευδαιμονίας σου/ ένοχη αναμονή της κρίσης: η ευκαιρία κονιορτοποιείται σε δοχείο διογκωμένης πολυστερίνης/ η απώλεια της επίκαιρης δράσης με φόντο την επιτηδευμένη ευγένεια/ η ανικανότητα της ανατροφής σου…

Παρατηρώ την ανάγκη που φωνάζει… τους γύρω από αυτό που περιβάλλει τον χώρο μου… καθώς ακροβατούν στο μεταίχμιο του τώρα και του πριν… ο σιελογόνος αδένας της μετάβασης από την συλλογικότητα στην περιχαράκωση… χωνεύοντας τις άδειες σάρκες της κοινωνικότητας… τροφοδοτώ το εγώ με τι έκανες.

Στέκεις τώρα μονάχος αναλογιζόμενος την επερχόμενη κατασκευή της μετάθεσης της ευθύνης-φθαρμένα δοχεία μεταλλαγμένου μικροκλίματος και συσκευές αυτόματου ποτίσματος της θλίψης σου/ καθώς η επόμενη μέρα σου διαφεύγει/ σου διαφεύγει

Δεν έχω άλλο τρόπο να σου πω πόσο αδρανείς, φίλε μου, πόσο αδρανούμε, πως κάνουμε ότι ζούμε ενώ όλα μας διαφεύγουν πλέον εκούσια, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι δεν είναι επιλογή, μια γελοία επιλογή που αποποιείται τον εαυτό της, ότι δηλαδή παύουμε την ροή των πραγμάτων και στη θέση τους προβάλουμε μια εικόνα του εαυτού μας στο άφθαρτο διηνεκές της ασημαντότητας του λόγου μας έναντι των εκκλήσεων της ροπής του άντε και γαμήσου φίλε μου

ΠΕin

2009-10-04T11:14:00.000-07:00

σκύλος της αναμονής σε νάρθηκα καλόβολης θλίψης ή εναγώνια ανάμνηση της αγελαίας επιθυμίας του συλλογικού τίποτα, ο ουρανός που σκοτεινιάζει διασχίζει με τις ηλικιωμένες φλούδες του το άρρωστο πορτοκάλι της πτώσης για να αναταχθεί στο παρόν, σε ένα παρόν που απομυζάει την επόμενη μέρα, το προ-δικασμένο αυγό της οράσεως σε βαθειά ύπνωση, στο πρωινό γεύμα των θρυματισμένων δοντιών που εκδιώκονται από τον θάλαμο της επικαιρότητας, με πρόσχημα την χαμηλή διατροφική αξία της βιοποικιλότητας σε κρίση, τα ατίθασα πιόνια της εξέλιξης, όπως σχηματίζουνε στον αιθέρα αθώους μηρυκασμούς αναποφασιστικότητας... ολοκληρώνοντας: με φόντο 2Dιάστατες γιρλάντες νοσταλγίας, REM lighting, με βλέμμα στο μέλλον, μια δόση υπεύθυνα συγκρατημένης αισιοδοξίας, και με μια υποσχέση υγρασίας στην άκρη του λόγου του, ο ανυπόληπτος σχεδιάζει την πείνα

Ψωμί

2009-04-30T08:21:00.000-07:00

Εδώ
Εκείνος που πιστεύει
Μεταξύ
συνεκδοχής και βαριάς ήττας

…δεν ξέρω αν πρέπει να σου γράψω, άλλωστε δεν υπάρχεις, ή κι αν ακόμη υπήρχες τί θα μπορούσα να σου γράψω; Εγώ, ένας άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερη ικανότητα, όχι μόνο σε ό,τι αφορά την επικοινωνία, αλλά ειδικά μιλώντας, στην ικανότητα να περιγράψω το χάος μέσα στο οποίο θα κληθείς να ζήσεις. Δεν γνωρίζω τι είσαι, από που έρχεσαι και σε τι ελπίζεις.

… νομίζω ότι είμαι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει, το ανακόλουθο τέλμα στην αλληλουχία της διαπαιδαγώγησης, ένα βραχυκύκλωμα στο κύκλωμα της ζωής.

... θα είμαι συνεπείς στις υποχρεώσεις μου όπως ένας διακόπτης, όμως τι νόημα θά’ χει αυτό όταν δεν θα μπορώ να σε ακούσω, να αναγνωρίσω πίσω από το κλάμα σου τις επικλήσεις στον άγνωστο-κατά συνθήκη-θεό, τα «κακά» χωρίς νόημα;

... για να κοιμηθείς θα σου διαβάζω Μπέκετ, για να ξυπνάς θα σου τραγουδώ Αγγελάκα, καθώς θα κυλάνε τα παιχνίδια σου, θα σου φτιάχνω έναν κόσμο από δάκρυα και χώμα, θα ακονίζω τα μαχαίρια σου για φόνο, γιατί θα πρέπει να με σκοτώσεις για να ζήσεις.

... εγώ, όπως κανείς άλλος, δεν πιστεύω στην διαιώνιση των ειδών, αλλά με έναν τρόπο μακάβριο σε αγαπώ, χρειάζομαι την παρουσία σου για να συνεχίσω να υπάρχω μέχρι το τέλος αμιγής, πλήρης όπως λέμε ημερών, με το βλέμμα της συνέχειας καρφωμένο στο μέτωπο.

... ταυτίζοντας την ελπίδα με τον ίσκιο της παρουσίας σου, στην υποσχόμενη αυταπάρνηση και το νόημα των αργιών, θα διασχίσω τα εργαστήρια βιοτεχνολογίας και τις αίθουσες αναμονής των μικρών ανθρώπων σε παύση, ώστε να αντιπαρέλθω την μειονεξία μου, την ανικανότητα μου να μοιράζομαι.

... η μάνα μου μας μεγάλωσε με το cosmopolitan και από πολύ νωρίς μάθαμε να διακρίνουμε το καλό λάδι. Ο γυαλιστερός τύπος που μας χτύπησε την πόρτα δεν ήρθε για τα ασημικά, είχε βάλει στο μάτι το κλήμα που δεν το έφαγε ο γάιδαρος. Τα δέντρα για να μεγαλώσουν ήθελαν παρέα και το αζιμούθιο στο κασετόφωνο χρειαζόταν ρύθμιση, αλλά ήταν κιόλας αργά, το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας αφαίρεσε την ευκαιρία.

Ενώ φοβάμαι, στέκομαι.
Θα με αγαπήσεις;
Ο κόσμος μου... θα σε τρομάξει;

x(ορός)

2009-04-16T08:46:00.000-07:00

πληρώνει, λέει
γιαυτό και στέκει
βουβός
κάτω απ' τον ίσκιο του

darklight

2009-04-16T08:44:00.000-07:00

φαντάσου ένα πτώμα χωρίς ζωή
ένα βλέμμα δίχως νερό
τον αέρα να γελάει όλο χάρη
γελάει
το σκοτάδι

Psychoδηγός

2009-04-16T08:41:00.000-07:00

ο ψυχάκιας,
που στον παραμικρό κλυδωνισμό θα τα γαμήσει όλα
που κλέβει τα ρούχα μου
στις παρελάσεις
στριμώχνει την μέρα μου
ρουφάει τον καπνό απ' τα τσιγάρα
διαλύει το νερό μου
πίνει από την ανάσα μου το φως
διαρρηγνύει το εμπρός
στην άλλη πλευρά του φεγγαριού
πόδια πάνω στο σύρμα

AdayAfter(burning)

2009-04-13T08:51:00.000-07:00

Επόμενη μέρα, η μετά από εκείνη που δίψασες στο σκοτάδι/μέρα. Ο φόβος χαμογελάει καθώς ξαποσταίνει από το τέλος της κούρσας, της χωρίς μάταιο τέλος επιβεβαίωσης. Τα μάτια αδίστακτα συναντιούνται ξανά στο σκοτάδι της τελικής έκλυσης, το απόσταγμα των στιγμών της βίας, σε δοχείο των 5ltr, για χάρη ενός gourmet της αγάπης.
Τα χέρια μηχανεύονται τους τρόπους για να είναι μαζί, σχεδιάζουν στον αέρα τα σύρματα που τα ενώνουν. Ο ουρανός ανοίγει τις πόρτες του για να κλείσει στο blue την αδημονούσα ευχέρεια της μετά-συγχώρεσης. Τα χέρια αστειεύονται ασφαλώς-rubbing με λίπος αθώας φώκιας
Η αγκαλιά, όπως λυτρώνει, μεγαλώνει μέσα σου την απόλυτη αίσθηση της ολίσθησης σε ζεστό καφέ με baileys, την πυκνότητα του αλκοόλ με γάλα, την παραφορά των ανθρώπων που σιχαίνονται το γάλα και την καταστροφή του πιάνου. Η αλληλουχία της δημιουργίας και η έναρξη του τέλους της/διψάω, πεινάω, στέγη πάνω στο κεφάλι του πόνου/πονώντας καθώς αγνοείς τον πόνο του άλλου, τον φόβο του κενού, την απώλεια του βλέμματος του στην ράχη του άδειου πουκαμίσου σου.
Πώς να εξηγήσεις, ότι ακόμα κι αν δεν μπορείς να καταλάβεις το πως, η ευθύνη της άγνοιας είναι δική σου, ότι δηλαδή η απώλεια της βαρύτητας και ο ήλιος που τρέφεται με το σκοτάδι των βλεφάρων σου, είναι ο μόνος τρόπος να μετοικήσεις στο παρόν, μακριά από τις χίμαιρες της ενηλικίωσης, από τον εφιάλτη που ξυπνάει τη νύχτα μέσα στη μέρα.
Ο λόγος επισκευάζεται όπως το ψυγείο που ενοχλεί, στο σκοτάδι διασκευάζει τα χνώτα της νύχτας, διακριτικά συντηρεί την επάνοδο στην βρώση.

Να τραφείς από τα δάκρυα που πνίγω, όχι εγώ, όχι γιατί πνίγω, το αίμα μου, μόνο επειδή λερώνω με τις βρώμικες πατούσες μου το τζάμι του παραθύρου και σου ζητάω να περάσεις έξω.

No man's Land(αναπόδραστο)

2009-04-09T08:03:00.001-07:00

Ανοίγεις στα δυο το βλέμμα του άλλου, για να φυτέψεις τελικά μια σφαίρα στην καρδιά σου/ο ουρανός δεν είναι τα σύννεφα της Αμελί, ούτε η ψυχή μια φωτογραφία στιγμής από πόλη σε πόλη/τα δάκρυα όταν κυλάνε δεν λυτρώνουν, μόνο βαπτίζουν τις στιγμές στο αίμα/κοιτάζεις από ψηλά, το κενό που διστάζει, τα χέρια που τεντώνονται να ανοίξουν την μέρα, το άδικο που επιβάλλει σε κάθε τριγμό του την άρνηση της επόμενης μέρας/στο κυτίο παραπόνων άφησες τα κλειδιά σου, έκλεισες πίσω σου την πόρτα του Las Vegas και ο δρόμος κατάπιε τα τελευταία περιττά klgr της ανώφελης ύπαρξης σου/τα φαγωμένα le man σε οδηγούν στο τέλος της νύχτας, στο τέλος των παράνομων πιγκουίνων του εφησυχασμού, στην άκρη του μη τόπου/η παρέα των αρουραίων, που επελέγη ως έσχατη λύση στο μαρτύριο της απώλειας, μηρυκάζει το δέρμα τής διεξόδου/τα απολυμαντικά θα κάνουν τη δουλειά τους-θα γίνουν το μισογεμάτο ποτήρι της θέασης/θα χάσεις τον σφυγμό για χάρη μιας επιπλοκής που θα σε οδηγήσει σε άμεσο μαρτύριο, επαναλαμβάνοντας το ίδιο λάθος, την ίδια μαθηματική ακολουθία, εκείνη που θα σε φέρει πιο μακριά από την πολυπόθητη ταύτιση, την με τόσο κόπο αποκτημένη/θα γίνεις το στοιχείο που αναιρεί τη σύνθεση, ο βρόχος που πνίγει την άνοιξη, η φωτιά στο λιμασμένο εγώ/στην οργή του άλλου γεμίζεις τα ποτήρια της αντιπαράθεσης με το δηλητήριο της ιδεοληψίας/φτωχή ψυχανάλυση σε δωμάτιο με ψύλλους, το κουφάρι σου φλερτάρει με την εξαπάτηση, αποθέτεις στη βία την λύτρωσή σου/απαιτείς ένα δίκαιο τέλος, μιαν εκπυρσοκρότηση στο πρόσωπο κι ένα έργο τέχνης στον τοίχο/γεννήθηκες δειλός και δεν προφταίνεις...

από τον έναν ο άλλος, eGo

2009-03-31T08:29:00.001-07:00

καμιά φορά σκέφτομαι, ότι φωτογραφίζοντας αναζητάω τον λόγο, τον λόγο εκείνον που θα με φέρει πιο κοντά στο πρωταρχικό πρόσωπο, τον λόγο που θα μπορεί να ερμηνεύσει το πρόσωπο

φως και η απώλεια φωτός-από τον έναν ο άλλος, εγώ

επάνω στο πρόσωπο σου το πρόσωπο μου, απόπειρα εντύπωσης του πεπερασμένου στο σώμα του άπειρου/προσέγγιση του σημείου από το οποίο, η έναρξη του υποκείμενου

βλέπω, άρα υπάρχεις, όταν το κέντρο της προσοχής μου μετατοπισθεί, ο σκύλος της επικράτειας μου θα φάει τις παντόφλες της αναζήτησης, και τα υγρά ρούχα της κοινωνικοποίησης θα πρέπει να εξατομικευθούν

η αποδόμηση συνίσταται στην αποκάλυψη του τίποτα που περιβάλλει το όλον, στο πεδίο που η τελετουργία του καφέ ξεγυμνώνει τον άχαρο καρπό της, το σκληρό μαύρο κάτι, που απαιτεί τη σύνθλιψη του για να υπάρξει, απαιτεί τη μυσταγωγία του θανάτου, την διύληση της μύησης που οδηγεί στην απροσδόκητη αφετηρία της ακολουθίας/η συνήθεια κι ανάμεσα σε αυτήν και στον επίκτητο φόβο, η διάρρηξη της ενδελέχειας από τα τρωκτικά της μεσημβρινής ζώνης

Αναγνωρίζω την λήθη, άρα μπορώ να θυμάμαι/ότι δηλαδή, δεν υπήρξε τίποτα άλλο πέρα από αυτό που ακριβώς αγνοώ/μόνος, στο σκοτάδι, με τις flashιες της μηχανής που ανασυνθέτουν τον Άλλον/Εκείνον που προϋπάρχει στις ενώσεις του άργυρου
...στο πρωταρχικό πρόσωπο

φωτογραφήθηκε για εκείνον που
δυσκολεύεται να δυσκολεύεται...
με αφορμή το σχόλιο του ψίθυρου

Loui, help μe

2009-03-30T08:39:00.000-07:00

ο τροχός του οικόσιτου αρουραίου είναι η μακάβρια επανάληψη της ακολουθίας του μικρού αδελφού/
της υποψίας της ζωής σε στάση/προβολή στιγμιοτύπων εκτός του πλαισίου της αλληλεπίδρασης/
τυφλές οθόνες με ακτίνα δράσης το πεδίο που ορίζεται από το έλλειμμα που κληροδοτεί η εκπνοή της παύσης/
της ζωής σε μετάθεση/προσμονή της πλήρωσης σε cal/min/ανθρωπόμορφο τοπίο χωρίς λάθος/υπάκουο
beat της απόδρασης/Σαββατοκύριακο στον μάρσιπο του Loui Vuitton σε περίπτυξη με κομμάτια πράσινης τροφής
-ανάμεσα στα δόντια το χαμόγελο σου πονάει

DooRs

2009-03-30T08:19:00.000-07:00

Ανοίγοντας μία πόρτα/στο σημείο όπου κλείνει ένα τετράγωνο/εγκλωβίζεται ο αδιάκοπος κύκλος του ερρίσματος/αστείο με χελώνες στο κρανίο τυφλού κηπουρού/καρυκεύοντας τον εύθραυστο πόθο/με γαλήνη από μπλε πουλιά/σε στάση λεωφορείου υπάκουη απόρριψη/το άκουσμα του ονόματος σου στην πλάτη ενός κουρασμένου αέρα/το διάστημα που σε χωρίζει από τον Άλλον/δεν ήθελα αλλά ήμουν εκεί όπως γνώριζα τον προορισμό της άνοιξης/γελοία απεικόνιση της ενόρασης εντός λουόμενης εξάντλησης/διάστικτη έλξη από τα points της interactive διάνοιξης της οδού προς το πέρα από τα άδεια μάτια στην έλα και σε μια κούπα λέξεις θα σου κλείσω τον φόβο

δestiny με άσπρο psάρι

2009-03-30T08:14:00.000-07:00

αναπόδραστο σημείο διαφυγής
το τεταμένο δάχτυλο ξερνάει
υπακοή στα αίτια της εκλογής
όπως εκείνη ορίζει

σε διασχίζει το νερό της ειδίκευσης
καθώς πνίγεσαι στο σκεύος της έκπληξης
απολυμαίνεις τα μέλη της επαφής
να μη μολυνθείς από τα χνώτα που κρύβεις

στα δόντια το αύριο
όπως υπόσχεση σε δέντρο αναψυχής
σφήνα στο αδυσώπητο έλεος

ασθμαίνεις κομμάτια από "επιλογή"
ακονίζεις την τάφρο της απώθησης
το κουρασμένο destiny σε αναμονή

λύπη

για το αδιέξοδο της συνέπειας

το άσπρο ψάρι της θλίψης
με σιωπή σε αβυσσαλέο ορίζοντα

φιμωμένης

φλεγόμενης πείρας

pork με Damnάσκηνα

2009-03-03T11:19:00.000-08:00

ξορκίζω στο πρόσωπο μου τον καθρέπτη
το αίμα της συναναστροφής
ο λόγος μου είναι το βρέφος της αποδοχής
τυφλό μάτι στην έρημο

γυαλίζω το skyline της πόλης
με την ανημποριά μου
με το τίποτα
από το τίποτα
έφτιαξα αυτή την πόλη

θαυμαστές του κενού
στην έρημο η πηγή του κόσμου
αστράφτει από την ψύχρα μου

μισώ όπως ο άνθρωπος τον άνθρωπο
φροντίζω για το επονείδιστο τέλος του
χοιρινό με δαμάσκηνα

tip6τα

2009-03-03T11:14:00.000-08:00

πασχίζω να καταλάβω αυτό που κρύβεται
-δαγκώνει τον αέρα
-εγκλωβίζει το διάφραγμα
-καρφώνει το τώρα
αυτό που συμβαίνει

τραχύ ανάδεμα μεταμεσημβρινής απόγνωσης
χειραψία του άνω έλους

να διαμαρτυρηθώ
για τις ανέσεις τις καθημερινότητας
την συνάφεια
τα ύπουλα δέντρα της εγκαθίδρυσης της άνοιας
τον σκύλο του γείτονα
το κολάρο της άγνοιας
την ιστορική σημασία της πουτάνας
την αλήθεια της γάτας μου
πέντε το πρωί
χωρίς αλκοολική σημασία
0 βαθμοί υπενθύμισης
4 μέτρα πριν την αλλοίωση
8 δάσκαλοι της ενηλικίωσης
για την χαρά της απώλειας

δαγκώνω τον αέρα
εγκλωβίζω το διάφραγμα
καρφώνω το τώρα
αυτό που δεν συμβαίνει

τίποτα, όπως όλα
ό,τι όπως λέω
ότι τίποτα
δεν περιμένω ακόμα...

...ησυχία

2009-02-02T11:12:00.000-08:00

θριαμβευτής της ηλιθιότητας
ακατανόητος σκύλος
πέτρα που δεν έσκασε
κενό δίχως θόρυβο
περιορισμένη ευθύνη συγκεντρωμένης αντίληψης
διχασμένη ανοησία
ψωνισμένος εκλεκτικισμός-όχι εκλεκτισμός όπως συχνά αναφέρεται
σάπιο δόντι-κουφάλα
ρημαγμένη χαρά
περιορισμένης ευθύνης
οξυδερκής ανοησία
εμβρίθεια της Λατινοαμερικάνικης ακατανοησίας
σκευασμένη ανοησία
επισκευασμένη νόηση
διανυκτερεύουν μετά τις 13
όλα΄εκείνα που μπορούν να σε σώσουν
μαύροι κουρσάροι, ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας
και λοιποί ρυθμιστές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας
γράφουν μηνύματα σε ανθρώπους που δεν υπάρχουν
ώστε να κοιμάσαι
όπως μαύρη τρύπα σε υαλοπωλείο
ταύρος με περικεφαλαία
τυχάρπαστος σίγουρος φίλος
σε επιδότηση
για την καλλιέργεια της ησυχίας

...mind...

2009-02-02T10:56:00.000-08:00

ο λόγος είναι η βοή της πόλης
ένας urban ατελέσφορος ορυμαγδός
αποτελώ ένα από τα κανάλια του
όποια διερμηνεία περιττεύει
διαβάζω κάπου: ο Αρανίτσης δεν είναι Ελύτης
Ω! τι πλεονασμός
θωρείς τον άλλον μέσα από το μυωπικό σου πρίσμα
ο άλλος δεν είναι εσύ
το απωθημένο δεν καθορίζει την πρόθεση
ο λόγος δεν είναι η επικοινωνία
αν γράφοντας προσπαθείς να καταλήξεις κάπου
θα καταλήξεις γράφοντας
δεν προσεγγίζεις τον άλλον
αντανακλάς μόνο την ματαιοδοξία της μοναξιάς σου
το αναπόδραστο του θορύβου
ό,τι γράφω εδώ, είναι θόρυβος
ακατάσχετος
τον βιώνεις καθημερινά
ο αγώνας που απλώνεται γύρω σου
δεν έχει ειρμό
κάτι, που να χωνεύει το μυαλό σου
μόνο σκουπίδια και στην κορυφή του
ένας άλλος Marley χτυπιέται για την ειρήνη σου
ό, τι διαβάζεις εδώ είναι χωρίς σκοπό
αν είχα επιλογή θα μεγάλωνα σε ένα πυκνό σκοτάδι
μακριά από το φως και τις λέξεις
ζώντας τον πρωταρχικό λόγο
την επικοινωνία χωρίς λέξεις
δεν γράφω επειδή έχω κάτι να πω
μόνο έιμαι ένας γάτος που κλαίει
δηλαδή δεν είμαι αυτό
αλλά το κλάμα του γάτου
η ολισθηση της βροχής πάνω στα βλέφαρα
ο συριγμός πριν γίνει χάδι
μου έγραψε κάποιος κάποτε ότι είναι φασιστικό
να απαιτώ από τους άλλους
να μου απαντούν όπως εγώ
δηλαδή όπως πώς;
αντιγράφω εδώ(από το "Σε εξέλιξη σχέδιο 33 σημείων" του Ευγένιου Αρανίτση):
[«Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ
ΕΙΝΑΙ Η ΡΙΖΙΚΗ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ
ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΝΤΑΙ»].
η επινόηση της έννοιας διαφέρει από τόπο σε τόπο
και η έννοια της επινόησης είναι η επινόηση της έννοιας
όπως αυτή νοείται ιδωμένη υπό το βλέμμα της συναλλαγής
ο α-λόγος είναι η άγνοια της βοής της πόλης
το cotton club που τιθασεύει την ακοή σου
θολώνει την θέαση
το jean είναι μια στολή
2 μετά το 1
είναι το uniform της ακολουθίας της μιζέριας
θα πάμε όλοι από εδώ όπως και οι άλλοι
δεν υπάρχει ζητούμενο
κάποια γελοία απαίτηση
θυμήσου μόνο
αν την τελευταία φορά που θυμάσαι
υπήρξε ειρμός

ΕΔΩ

2009-01-29T06:11:00.000-08:00

επιστροφή από την άνοιξη στη μίζερη χάσκοντας χαρά του χειμώνα/η πραγματικότητα, εκείνοι που της ανήκουν-ενδεδυμένοι τον λίθο των ηλιθίων-η επίγευση της αήττητης ευρηματικότητας, αποκαλύπτει την κάλυψη της ανακάλυψης των αλλεργιογόνων μαύρων δαχτύλων πίσω από το θαμπό κρύσταλλο της αποπλάνησης/δεν πουλάμε, χαρίζουμε/όλη η αλήθεια για τον πόνο των εκλεκτών-τα μάτια θολώνουν υπό την αλλαγή της ατμοσφαιρικής πίεσης, κατά την αφαίρεση του πλεονάζοντος λίπους-σίγουρα χαμόγελα στον καθρέπτη της βοστρυχώδους α-νοησίας, απαστράπτουσα αμετροέπεια για χάρη του περιττού/περίπτυξη τυχαίας απομάκρυνσης από τον μη τόπο στο άδειο ποτήρι της αισιοδοξίας/η επόμενη μέρα χαράσσει στα πρόσωπα το έλλειμμα του Προσώπου/η συλλογική ατομικότητα, δηλαδή ο κανένας, αφαίρεσε το μάτι που βλέπει εντός των και μαζί την ελπίδα για ενδοσκοπική υπέρβαση- τον κήπο του καλού ή ό,τι θα ξεράσει η απωθημένη ευφυΐα ενός ταξιτζή στα καλογυαλισμένα παπούτσια της ανεκτικότητας/"παρακαλώ, περάστε":ο ουρανός τοποθετημένος σε πτυσσόμενο πορτ-μπαγκαζ/εγκαταστήστε GPS για τον προσανατολισμό της ευγένειας/ακόλουθος της γεύσης ο γητευτής της ανικανοποίητα επίπλαστης ανάγκης, εξωθεί το γραφείο σας στην αποστολή πληγών-άγνωστης προέλευσης αποστολέας-χορός της ακρίδας- σε συντετριμμένους από την υπεραπλούστευση σιαγόνες/γενικά, μιλώντας, κλείνουν τα μάτια στη θέα της ουτοπικής έλευσης διασημοτήτων στο άσημο από ασήμι για τους φτιαγμένους με στόχο την απομάκρυνση υπερφυσικών φαινομένων, όπως λυκάνθρωποι που καταπίνουνε σφαίρες και κορίτσια λουσμένα στον ήλιο της αέναης παρέλασης του καρναβαλιού/το τέλος της βίας και η έναρξη της σε οικογενειακή συσκευασία-Αυτοδικία η κυρία της μυστικής επαφής με το κοινωνικό κράτος, επιχορηγούμενη από την ευνομούμενη πολιτεία-η τελική λύση:θανατηφόρος ιός το ανθρώπινο είδος, αυνανιστική ανάλωση ως το τέλος του τέλους του αέρα...

...ό,τι έγινε ξανάγινε...έχεις ξανάρθει εδώ...όχι εδώ
...εδώ

σταGOνα

2008-12-09T09:05:00.000-08:00

διαγράφω κύκλους
πάνω από το χώμα
κόκκινα μάτια λιώνοντας
λυγμούς χαράσσω στο στόμα
αδηφάγα πληγή της δικαίωσης
τα χέρια κοιτάζουν
ουρανό από λάσπη
κραυγές απ' τα κεριά της τιμής
κυκλώνω ένα πάθος
στα τυφλά
πίσω από ανοιχτά βλέφαρα
επιδιώκω τον διακόπτη
να γυρίσω στην εύνοια

δεν θα κοιμηθείς ξανά
αν δεν θυμηθείς να ξυπνήσεις

η μνήμη ή ένας ακόμα δίσκος

2008-11-27T10:46:00.000-08:00

[ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ]
...o A βαδίζει στην Τσιμισκή από το ύψος της Π. Μελά έως την Αριστοτέλους(reverse playback)
[ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ]
...συνάντηση Α+Β στον πάτο μιας Budweiser(Chezk)
[voice over]μονόλογος[FLASH]gros plan ρακοντυμένος ιερέας αστικής αίρεσης
[EJECT]
...σε ανάπτυξη της θεωρίας "ότι η προσπάθεια διατύπωσης οποιασδήποτε ιδέας έχει ως στόχο την διάχυση του ατόμου σε ένα ευρύτερο κοινωνικό cauldron καταλήγει αναπόφευκτα σε επιβεβαίωση της ατομικότητας/αποτυχία της ανατροπής/close up στη διαδικασία τεμαχισμού αγνώστου προελεύσεως stake "ο οδοιπόρος είναι το χέρι που λαξεύει τον τρόμο υπό άγνοια"
gloss συνάντηση χωρίς νόημα άνθρωποι
ο ουρανός πριν σβήσει
χαρτοφύλακας με την διατήρηση του παρόντος
ουρανός αδιάφορος - υπογράμμιση της ματαιότητας
δρόμος όπως δρόμος σε ώρα αιχμής(reverse motion)
κανένας δεν γνωρίζει τον λόγο που βρέθηκε εδώ
σώμα σε στάση εμβρύου παράλληλα με την εθνική
είχα τόσα πολλά να σου δώσω και τελικά σπάει ένα τζάμι
στα θραύσματα του η αντανάκλαση της ανείπωτης ιστορίας δεν θα σου πω
περιγράφοντας αντίστροφους κύκλους γύρω από την ανωνυμία του υφέρποντος κύρους
[GENERIQUE]
-ξημέρωμα-
location:κάστρα-σκαλοπάτια:η μονότονη πτώση ενός επίδοξου αλκοολικού
[INDOOR]
-μικροαστικό σπίτι δεκαετίας 80-
Α+Β διαρρηγνύουν την πραγματικότητα εντρυφώντας σε TRANCE προεκτάσεις απλότητας/φίλοι από το παλιά - όπως ποτέ δεν υπήρξε κιόλας - χωρίς της ηλιθιότητα της γνώσης ή το αντίστροφο της/κορύφωση σε τέλμα διεύρυνσης του ωραρίου/ποιος όπως ο Πατέρας θα αποτελούσε Την Απώλεια οι πιπεριές τηγανίζονται/(close up_ηλικωμένη πριν την παράνοια)/η διαδικασία απεγκλωβισμού του παρόντος από το μέλλον είναι η μοναδική παραχώρηση του Β υποθηκεύοντας τον χώρο του Α(χώρος που δεν του ανήκει σε δεύτερο πλάνο:αναπαράσταση του σχηματισμού κενού μεταξύ των δύο στοιχείων)/ο ουρανός αδιάφορα γοητεύει την πόλη στη θέση του θα έπινα ενα cognac στο Majestic όταν υπήρχε/το παρόν μας αναγκάζει να συνθλίψουμε ένα πορτοκάλι ηρωικής λάμψης/πρόσωπο ανάμεσα από βιβλία, παπαγάλοι και γάτες, η πριγκίπισσα της προηγούμενης νύχτας/είμαι τόσο όμορφη αλλά η πινακίδα ενημερώνει εντός/ένας άλλος κόσμος με φαύλους βάτραχους να διατηρούν την ισσοροπία/τα μάτια σου τόσο άδεια όσο της κενής προσέλευσης εντός των/[GENERIQUE] - Αριστοτέλους - Ολύμπιον μετά το PANIC(νιώθοντας τόσο άδειος, επιτέλους εσύ και το ανόητο ρολόι)/μηχανευόμενος μια μέθοδο διατήρησης του ενδιαφέροντος αφαιρείς ένα μέλος σου - ένα στοιχείο του βλέμματος - την φωτεινή επιγραφή της επόμενης μέρας - κρύβοντας στα χέρια σου την σκόνη του σύμπαντος...

σεκανς της namib(σχεδιάζοντας με ένα πορτοκάλι)

2008-11-10T09:06:00.000-08:00

...για την ικανότητα των ματιών/στο υγρό δωμάτιο του θρήνου/κλέβοντας σάπια φωνή με την επιδεξιότητα του ιλίγγου/άδεια ποτήρια η διαφυγή/το όνομα σου στο λαιμό κάποιου σκύλου/πνίγεται ο δρόμος/η ίαση της αναποτελεσματικότητας της εξωτερικευμένης φαυλότητας του αέναου παλινδρομισμού/από την αρχή των βημάτων ως την περάτωση του πεπερασμένου τώρα/ένα ζευγάρι φόβος κατοπτεύει τις κινήσεις του ρόγχου τής επιστροφής σε αγέλη εντεταλμένων παθών/επιστρέφοντας στη μοίρα τα δάκρυα της βούλησης/τροχίζοντας τα γρανάζια τής ελαφρώς μετατοπισμένης επιθυμίας/καταλήγει επιτυχώς το δέρμα στα οστά και η σύνθεση του υβριδίου της ευγενικής εξωστρέφειας του ενδόμυχου μονολόγου της κάμερα fiξ σε γενικό πλάνο, insert χαμόγελο αδιάφορου συναγελασμού με δάχτυλα που βιάζονται να ανοίξουν υπαναχωρώντας/θόρυβος της εκτύλιξης/ιδρωμένο κρύσταλλο η θέαση των άλλων/κρυώνω για το πρωινό που θα με βρεί πάνω από έναν αποτρόπαιο ορίζοντα/φύλλα της εποχής συνθλίβουν με το θρόισμα τους σμήνη από πεταλούδες/χθες έρποντας έως το σήμερα/ουρανός μου η φλύαρη μετακίνηση των τερμιτών σε σύννεφα από τερηδόνα/μπορώ να μιλήσω σε ό, τι ακούγεται/να αγγίξω το κενό που αφήνει ο θόρυβος της εγκατάληψης/το αίμα που κάνει μερικά πρόσωπα να πετάνε/στην έρημο πίσω από τα δόντια σας...

Ο λόφος που έχασε την σκιά του

2008-10-03T12:08:00.000-07:00

επιστροφή στο σπίτι, το βλέμμα μου συγκρούεται κάθε φορά με τα κλαδιά του διώκτη μου/συναντώ την προσπάθεια που καταβάλει η φύση να αποβάλει το παράσιτο της διέλευσης μου/προειδοποίηση της επερχόμενης εξόδου κι ένας χρόνος που μετράει αντίστροφα/για πόσο ακόμα θα αντιστέκομαι στο όριο πριν την πτώση;/μια άμορφη μάζα προσμένει στο όριο της αντίστασης να ενδυθεί ό, τι αποδίδεται στην μορφή/κομμάτια της απουσίας σε τροχιά γύρω από τον φόβο της σύγκρουσης/στη συντήρηση εξιδανικεύεται η πορεία κατακτώντας το έλλειμμα από μια θέση βαρύτονης απληστίας/επιταχύνω σε μιαν ακατάληπτη ευθεία συντονίζοντας την ακοή μου με τον συριγμό του δρεπανιού πάνω από ένα κρανίο που ξυρίζεται αδιάκοπα/η μυρωδιά της σκόνης καθώς καίγεται κατά την εκπυρσοκρότηση του ελιγμού πριν το επόμενο τέλος/ο καπνός που αφήνει πίσω της η οικειότητα/το γυμνό χάδι του πεπερασμένου επάνω στον λαιμό του εφησυχασμού/όλα, όπως ψίθυρος και φόβος με τη βεβαιότητα της απερχόμενης επαφής/μεθυσμένα δάχτυλα στο τιμόνι της αδιάκοπης καταδίωξης της σκιάς του ανθρώπου που επιστρέφει στο σπίτι δίχως ενοχές έμπλεος από μια δίκαιη λοβοτομή στις επάλξεις της παραγωγικής διαδικασίας-παράγοντας ατόφιο βόμβο να γεμίσει τις ψυχές 980.003 ημιφωτισμένων κιβωτίων με δεμένες τις χειρολαβές στους γάντζους των ανήσυχων πνευμάτων σε σήψη=τής κατανάλωσης όπως βράδυ όπως κάθε κάτι όποτε γυρίζω να κοιτάξω και δεν είναι κανείς(ίσως εκείνος μόνο ο ίσκιος που έχασε τα κλαδιά του)μόνος όπως ο ουρανός πάνω σε μια επίπεδη γη που δεν είναι κάμπος/να ξεχαστώ ώστε να θυμηθώ πως κατέληξε η επιλογή σε οριστική διαγραφή της κρίσης-ο δρόμος της επιστροφής πάνω στο δέρμα του φιδίου τυλίγοντας ένα πόνυ=ο καλπασμός του ιριδισμού στην ράχη της θάλασσας-είσαι γελοίος όταν φτύνεις στα γράμματα(ελπίδα να λερώσω με τα χέρια μου τον χώρο στάθμευσης της εγκαρτέρησης_όχι άλλα πτώματα, please θα σε πάω στο πάρκο να καταπίεις τον αέρα που ρουφάει το πίσω μέρος της καρδιάς σου...

The turn of the screw part(tOO)

2008-09-05T12:00:00.001-07:00

επιμένω βγαίνοντας, αντιπαρερχόμενος το κενό που με επιτάσσει, στο φως του μεσημεριού κρατώντας στα χέρια άνθη μεταμέλειας όπως κάθε φορά μετά από εκείνη που εντός της καταλαμβάνω την απουσία μου

με τα μάτια γυμνά από τις προβολές του παρόντος, επιδιώκω την έκπληξη διεκδικώντας την άγνοια από την μνήμη(με μαύρα πανιά γυαλίζω την όψη)

καταπίνω κραυγές ηρεμίας πνίγοντας στην έννοια, τη σημασία του λόγου(κάθε είδωλο οφείλει την ύπαρξη του στη σύμβαση της απεικόνισης του ανεικονικού)

τα μέλη της σύγκρουσης υπαναχωρούν, θέτοντας τα χάδια τους στην υπηρεσία του συμβιβασμού(η προδοσία όπως θα έπρεπε να είναι)

πολύ αργά
πολύ νωρίς
θα κρύψεις τις προθέσεις σου στο αίμα της μετάγγισης
θα στρίψεις
όπως έστρεψες
θα κοιμηθείς

ένα πτώμα στο μαξιλάρι
η αλωπεκίαση όπως δεν την έχεις ξαναδεί

προς κ. Duchamp

2008-08-14T10:12:00.000-07:00

Μέσα από ένα ζευγάρι γυαλιά "Κλάιν Μάιν", κοιτώ τις φωτογραφίες τού ρεπορτάζ για τους "ανθρώπους των σκουπιδιών", κάπου στις χωματερές της Αττικής. Ο ντεγκραντέ φακός τους, δίνει μια κινηματογραφική διαβάθμιση στο βουνό της δυσωδίας που παρήγαγα εγώ και κάποιοι ακόμα με ντεκαπάζ μαλλί, και στερεότυπα του τίποτα.
Οι τεράστιοι όγκοι των σκουπιδιών σαν καράβια ακίνητα και πάνω άνδρες, γυναίκες και παιδιά, παλεύουν με τη διαλογή τής απανθρωπιάς που μπάζει από παντού.
Πολύχρωμα είναι τα σκουπίδια και τα προσωπάκια με τις μύξες. Κοντινό σε πρόσωπο: προσπαθώ μέσα απ' το ιλουστρασιόν να εστιάσω στα μάτια 10χρονου κοριτσιού. Να αγκαλιάσω τα όνειρα της. Αυτά που το βράδυ στο σπίτι-παράγκα από χαρτόνια και φόβο, θα αντικρύσει μεγαλώνοντας, να της χαμογελoύν και να απομακρύνονται.
Εγώ ως προνομιούχα με ζεστή κρεβατοκάμαρα και τα σκουπίδια μέσα μου, όταν χρόνια μετά θα διασταυρώσω το βλέμμα μου με το δικό της, μπορούμε να βρούμε κάτι κοινό. Την απόγνωση μας, και τη ντροπή μου.
Ένα φιλί στο βρώμικο μαγουλάκι για καληνύχτα, και μιάν ευχή. Αυριο στη χωματερή, το παιδί και η κούκλα-σκουπίδι, να έχουν και τα δυό τους πόδια...

Αύγουστος '08
"Η Χειρόγραφη"

Easy Rider

2008-08-04T06:10:00.000-07:00

ο θυμός μου
εξατμίζεται στο φως
στο χώμα
φυτεύω τα όνειρά μου

κάθε/όπως πάντα/σε/τί/από τώρα/ανέκαθεν/σφραγισμένο κιβώτιο: μέσα του, κίτρινοι γλάροι, ατενίζουν τον ουρανό/αν είναι γαλάζιος/πρωί/ενδύεται/δόντια κρυστάλλινα, αντικατοπτρίζουν καθρέφτη-κλέφτη/κύτταρα/νεκρά/νιπτήρας σε μετατραυματική απόγνωση/καθορίζει το μέλλον τής αποχέτευσης/μολύνοντας σφυγμούς σε ακολουθία/ανάμνηση χρυσόψαρου/σε ισοθερμικό δοχείο μεταφοράς

μεταφέρω
την ύπαρξή μου ασφαλώς
επιστρέφοντας
από βέβαιο θάνατο

δρόμος/όπως πάντα/σε/αδιάκοπα/ξετυλίγεται αναδυόμενος/πρόσκρουση/αναστρέφοντας την κατάληξη/απώλεια της έννοιας:"επιστρέφω εδώ"/στην άσφαλτο/κομμάτια της ελπίδας/ το αύριο, παγιδευμένο, στην έμπνευση ενός συνταξιούχου/τα παιδιά σας παίζουν αμέριμνα/ έρεβος με δρεπάνι/τώρα/λουλούδια στην αυλή/σχηματίζουν στεφάνια/παγανιστικά σύμβολα/η ζωή σε αναβολή/ηλικιωμένη ουρά έξω από τράπεζα

αναμένω
την ύπαρξη μου ασφαλώς
υποθηκεύοντας την
σε βέβαιο θάνατο

Sickώνομαι

2008-07-30T13:05:00.000-07:00

τμηματική αποκόλληση
η σταδιακή επιλογή των επιμέρους
σε βάρος του ρυθμού

το σύρσιμο υαλοκαθαριστήρων
κουφάρια της μνήμης στο κρύσταλλο της πορείας
ο φόβος ανασταίνεται

ιδανικός κυφήνας
η ροπή της παράπλευρης απώλειας
διασχίζω τις θάλασσες

φόρμα, όπως νερό σε κουτάλι
με καταπίνει το Εγώ

η ακοή διαρρηγνύεται
σπάει ο χρόνος
στον ουρανό

σκοτάδι
η σιωπή πριν τη μάχη
οι σάρκες μου για τίποτα

πίσω από την οθόνη
κλειδιά
ορατός δίχως σώμα

φόβος
θυμάμαι
δαγκώνω τα μάτια

σηκώνομαι

ερευγμός της μοναξιάς πριν το τέλος

2008-07-25T12:07:00.000-07:00

είμαι
τώρα εδώ
εγώ
αυτός που ορίζει το τώρα
εδώ
αποκομμένος από ό,τι με ορίζει
παρίας
στο περιθώριο κάθε επαφής
πάρεργο
η εντρύφηση στην ιερότητα των άλλων
μόνος
όπως η κτηνωδία μου ορίζει
κήνσορας
τής υποκρισίας ανήθικος ακόλουθος
έμπλεος
από την νοσηρότητα τής ανημποριάς μου
να κρατηθώ από τί;
άδειο είναι το σπίτι μου
όταν φοβάμαι
ο πανικός υφαίνει το νήμα
νεκρικής πλάνης
ο λόγος μου
κραυγή μέσα στο σκοτάδι
να κρατηθώ από τί
την ώρα που η στιγμή
χωνεύει κάθε μου δάκρυ;

σεκάνς της ονείρωξης (η κύλιση του φύλλου πάνω σε απατηλή δροσιά)

2008-07-15T07:56:00.000-07:00

Είμαι ένας δάσκαλος στην άκρη του κρεβατιού πάνω από τη γη της επαγγελίας/στίς φάλαγγες των δαχτύλων μου ο θεός μεταμορφώνεται σε λυχνάρι του Αλαντίν εντός δαχτύλων υπεραστικής πίστης(RETURN)/οι μαθητές μου στην αυλή των θαυμάτων ψιθυρίζοντας "νερό" βαδίζουν στα κύματα ιριδισμών πετρελαϊκής κρίσης/ταΐζω με τα κουφάρια του Λόγου μου τα παιδιά τους/σχεδιάζω να καταστρέψω αυτόν τον κόσμο και στη θέση του να απλώσω ένα σεντόνι CosmoS/να τυπώσω στην επιφάνεια του ό,τι απέμεινε από το σώμα μου/άν πεινάσεις πολύ στείλε μου ένα προεγκατεστημένο μήνυμα/ο βάτραχος υπηρέτης θα σε αναγγείλει με στόμφο ερευγμού στο προαύλιο της βασιλείας μου/το δάκρυ που απλώνεις σε μιαν απόπειρα σύλληψης της ανταύγειας πάνω σε ηλιοβασίλεμα πλαστικού δέρματος/αν διψάσεις θα πιείς από το αίμα μου/θα τραφείς και με περιττώματα αρκεί να σου υποσχεθώ την βεβαιότητα της πλήξης/να γευθείς την πιθανότητα της αποτροπής από το έγκλημα της στιγμής/χαμογέλα τώρα που ο ουρανός είναι κατειλημένος από δίκτυο απασχολημένο/απόγνωση σε κυψέλη με βιολογικά ούρα/γιορτές της γης με όσους σαπίζουνε τον αέρα/να καταπιείς μια σφαίρα κι αποσβολωμένος από το θαύμα της ζωής να' ρθεις να μου πεις σε ποιό χρώμα κατέληξες/να εννοείς σε κατατάσσει στους ανθρώπους;

When The Music's Over(συνεδρία iv)

2008-06-02T05:37:00.000-07:00

ο Στέργιος είναι ένα λογικό επιχείρημα/παλεύει με το επιχείρημα, μέχρι αυτό να καταστεί λογικό-αδρανές/στο κενό εδράζεται ο φόβος της απώλειας/το ενδεχόμενο να είναι αυτό πιθανό/γαλάζια γέλη απλώνεται βίαια στη νύχτα της αμφιβολίας/βάλσαμο οι επιστρώσεις της αμεσότητας πάνω σε μία πληγή ευτυχής κατάληξης/πιο κάτω, παραμονεύει η θάλασσα/όπως ανάποδο οχτώ σε πλαστική ευθεία διορατικότητας/κάνοντας κλικ στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας ανοίγει την καθημερινότητα/αναψυκτικό βραχείας δράσης με έντονη φόρτιση του διαφράγματος/90 μοιρών ύπνος και πρωινό σε κιβώτιο ερευγμών βραδυνής πλάνης/όπως κι αν σταθείς, θα ανακαλύψεις ότι η θέση αυτή, δεν σου ανήκει/ό,τι δικό σου, εκκρεμεί στο ενεχυροδανειστήριο των χειροκίνητων φωτογραφικών μηχανών, μαζί με την έκπληξη του αργύρου που κοιμάται στο στρώμα της εμουλσιον/μίλα καθαρά, όπως όταν πλένεις τα μάτια σου, στη πολυθρόνα(sofa) του Ιωάννη/ούτε ο χρόνος σου ανήκει/είναι αυτό μια διευκόλυνση/φλερτάροντας με το πεντηκοστό λεπτό της συνεδρίας/θα ανοίξω μία από τις πόρτες που δεν κλείνουν ποτέ/θα ονομάσω ξανά το πριόνι που ιονίζει τις φλέβες μου/στυλοβάτη των λέξεων σε γυαλιστερό τραπέζι/σταγόνες μελάνης πάνω σε κάποιο στίχο του Morrison/στον τοίχο, ένα πορτοκάλι, αποπνέει από τους πόρους του την δυσφορία της επικόλλησης/απέναντι σε κάθε επιχείρημα, υψώνεται ο βράχος της λογικής/θα ανέβω για να πέσω ξανά/η ευκαιρία αυτή, ανοίγει το άπειρο...

Δια χειρός(idiographΩs)Duchamp on LiNe

2008-05-28T04:54:00.000-07:00

http://autographcollectors.blogspot.com/

Ανταποκρίνομαι με ιδιαίτερη χαρά-αν κι εκτός χρόνου-χρόνος(όπου χρόνος-νόθο παιδί της παρεξήγησης-ο ύποπτος τρόπος τη στιγμή όπου ένα δαχτυλίδι από αλουμίνιο, κραυγάζει στον δείκτη της δίψας)στο κάλεσμα του κύριου Αθηνάκη

Προσκαλώ...

DeMA(QUILL)aNT INTEGR(aL)

2008-05-19T06:10:00.000-07:00

...μέσα σε πράσινη πιπεριά 1000 κυβικών/κατεβαίνοντας το βουνό/επιστρέφοντας σπίτι/μετά την διεκπεραίωση της περιγραφής του κυνηγητού χιλιάδων κάφρων με κύπελλο εικονικής ολοκλήρωσης/συναντώ EMO ενδεδυμένο τον μαύρο του μανδύα πάνω σε κόκκινο ποδήλατο να ρουφάει την εναλλασσόμενη σκόνη/φόντο την γκρίζα ακολουθία νευρικής ανορεξίας με παράθυρο ουρανό φωτοχημικών φαινομένων σε μια άνοιξη τριγμών/αγκαλιάζω το υπνωτικό κάλεσμα του μπλε δοντιού αφήνοντας κόκκινους συριγμούς σε χειροκίνητο επιλογέα διάθεσης/μεταθέτοντας την επικοινωνία σε ένα αύριο με λιγότερη βλέννα και περισσότερο αίμα
εγκαθιδρύω ένα χάδι απλότητας σε άδειο χέρι/κυριεύομαι από το κενό του διαστήματος που με συνδέει με το πέρας μιας πόλης σε κατάρρευση/parkenson σε νεκρό αγόρι/πριν το νερό βγει απ’ το αυλάκι του/γίνομαι το ρεύμα που θα φωταγωγήσει το τέλος της μέρας μου...

-ReSet-

2008-05-14T11:15:00.000-07:00

γεννήθηκε σε μια databank το 0/η γέννηση του σήμανε την έκρηξη του ημερολογίου-
λευκά δόντια στο ασήμι και πράσινο σάλιο στον ήλιο-
χαμογέλασε στην ανοιχτή πόρτα της εισόδου στην έξοδο/διαπέρασε τον υμένα
ήταν όλα τα χρώματα παγιδευμένα στο φως των ματιών του
-ReSet-

Ο Θηριοδαμαστής(προσευχή i)

2008-05-05T04:52:00.000-07:00

Στροβιλίζομαι στην άνοια των χειλιών
ενεός στη θέα τού αποστρέφομαι το βλέμμα
από την ακοή που διψάει

Διαρρηγνύω το ταξί της επιστροφής
στον οίκο της μέρας
μόνιμος λαθρακουστής
των συριγμών του βόρειου αρουραίου
των προαστίων

Γυαλίζω τις ουρές των αυτοκινήτων
με το υγρό μειδίαμα
εκφωνητών πολυτελείας

Αύριο
ακόμα μια μέρα δακρύων
θα ξεπλύνει το σπασμένο σχοινί
της μνήμης

Ο λήθαργος είναι
μια πέτρα που μέσα της πνίγομαι
και η μελωδία της πτώσης
ένταση σε σάπιο μήλο

στο περιθώριο μιας Gνώμης

2008-04-16T07:02:00.000-07:00

Στο περιθώριο της πλατείας

από το ανοιχτό τραπέζι

Το γρασίδι αναπνέει ακόμη

Τα χέρια μου αντικρύζουν την απάντηση σε ένα κάλεσμα ψυχιατρείου

Νεύρα τεντωμένα, στο πάρεργο της δράσης, λοξοί σπουργίτες, κλέβουν τροφή στην ελεημοσύνη του αύριο

Ταλαντούχος ο βροχοποιός, όπως γελοίου άκουσμα στη μέση της ερήμου, θα ακουστώ άν παραγνωρίσεις το trojan που σού 'στειλα

Η αιδημοσύνη σου δεν σού επιτρέπει το γέλιο, ο καταψύκτης της διάνοιας απαιτεί service από τη λογοκρισία, για αυτό χαμογελάς μνησίκακα

Ο άνθρωπος χορεύει τις κορίνες του

να απαρνηθώ το βλέμμα του ζογκλέρ και να ατενίσω

άδεια παντελόνια στην άκρη του τίποτα

ορυμαγδός είναι η επιτυχία του θορύβου, σάπιο κενό στην άκρη της ακοής να ρυθμίζει τον λόγο μας, η φιλολογία της έξης

όταν ξυπνήσω, άφησε στο προσκεφάλι μου, κάτι από τα δάχτυλα σου,

την ώρα που κλείνεις σ’ αυτό το τσιγάρο

Αυτό είναι ένας ανθρωπος, όμως αυτό δεν είναι άνθρωπος (the beginning)

2008-04-11T08:55:00.000-07:00

Στο βωμό της εικονικής πραγματικότητας/virtual πολιτεία της άλωσης/ορυμαγδός ηλεκτρικών φωνών/από την οθόνη το αίμα κυλάει σε φλέβες καλωδίων/κάποιος σου στερεί το φως/ίσως είναι το τεχνητό κλίμα που στους διαδρόμους σε κυνηγάει/ήρθα ως εδώ το χρόνο να σπρώξω/μουσική στην ακοή η μελωδία πουλιών-δεν υπήρξαν/μέσα από την έρημο βγαίνεις στην έρημο να κολλήσεις στην άμμο/οι τροχοί σου γυρνάνε τρελά, όπως τρελά γυρνάει η σφαίρα που πάνω της κρατιέσαι ζωντανός/αενάως σε τροχιά γύρω από το τίποτα διψασμένων ανθρώπων/κάποιος είπε «απίστευτο πώς σε κομματιάζουν οι άγνωστοι» κι έσπευσε να καλύψει τα νώτα του/τα βήματα σου σημαντικά για την πορεία της μάχης/μα είναι απλώς ένα εμπορικό κέντρο/κλέβει ενέργεια από μικρότερες πόλεις, υποβαθμισμένους θνητούς/αληθινό νερό από κάλπικους κρουνούς εκτοξεύει/για τη πηγή φροντίζει της φυλής ο αθέατος μάγος-νάνος με τα συμπλέγματα της Χιονάτης/φαγητό στο πόδι κι ένα χέρι να γνέφει σε άφατους χρησμούς/για μιά προβολή ήρθαμε ως εδώ/το κρύο της αίθουσας μάς αποθάρρυνε και πήραμε ένα ψαλίδι το λώρο να κόψουμε/από τη μητέράστιο ζαχαρωτό θελκτική αποστροφή αποζητούμε/όχι άλλα δάκρυα στο σαγόνι του σκύλου/μόνο σάλια πυκνά τίς πληγές να θωπεύσουμε-όπως αναγνώστης κολακία από άγνωστου δημιουργού κείμενο/μία μορφή αντίστροφης καταξίωσης/θα σε χαϊδέψω στη πλάτη κι ας μη το έχεις ανάγκη/αρκεί να μου το ανταποδώσεις γιατι μόνο έτσι θα υπάρξεις στα αλήθεια/στη σφαίρα της μη πραγματικότητας πίσω από το τζάμι, κάποιον θα κοιτάζεις καθώς το κάνει στον εαυτό του/ατομική βία συλλογικά αναπτυσσόμενη/πλήκτρα χτυπάνε με μανία πριν τη κορύφωση που δεν θά 'ρθει/πόσους ακόμα θα χτυπήσεις στο ταμπλό της αυτοϊκανοποίησης/σε πόσους θα στείλεις φιλιά στον καθρέπτη/άραγε το βράδυ εσύ κοιμάσαι;

Έχεις κλέψει κάτι από τον πόνο μου, στα αλήθεια, εσύ που τώρα συνθέτεις στον αμφιβληστροειδή της ανοσίας το είδωλο μου/άνθρωπος ο αντικατοπτρισμός, η ψευδής δήλωση, η απόκρυψη των στοιχείων εκείνων που θα σε φέρουν κοντά στην υλοποίηση του αντικατοπτρισμού/θα φέρω στα χείλη μου την θέαση του βλέμματος για να πνίξω τον ορίζοντα που μου διαφεύγει/την επιβεβλημένη ευθεία, άνω της οποίας, απαγορεύεται να ατενίζω/τον ήλιο που πνίγεται στο μολύβι σε αναζήτηση του τροχού/η πυρίτιδα φέρνει ίλιγγο στην ακοή/την ακοή του γάτου, υπαγορεύοντας το σύρσιμο πάνω στα πλήκτρα, τα νύχια στην κοιλιά της τροφής/κι ο Bird επιβάλλει στη σιωπή τη μελωδία της πτώσης/η ανάγκες μου zipαρισμένες στην πλαστική άμμο/κάτω από την πόρτα, ο σκύλος του γείτονα, φυγαδεύει τις απειλές του/το έξω έγινε πια ο κίνδυνος, όμως μπροστά στην οθόνη, το νιαούρισμα μου δεν είναι άνθρωπος/άραγε εσύ πώς κοιμάσαι;

Αυτό είναι ένας ανθρωπος, όμως αυτό δεν είναι άνθρωπος part(too)

2008-04-10T04:28:00.000-07:00

Είμαι ένας άνθρωπος, όμως δεν είναι άνθρωπος αυτό που είμαι.

Είμαι κακός, εάν ήμουν άνθρωπος θα ήμουνα καλός, θα ήμουν ένας άνθρωπος.

Νομίζω ότι κοιτάζω ψηλά, αυτό ναι, θα με έκανε άνθρωπο, όμως δεν κοιτάζω ψηλά.

Έχω το ένα μάτι καρφωμένο στην άμμο, με το άλλο, σε στάση αναμονής, γλείφω τις πληγές μου. Ίσως το ότι γλείφω ακόμη τις πληγές μου, να είναι αυτό που δεν είναι άνθρωπος.

Σε ένα από τα σπίτια, ίσως της ανατροφής, ακινητοποιήθηκε η σκιά μου, υπό το βάρος μιας αδυσώπητης απώθησης, στον πάτο της ύπαρξης. Ο άνθρωπος συνεθλίβει από την ανοίκεια βία της εισφοράς στην θαλπωρή, τα απομεινάρια της πορσελάνης, από το σπασμένο πιάτο της πρώτης άρνησης, στο πάτωμα, αποδεικνύουν τη ματαιότητα της απόπειρας για την ομαλή μετάβαση στο πεπερασμένο.

Ο «δεν είναι άνθρωπος αυτό που είμαι» μεταφέρει στο διηνεκές-σε έναν μη γραμμικό χρόνο, όπου κάθε στιγμή είναι μια, η πρωταρχική- το παράτολμο σχέδιο της διαφυγής από την εφεύρεση του Μορέλ, σε μια ακολουθία της οποίας τα χαρακτηριστικά προσιδιάζουν με εκείνα της βελόνας του πικάπ που κολλάει πάντα στο ίδιο αυλάκι του δίσκου, χωρίς ορατή την πιθανότητα του απεγκλωβισμού της.

Η δροσιά του πρωινού νερού στο πρόσωπο, χαράσσει στο κάτω μέρος των βλεφάρων τα βήματα ταλαιπωρημένων εξορμήσεων σε εκείνη την πλευρά της νύχτας που επισκιάζεται από την λήθη της μέθης, κλωστές που υφαίνουν τον ιστό της επόμενης μέρας, της παγιδευμένης στο γκρίζο υφαντό της ενοχής.

Εάν ήμουν άνθρωπος, ο δρόμος θα ξαγρυπνούσε τα χιλιόμετρα του εμφορούμενος από την ακτινοβολία της επιθυμίας μου να βαδίσω, εδώ, ο δρόμος είναι απειλή, τα χιλιόμετρα του μαστιγώνουν την επιθυμία μου να υπάρξω.

Το να κρύβω τα χέρια μου στις τσέπες, αναζητώντας με τις άκρες των δαχτύλων την επαφή με τα όπλα της υπεράσπισης, σε κάθε φανταστική αντιπαράθεση, σηματοδοτεί την έναρξη της παράνοιας που διέπει την λογική των συναναστροφών μου. Εάν ήμουν άνθρωπος, θα γνώριζα ότι κανείς δεν μπορεί να με βλάψει περισσότερο από τον εαυτό μου, ότι ο χώρος που μεσολαβεί, το διάστημα που με χωρίζει από τον άλλον, αποτελεί την εικονική αναπλήρωση της συνενοχής, που μέσω της αμφότερης πρότασης των χεριών, οδηγεί στην παραδοχή της ύπαρξης.

Εάν ήμουν άνθρωπος, δεν θα χρειαζόταν να γράψω ότι δεν είμαι άνθρωπος.
Θα ήμουνα χώμα κι από χώμα ό,τι δικό μου...

Ακοή ή απώλεια μεThoDου

2008-04-04T05:54:00.000-07:00

τα μάτια πνίγονται
στο αίμα της οργής
στα χείλη
ο ψίθυρος της απελπισίας
συγγνώμη η μη επιστρεφόμενη φιάλη
δωμάτιο σε εγκατάλειψη
κάποιος άφησε στο παράθυρο την καρδιά μου
ακούω τον χτύπο της
αλλά δεν ανοίγω
θα αφήσω την βροχή να απαντήσει
τη γροθιά μου στο ξύλο
σε φλυαρία με τις πορσελάνες
τώρα
κανένας θόρυβος
δεν είναι δικός μου

έμβρυο σε baZaaR με ορτύκια

2008-04-02T11:43:00.000-07:00

με/τα την γύμνια του λόγου
κα/τα την απουσία της έμπνευσης

ο Λαγός
Το καρότο

ο Κυνηγός
Ο γάιδαρος

Σ' ακολουθώ
όπως σ' αγαπώ

cofφee machine σε δωμάτιο με απουσία

2008-03-28T09:25:00.000-07:00

Η μελάνι, στις άκρες των δακτύλων, σηματοδοτεί το τέλος της αφέλειας.Η ενοχή στάζει, από την φωτογραφία της τεκμηρίωσης, στην γεωμετρία του καθημερινού φόβου.Ο ουρανός βλέπει στο χώμα τον αντικατοπτρισμό του, η προσμονή της αδράνειας, γονατίζει στη θέα του κάδρου που οριοθετεί την πρόσβαση στην αυλή των εκλεκτών. Στον γενετικό κώδικα κρυπτογραφείται το μέλλον, η πιθανότητα να συναντήσουν τα μάτια την όραση.

Είμαι ο φόβος, όμως ο φόβος σου, δεν μου ανήκει. Παίρνω το ποδήλατό μου και χαϊδεύοντας τα αυτιά μου σε ακολουθώ, αλλά ο ίσκιος σου μας χωρίζει, η αμφιλεγόμενη επιλογή της πορείας του, αποσυντονίζει τον ρυθμό της αναπνοής.

Στο περιθώριο μιας ακαθόριστης αφυδάτωσης της διάκρισης των επιμέρους στοιχείων της σύνθεσης του Λόγου, τα ίχνη που αφήνει ο ραπιδογράφος στην κοιλιά του λαγού της υπαναχώρησης, ορίζουν την ταχύτητα με την οποία θα επιτευχθεί η σύγκρουση με την τάξη της καταναγκαστικής διαδρομής. Ο πρωινός επισκέπτης της πόλης, λαμβάνει σήματα διανομής ρόλου, μετακινείται σύμφωνα με τις υποδείξεις του κώδικα της ευπρέπειας, συρικνώνει τη βία σε δοχεία ευγένειας, αγνοεί την παρόρμηση τού κτήνους, και καθώς η ηλιοφάνεια τού επιτίθεται, θέτει το πανωφόρι της αηδίας στο φως της εκτύπωσης.

Σου χαμογελώ , στο στόμα κρύβω τις προθέσεις μου, ήχοι χωρίς καρδιά βαπτίζουν τα φωνήεντα τους στη θλίψη. Αναγνωρίζω την ανάγκη σου να αποφύγεις την επαφή, βήματα που κλείνονται επιπόλαια στη σιωπή, πίσω από το κρύσταλλο της διακίνησης, ασφαλίζεις την παραμονή σου.

Φοβάμαι την ακαριαία συγκέντρωση φυσαλίδων σε ένα δρόμο με υποψία εγκατάλειψης, την υποταγή στην αγελαία επιθυμία της διαφυγής, την απειλή της αναπνοής τού, πίσω από ανοίκεια προθήκη, φυσικού προσώπου.

Απουσιάζω από την παρόρμηση της λαβής που οδηγεί την αντιπαραβολή σε τέλμα, είμαι ο λόγος της σιωπής, το έρμα της κύλισης, καταστρέφω την ασφάλεια για την Ασφάλεια.

Ξύπνημα μετά τον εφιάλτη της αφύπνισης σε ξένο σώμα, στη γλώσσα μου τα σημάδια της επανάστασης, θα σηκωθώ από το πάτωμα μετερχόμενος τη δυνατότητα της έκλειψης, τα λόγια μου θα σαπίσουν στην άμμο, από τη σήψη τους θα γεννηθεί η υποθήκη του χρόνου. Σκέτος καφές, άρωμα της ήττας, το φως προσδοκά την αναγνώριση, η όραση πεθαίνει...

Η mεΤαΜόρφωση

2008-03-20T08:38:00.000-07:00

ψαύοντας τους γκρίζους ιστούς
στο βάθος ενός κρανίου που δεν μου ανήκει
προσφέρω δισταγμούς
στη θέση σκέψεων με ισοτονικά ποτά
για την άτοπη αντιμετώπιση
μιας δίψας που ζεσταίνει
τις γωνίες μιας κυκλικής κατοικίας

η παράδοξη μετριοφροσύνη
της επιβαλλόμενης κάμπιας της μεταφοράς
θα αφηγηθεί το ταξίδι της πεταλούδας
στον μη-τόπο της μεταμόρφωσης

τα δάχτυλα
είναι η βλέννα
στα χείλη της επιστροφής
σχηματίζουν τη σιωπή
ανοίγοντας δρόμο
στο σκοτάδι
των νεκρών λέξεων

η συγγνώμη
χύνει το κρασί της
στο χώμα
των 40 ημερών

τα δόντια
θρυμματίζονται
σε ένα στόμα
που έχει πνιγεί

σάλια της Άνοιξης
οι τρύπες μου αναπνέουν ακόμη
αγκαλιάζω μια κεραία της τηλεόρασης
φωτιά σε σύρμα
το αίμα μου

είναι δικό σας

The CheSs gAme

2008-02-29T09:42:00.000-08:00

αποδεχόμενος την πρόσκληση του Δημήτρη Αθηνάκη
απαντώ με μία πρόκληση

κατά Α να ζη τή στ ε από τους Δημ ιου ρ γ ούς

τα κά τ ω
παρ α
απο σπ ά σ ματα :

...τα πάντα ήταν τώρα λιγότερα, ήταν μείον: μείον κεφαλόσκαλο, μείον πόρτα, μείον φως, μείον κρεβάτι, μείον Μάγα. Αναπνέοντας με προσπάθεια μουρμούρισε: «Μάγα», μουρμούρισε: «Παρίσι», μουρμούρισε «Σήμερα». Έπεσε να κοιμηθεί και πάλι σαν κάποιος που αναζητά τον τόπο του και το σπίτι του μετά από μια μακριά πορεία στη βροχή και το κρύο.

...θαύμασαν τη μεγαλόπρεπη επιγραφή: Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ Ο ΛΑΕΝΕΚ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣΚΟΠΙΟ και σκέφτηκαν και οι δυο (και το είπαν) ότι το στηθοσκόπιο θα έπρεπε να είναι κάποιο είδος ερπετού ή σαλαμάνδρας, που είχαι κρυφτεί στο νοσοκομείο Νεκέρ και το οποίο το είχαν καταδιώξει, ποιος ξέρει γιατί, μέσα από παράξενους διαδρόμους και υπόγεια, ώσπου εκείνο παραδόθηκε στο νεαρό σοφό.

... Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ο γαργαλισμός και η οδύνη αρμόζουν είς τον άνθρωπον, όταν όλα επηρεάζονται εξίσου.

... Κατεβάζουν τότε από το άλογο το πτώμα του στρατηγού που στάζει πύο. Το αποθέτουν στην όχθη του ποταμού Ουακαλέρα, ενώ ο συνταγματάρχης Ντανέλ γονατίζει πλάι του και βγάζει το μαχαίρι του. Με δάκρυα στα μάτια κοιτάζει το παραμορφωμένο γυμνό κορμί του αρχηγού του. Με δάκρυα στα μάτια κοιτάζουν επίσης οι σκληροτράχηλοι ρακένδυτοι άντρες που σχηματίζουν κύκλο τριγύρω του.

Κι ύστερα το μαχαίρι βυθίζεται αργά στις σαπισμένες σάρκες.

... Μπρός στόν καθρέπτη, εγώ. Καί μέσα στόν καθρέπτη, ποιός είν’ αυτός πού μού γυρνάει την πλάτη μέσα στόν καθρέφτη, που αρνείται νά’ ναι το είδωλό μου;

α=123οκεφ+β=last+γ=αβγ+δ=terminator+ε=snowοντα

οι πόρτα είναι ανοιχτή σε όλους

Στοματική υγιεινή

2008-02-25T12:10:00.000-08:00

είμαι το σάπιο δόντι
στο στόμα σου
που πρέπει να afaiρέσεις

συνεχώς την εξαγωγή αναβάλλεις
ταυτόχρονα απαιτώντας
να μη σε πονώ

Καταπίνοντας μια OSRAM

2008-02-15T09:25:00.000-08:00

Παρατήρησα ότι τα 250ml H2O Zagori χορηγούμενα από το στόμα κάθε Παρασκευή μεταξύ 16:00 και 18:00,σε συνδυασμό με την κατάποση λυχνίας πυρακτώσεως των 60Watt της εταιρίας Osram,έχουν ως αποτέλεσμα τη ψυχρή ολίσθηση των αντικειμένων των επάνω ορόφων μέχρι του σημείου G του τηλεφωνικού κέντρου Panasonic,παλμούς εναλλασσόμενης διέγερσης σε κενά 4essaron σημείων, καθώς και δάκρυα σε λεκάνη 3rion litrων κατά την υπερπροσπάθεια απομάκρυνσης των περιττών χαρακτήρων από το μπαλκόνι του 6ktου ορόφου, με θέα το White Tower αντιμέτωπο με την αποβολή της ημέρας από τον δίσκο της νύχτας.

Το γυαλί όταν θρυμματίζεται ανοίγει στον ουρανίσκο την πηγή του αίματος, σκουριασμένη γεύση κεράσι και κόκκινες κηλίδες στο T-shirt “ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ”, στο στήθος η σκιά του διαφημιστικού μηνύματος της WIND αποκαλύπτει τα δόντια ενός σαρδόνιου νάνου με τα γεννητικά όργανα ιχθύος σε πιατέλα από την Παρουσίαση-για τα μάτια σου μόνο.

Υποθέτω ότι το θέαμα που παρουσιάζω αγγίζει τα όρια του θεμιτού, οπότε αντιδράσεις του τύπου “κατέβα από το γραφείο μου γιατί μου λερώνεις το πιάτο” ας καταλήξουν στην αποχέτευση μαζί με αυτόν τον αρουραίο της αμφιβολίας που κρύβεται στη φόδρα της ηθικής σας.

Δευτερόλεπτα πριν, κάποιος από εσάς, τράβηξε το κορδόνι της θλίψης και ως δια μαγείας, από τις κλειστές τρύπες των ματιών σας, εκσφενδονίστηκε βρέφος 3,5 kilograms, η περούκα της γιαγιάς μου και τα χρόνια του Χριστού σε οικογενειακή συσκευασία των 2 millennium.

Αν και η κόπωση βαραίνει στους ώμους μου, θα προσπαθήσω να θυμηθώ πώς ξεκίνησαν όλα. Όπως κάθε προσπάθεια που σέβεται την ιδιότητα της, θα καταλήξω κι εγώ στο κενό.

Έχω στα χέρια μου, ζωντανά ακόμη, τα λουλούδια της ανάμνησης, μυρίζουν όπως το χώμα μετά την ήττα του από τις μεταβολή του κλίματος και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Στο δρόμο συγκρούομαι μανιασμένα με ανθρώπους κατώτερους που φωνάζουν από μέσα τους “γάμησε με”, ο ουρανός συναγωνίζεται την επιρροή των πολυκατοικιών στο κουρασμένο μου βλέμμα, η ανοησία είναι ένα παιδί που σέρνει τους γονείς του σε μια διάβαση σκύλων, έχει στα ρούχα του σημάδια από το ύπουλο σπέρμα της εκκλησίας, μασάει με δύναμη τα τελευταία λόγια των 25 seconds και έχει φυλακίσει την αδερφή του στον καταψύκτη του παππού. Αν και είναι λιγότερο αρσενικό από την γενιά που μόλις πέρασε με κόκκινο, φτύνει τους όρχεις του να μην τους ματιάξει, παίζει Pro και γαμιέται με μπάφους. Είναι η ελπίδα μου για την μετενσάρκωση-δώσε μου το κεφάλι σου να ξεκουραστώ.

Στην οθόνη, τα είδωλα δίχως είδωλο, τρέφουν τις σκιές τους με το αίμα της τηλεθέασης. Θα αρνηθώ τη δημιουργία του κόσμου-ως δημιουργία-όλα ξεκίνησαν από την λάθος επιλογή της στροφής που οδηγεί στον δρόμο που κλείνει στην αλέα και επιστρέφει στο χάος.

Κι άλλος διακόπτης.

Να press or not to press?

Η αποτυχία της μοναξιάς

2008-02-01T10:52:00.000-08:00

είναι νύχτα;/μήπως έχω τα μάτια μου κλειστά;/κάποιος γράφει στην πόρτα μου έναν συριγμό/η σιωπή οδηγεί τα δάχτυλά του/είναι το φώς που πασχίζει να διαρρήξει το σκοτάδι μου/η ετερόκλητη αισιοδοξία της ανοησίας/είναι αήτηττη/επενδύει την αδράνεια με το μπλε βελούδο των black lights/έμπλεος από την οργή της τροφής σε σήψη,διαγράφω τη τροχιά του σεληνόφωτος,καθώς συναντώ την αρχική μου θέση/ορίζω το τέλμα μου κι από αυτό δεν θέλω κανείς να με αφαιρέσει/να αποσπάσει τη μοναδική έννοια από την χωρίς έννοια παλινδρόμηση των κλυδωνισμών της διαφήμισης/ως προϊόν,μεταφέρεται η εμπειρία της ύπαρξης,από το ένα πάρτυ στο άλλο/είνα η αδημονία της περάτωσης μιάς πράξης χωρίς τέλος,που οδηγεί τα μέλη της στη παραφορά της ανθρωποφαγίας/τις σάρκες σου για τις σάρκες μου τώρα,που ό,τι απέμεινε είναι ο εργολάβος της τελετής λήξης της αλληλεγγύης/ο καθένας μόνος,ανάμνηση του εαυτού του,λουφάζει στο κενό της ανυπαρξίας του,λείχοντας εικονικές πληγές,πλαστικά τραύματα στην πλάτη της τόλμης/αφουγκράζομαι την ανατολή καθώς παρατηρώ τη λέξη ουρανός και όλα καταλήγουν στη δύση/από το βαθύ κόκκινο,απόρροια της σύνθλιψης του φλεγόμενου δίσκου στο στεγανό του ορίζοντα,η θέαση καταλήγει σε σέπια παρωδία του διηνεκούς της απώλειας που επιβάλλει ο θάνατος της μυθολογίας/δεν είμαι μόνος όπως εχθές,απόψε,έχω για συντροφιά μου την αποτυχία της μοναξιάς

Το DαDa to Surealisme pρeσs kεy

2008-01-30T08:02:00.000-08:00

www.surealismos.gr

ΞΥΠΝΗΜΑ - Robert Desnos

2008-01-18T08:16:00.000-08:00

Παράξενο καμιά φορά ξυπνάμε μές στήν νύχτα
Γιατί μέσα στον ύπνο μας κάποιος κτυπά τήν πόρτα
Και στήν εξαίσια πόλη τού μεσονυκτίου τής
ημι-αφύπνισης καί μισο-μνήμης
ηχούν βαριά σ' όλους τούς δρόμους θύρες

Ποιός είναι ο νυκτερινός άγνωστος επισκέπτης
τί έρχεται νά βρεί ποιόν νά κατασκοπέψει
Ζητιάνος ψωμοζήτης
Είναι ένας κλέφτης είναι πουλί
Τό είδωλό μας στόν καθρέφτη
Πού επιστρέφει από μιά άβυσσο διαφανή
Καί θέλει πάλι πίσω νά γυρίσει
Καταλαβαίνει πόσο έχουμε αλλάξει
Πώς το κλειδί έχει μαγκώσει πιά στην κλειδαριά
Τής μυστηριώδους πόρτας τών σωμάτων
Ακόμη κι άν μάς έχει εγκαταλείψει μόλις πρίν λίγο
τήν κρίσιμη που σβήνει τό φώς στιγμή

Λοιπόν τί θ' απογίνει
Πού γυρνά; υποφέρει;
Μήπως τά φαντάσματα έρχονται από εδώ;
εδώ ζούνε τά όνειρα;
γεννιούνται οι λύπες;

Τήν πόρτα μου μήν τήν ξανακτυπήσεις επισκέπτη
Θέση στό σπίτι μου καί στήν καρδιά μου δέν υπάρχει
Γιά τίς παλιές τού εαυτού μου εικόνες
Κι άν ίσως εσύ μ' αναγνωρίζεις
Εγώ ποτέ δέ θά μπορέσω νά γνωρίσω εσένα.

Αποδεχόμενος την πρόσκληση του Δημήτρη Αθηνάκη αντιστέκομαι κι εγώ με ένα ποίημα
Μεταφέρω τη βούληση στους:

manground

salvador

ινδόλη

[HDD345F]

industrialdaisies

Στη θέση των ματιών

2008-01-15T05:11:00.000-08:00

Στέκομαι απέναντι σου,απέναντι σε σένα που κάποτε ήσουν αδελφός μου.Τώρα ομίχλη καλύπτει το πρόσωπο σου κι ανάμεσα μας μεσολαβεί ένας νεαρός αιώνας απόστασης.Κάνω πως δεν σε βλέπω,δεν βλέπω εσένα που ήσουν κάποτε αδελφός μου.Δεν θέλω να σε φέρω σε αμηχανία,καθώς στέκω απέναντι σου,με τον ίσκιο μου να αποπνέει την σιγουριά της επιτυχίας.Επάνω στο καταβεβλημένο σου τίποτα σφαίρες υδραργύρου σπάνε και κυλάνε στο δρόμο.

Ηταν η εποχή που οι ατάκες του Λόρδου Χένρυ συνέθεταν τον κόσμο,γερνούσαν τα πορτραίτα μας κι όλα μύριζαν ανατολή με λυκόφως και ηδονική παραζάλη.Οι καρδιές μας μεγάλωναν σε καπνούς από έκπτωτα νεοκλασικά,αντιμέτωπες με εναν μικροαστισμό που τραβούσε τα χαλινάρια και με πτώσεις από τα ψηλά εξωτερικά τείχη της πόλης,σε μιά δοκιμασία πρόσκλησης της Εμπειρίας στη φωλιά του φόβου.Η ηλικία και ο θάνατος προκαλούσαν,αντιστρόφως ανάλογα,συρρικνούμενo φόβο για την απώλεια της έμπνευσης και ηδονικά ρίγη απελπισίας.

Η εποχή ήταν ιδανική για ατέρμονες αναζητήσεις με λατινοαμερικανους δαίμονες,υπό το φέγγος μιας ακμάζουσας ματαιοδοξίας.Ο ουρανός συνήθιζε να μας αποκαλύπτει,με ετερόκλητη έπαρση,το καθαρό μπλε της νιότης του σε κάθε μας βήμα και ο αέρας ψιθύριζε στην ακοή λόγια της αποπλάνησης,εμποτισμένα με αλκοόλ και θηλυκή ζάλη.

Ηταν η εποχή της ακμής.Τώρα το σώμα μου παχαίνει και ο λόγος μου αδυνατίζει.Ισως αυτό να είναι ένας λόγος να αισθάνομαι ντροπή,αισχύνη για το πνεύμα μου που ολισθαίνει,συνθλιβόμενο από τις επιταγές της ζωής σε τάξη,μακριά από το δημιουργικό χάος της αταξίας,πληρώνοντας το τίμημα της ασφάλειας,της εστιασμένης ευτυχίας σε σπίτι με τζάκι κρύα νύχτα του χειμώνα.

Η κατανόηση είναι η θυσία της ελεύθερης βούλησης που περνάει από τα μονοπάτια της συντροφικότητάς,καταργώντας σε κάθε της βήμα τη μοναξιά και εγκαθιδρύοντας,σχεδόν υπό μορφή σύμβασης,τη συνθήκη της αμοιβαιότητας στη διανομή της ευτυχίας.Η ελευθερία της μοναχικότητας ακρωτηριάζεται στο βωμό της εστίας και με το αίμα της,η βεβηλωμένη από την εμπειρία γη,γεννάει την ελευθερία της δυαδικής βούλησης.

Στο πρόσωπό σου,τώρα,τα χαρακτηριστικά του Αλλου γίνονται τα διακριτικά της αναγνώρισης,τα σημάδια που έκαψε στο δέρμα σου η Συσχέτιση για τις ανάγκες της ιδιοκτησίας.Ανήκεις στον Αλλον όπως ο άλλος ανήκει σε εσένα.Ειναι η αιτία της προσήλωσης σου στο κέντρο του κύκλου που περιβάλλει την κοινή ύπαρξη για το πεπερασμένο της ζωής και τίποτα δεν είνα ικανό να ανατρέψει αυτο το σχήμα,εκτός από το ξένο εγώ της ελεύθερης πτώσης σε βάραθρο με πεταλούδες.

Σκαλίζοντας το χώμα,στον κήπο της ευτυχίας,οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπο σου είναι τα δάκρυα της υπερβολικής λογοτεχνίας.Σταλάζουν στο πληκτρολόγιο υπαγορεύοντας φόρμες,των οποίων η αισθητική φλερτάρει με την ροκοκό βασίλισσα του πανηγυριού.Ειναι οι λέξεις που έχασαν τη σημασία τους σε μια απόπειρα προσέγγισης της ερμηνείας του Αλλου.Οταν η ερμηνεία περνάει από την καρδιά,πώς να περιγραφθεί από τις λέξεις της συναλλαγής;Για μια και μοναδική φορά υπάρχεις πραγματικά,χάρη στην ικανότητα του Αλλου να ερμηνεύει την ύπαρξη σου,χωρίς περικοπές.

Ισως τελικά,αδελφέ μου,να νιώθω ντροπή.Ντροπή γιατι σε αγάπησα ανερμήνευτα και δεν σου έδωσα την ευκαιρία να καταλάβεις.Να καταλάβεις πως αν και στη ζωή γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι,στο μεσοδιάστημα,σκοπός της ταξιδιού μας είναι η ερμηνεία.Η ερμηνεία που περνάει μέσα από τα μάτια του Αλλου και καταλήγει στην διψασμένη για ζωή καρδιά.Η δική μου καρδιά βρίσκεται στο στήθος της Ελένης και οι χτύποι της σημαίνουν το κάλεσμα της ζωής.Της ζωής για την οποία χτυπάει η καρδιά μου.

Lost highways(φωτογραφική αναπαράσταση της σεκάνς της αδέσποτης διάβασης)

2008-01-04T06:19:00.000-08:00

Φωτογραφήθηκε από εGO

Για τις ανάγκες μιας παράστασης της παράνοιας
των προσώπων χωρίς πρόσωπο
από την ταύτιση στην αναζήτηση της ταυτότητας
του ενός όπως όλοι
στο μαύρο της απόλυτης αφαίρεσης

Η κλοπή της μεσοτοιχίας
διακρίνει τους χώρους
από το κενό της απόγνωσης
σε απόπειρα αντήχησης

Η επιθυμία συναντάει τα άτομα
σε κλειστά δωμάτια
αποκαλύπτει το σώμα της
με ένα δάκρυ στο πάτωμα

Στον ουρανό
η νέα μέρα χαράζει
τρίζοντας τις πορσελάνες
του άφατου πρωινού

Οι δρόμοι κλείνουν βιαστικά
πίσω μου ανοίγει μια πόλη
σπασμωδικά συγκεντρώνονται
διψασμένα βλέμματα

Φθαρμένο παλτό
η σκιά μου σκίζει το φως
σε μια προσπάθεια
να αδράξω το τέλος

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Ο δήμιος

2007-12-27T05:49:00.000-08:00

Οι αναμένοντες την υποκριτική διαγραφή,την τοποθέτηση του αντικειμένου μακριά από το κέντρο που το ορίζει,οι αναμένοντες το τέλος με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες με σκοπό την αποστασιοποίηση από το γεγονός της διαγραφής ως τέτοιο,είναι εκείνοι που αποποιούνται την εικόνα του κατακερματισμένου προσώπου στον πρωινό καθρέπτη.

Η όραση δείχνει ο,τι προτάσσει η λογική του θεατή,μπλε βελούδο σε μωβ ουρανό ή ουρανός σε βελούδο από αίμα,μικρή σημασία έχει όταν εκείνος που βλέπει έχει βαπτίσει το βλέμμα του στην υποκρισία της υποκειμενικότητας.

Τα χέρια του δήμιου μετά την εκτέλεση,είναι τα χέρια όλων.Ο εκτελεστής αποτελεί μόνο τον διεκπεραιωτή της κοινής θέλησης.Η ευθύνη είναι συλλογική και προηγείται της πράξης.

La heine(φωτογραφική αναπαράσταση της σεκάνς της ταύτισης)

2007-12-20T04:57:00.000-08:00

Φωτογραφήθηκε από εGO*

θα πράξει χωρίς πράξη
τη νύχτα που ο διάβολος φόρεσε τα γιορτινά φτερά των αγγέλων του
όταν όλα έχουν ειπωθεί
στην βούληση δίχως βούληση
για τις ανάγκες μιας παράστασης της γέννησης
για χάρη της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
του γυμνού θεού δίχως δόντια
η σηψογόνος πνοή του αναπόδραστου τέλους
στη σπηλιά της αιώνιας χειραφέτησης
από τα χείλη μιας παρθένου
από την προεόρτια ενοχή

με το γάλα της άνοιξης στην καρδιά του χειμώνα

από τα χείλη μιας παρθένου
από την προεόρτια ενοχή
η σηψογόνος πνοή του αναπόδραστου τέλους
στη σπηλιά της αιώνιας χειραφέτησης
για χάρη της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
του γυμνού θεού δίχως δόντια
στην βούληση δίχως βούληση
όταν όλα έχουν ειπωθεί
για τις ανάγκες μιας παράστασης της γέννησης
θα πράξει χωρίς πράξη
τη νύχτα που ο διάβολος φόρεσε τα γιορτινά φτερά των αγγέλων του

Έλαβαν μέρος οι cutkeepers:Αμβρόσιος και Στε
*εGO:Στέργιος Φουρκιώτης

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Spellbound(φωτογραφική αναπαράσταση της dream sequence)

2007-12-18T08:35:00.000-08:00

φωτογραφήθηκε από εGO*

με ρούμι από μελάσα

όταν οι νύχτες της μνήμης

στις θέσεις των ματιών

έσκισαν τις κορνίζες

των νεκρών παραθύρων

*εGO:Στέργιος Φουρκιώτης

Στην αυλή των Ρομανώφ (στους φίλους μου που πήγαν για μπάνιο και δέ θα γυρίσουν ποτέ)

2007-11-22T10:22:00.001-08:00

27η Οκτωβρίου του 0000, στην Προξένου Κορομηλά, πρίν αυτή γεμίσει από trendy boutique, όταν ακόμη ήταν ένα ρέμα, χωρίς πεζοδρόμια και ρείθρα να μπλέκονται στις ρόδες των πεινασμένων οχημάτων, τότε που τα πρωινά πνίγονταν από αλκοόλ και αίμα, στον γκισέ του μπαρ Λούκυ Λουκ, μετά την τελευταία προβολή της ταινίας Dancer in the Dark του Lars von Trier, ο υποφαινόμενος βρέθηκε στη μοιραία θέση της αναπόδραστης αποδοχής ενός ταξιδιού μέσα στο χρόνο -με τις προγραμματισμένες επιπλοκές του βέβαια- καθώς δίπλα του εμφανίστηκαν ως δια μαγείας τα εξής πρόσωπα: η δούκισα Ευθυμία Στολίσναγια του γένους των Ρομανώφ του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας, κι ο προσωπικός της αρλεκίνος Δυσθύμιος ο Σάντεμαν από το Πορτο της Πορτογαλίας.

Το πρωτόκολλο της Herradura επιβάλλει σε caballito γλείφω - πίνω - δαγκώνω. Το jetlag, συνέπεια της πτήσης τού χορεύοντας στο σκοτάδι, και η προσγείωση στην αυλή του φύλακα της νύχτας που ποτέ δεν κοιμάται, είχαν ως αποτέλεσμα την ανατροπή των κανόνων με αδιευκρίνιστες συνέπειες.

Η Ευθυμία Στολίσναγια Ρομανώφ μιλούσε άπταιστα την ελληνική, αιτία γιαυτό η Ρωσική επανάσταση που ανάγκασε τους ευγενείς γονείς της να την φυγαδεύσουν στο εξωτερικό, εκμεταλλευόμενοι την ιδιοτέλεια ενός Έλληνα εμπόρου όπλων με φοινικική σημαία.

Ο αρλεκίνος Δυσθύμιος ο Σάντεμαν ήταν αποινί ένας αρλεκίνος που έκανε πως μιλούσε πορτογαλικά.

Η νύχτα ήταν καταδικασμένη από την δίχως οίκτο ερμηνεία της Bjork και τον σκηνοθετικό δεσποτισμό του Lars von Trier οπότε το πρωινό ήταν ο μόνος δρόμος.

Η πόρτα άνοιξε, έβρεξε πολύ τελικά, το ποτάμι θα κατέβαζε νερό, ιδανική ευκαιρία για κανόε καγιάκ [και την έχασα;]

Στούς φίλους που πήγαν γιά νερό και γύρισαν κουρεμένοι
Στούς φίλους που πήγαν στο μπάνιο και δεν γύρισαν
Στούς φίλους μου που πήγαν για μπάνιο και δέ θα γυρίσουν ποτέ

τί κάνει η καρδιά σου όταν κρυώνει;

2007-11-14T10:04:00.000-08:00

τώρα Εδώ δεν είναι κανείς

άν όμως ήταν

τί θα εύρισκες να πείς;

η ακινησία είναι διεργασία μαγική

όπως όταν κλείνεις τα μάτια

πίσω από τα βλέφαρα ανάβουν φωτιές

η ιστορία ενός εγκατεστημένου ηλίθιου

σπρώχνεις στο κενό για να χωρέσεις

φωνάζεις στον ήχο της επιστροφής

επαναλαμβάνεις την διαδικασία της τροφής

μέχρι επιτέλους να πέσεις

κάνει κρύο όταν κρυώνεις

χέρια γυμνά

τον ουρανό αγγίζουν

κάνει κρύο όταν κρυώνεις

θα σχοινοβατείς

επειδή είναι ζωή

ζωή στο σχοινί

έως να κρεμαστείς

από ο,τι πληγώνεις

άνοιξη στο ασφαλισμένο σου παντελόνι

ο σκύλος σου ζωγραφίζει εναν ζωγράφο

αλήθεια

τί κάνει η καρδιά σου

όταν κρυώνει;

Το πτώμα μου που δε μπορώ να πληρώσω

2007-10-23T05:34:00.000-07:00

τα θυμωμένα αυτοκίνητα ασθμαίνουν τους θύλακες της αναπνοής/Σάββατο βράδυ όπως στερεονόβα σε άδειο μπουκάλι/κάνει κρύο απόψε/ψυχρός αέρας τρυπάει τα άδεια σου χέρια/ένας παράλογος φόβος φώλιασε κάτω απ'το στήθος/το βλέμμα της απειλής έχει ξυρισμένο κεφάλι/κατεβαίνεις επιπόλαια τα σκαλοπάτια της ανάγκης/ακαριαία τα μέλη σου παγώνουν από το επίμονο μάτι του θηρευτή/ήταν πάντα εκεί/στην άκρη του τοίχου σαν παλιό ρολόι/μετράει τον χρόνο που απομένει στη χώρα της τηλεοπτικής δημοκρατίας/πρέπει να φωνάξει την κυριαρχία του/από τους πόρους της ύπαρξης του αποπνέει βία/την βία που χρησιμοποιείται εδώ γιά να καλύψει το κενό της ανικανότητας/μιά ανικανότητα που σφαδάζει πίσω από το προτεταμένο ύφος/ύφος του τσαμπουκά στο μαγαζί του τσαμπουκά,η χώρα αυτη ό,τι κέρδισε το κέρδισε με το σπαθί της/γιά την Ελλάδα ρε γαμώτο/σάπια λουλούδια σε σάπια δόντια,γιά μια ηθική σε σήψη/ηθική του πάλκου και της γαρδένιας/πληρώνω το πτώμα μου άρα υπάρχω/αποτελώ αδιάσειστο στοιχείο της στατιστικής/διαρκής ταπείνωση στον στίβο της αναγνώρισης/μαχόμενος ώς κάποιος άλλος για τα κεκτημένα/ενεργός πολίτης κι όχι φραπεδόμαγκας/ο καναπές απέναντι στη μολότωφ/στο ενδιάμεσο ο χώρος της αλήθειας/η φωνή του ευσυνείδητου:αμβλύνοια που σου τρυπάει τα νεύρα
θα σηκωθώ από το πεζοδρόμιο/όταν τα άρβυλα σου πάψουν τη φλυαρία τους πάνω στο ιδρωμένο μου πρόσωπο/όταν οι γροθιές σου ανακαλύψουν το σχήμα που ορίζεις γιά το κρανίο μου/από τα πρησμένα μάτια μου χαθεί η εφιαλτική σου εικόνα
θα σηκωθώ ουρλιάζοντας το όνομα σου/η Κορομηλά να σηκωθεί στο πόδι/6:00 το πρωί Κυριακής/θα πάρω στο τηλέφωνο τον ιδιοκτήτη της νύχτας/να φέρει πίσω στην πατρίδα μου/το πτώμα μου που δε μπορώ να πληρώσω

MhTέρΑ η μΈρa πΟυ ΈμεΙΝαι ΜΟνΗ

2007-10-11T09:59:00.000-07:00

...τα λουλούδια ανθίζουνε κάτω από το νεκρό παράθυρο της υπομονής μου/στο δρόμο το άτομο στρώνει τις σάρκες του στο κενό τοπίο να περάσει ο αμφίθυμος νέος της ανυπομονησίας/ηθικός νάνος η πληγή ζωγραφίζει στους τοίχους το έρεισμα που της λείπει/θα σηκωθώ από την ακινησία να αντικρύσω την αέναη κίνηση των μολυβιών πάνω στις σάπιες καρδιές του φθινοπώρου/είμαι ο λοβοτόμος μου και με κατατομώ/σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποδόμησης του "τί θέλω εδω κάτω,εγώ είμαι το φώς/τις στιγμές της αβύσσου πνίγεις βουνά από παγωτό υψώνοντας το φρύδι του σαρκασμού στην αντίπερα όχθη/ποτέ από έπαρση τα δηκτικά σχόλια του ύπνου δέν ξύπνησαν κανέναν/τώρα στο τραπέζι στέκει μόνο ένας βουβός αναπτήρας-μάρτυρας της μοναξιάς της λεπίδας με βαμβάκι/από το βάθος μελαγχολικά καταφθάνει η υπόγεια μελωδία της πίστας που έχει κιόλας χαθεί/η απώλεια στο repeat υπενθυμίζει την ανακοπή της στιγμής σε αδύναμη καρδιά ματζόρε/πνίγεις τα δάκρυα που θέλεις με μεθυσμένη ακοή σε αναποδογυρισμένο ψυγείο μέσα του θα βρείς την κατοχή του αφόρητου ύψους/εκεί να πηδήξεις στο χώμα να βρεθείς κλείνοντας τά μάτια στον ουρανό του αστείου/οι γιατροί επικοινωνούν με τους οικείους το θέμα δεν σε αφορά μάταια τραβάμε τη βαλίτσα του δρόμου/η επικοινωνία έχει χαθεί γιατί κάποια λοίμωξη βασανίζει το θυμικό/στό στήθος φέρνει το χέρι να δώσει σχήμα στον λόγο του που διαφεύγει άμορφος από το ξεκούμπωτο σακάκι/έχεις μία λεξη εδώ στην άκρη των χειλιών να σου προσφέρω ένα χέρι να καθαρίσεις γιά πάντα/στο τραπέζι της ανάλυσης κατατίθεται η ψυχή να της αφαιρέσουν τους callus/κλαδί με νοσηρούς ρόζους πάνω στο δέντρο της υποταγής θα κοπείς γιά να καείς στην πυρά της μετάβασης από το ένα κείμενο ο άλλος/το χρώμα να κάνεις στάχτη στο πρόσωπο τα σημάδια της διαφορετικότητας δεν κάνουν BANG/είναι το άδειο δωμάτιο που κρυώνει,μή φοβάσαι ήταν και δική μου μητέρα η μέρα που έμεινε μόνη/μή κρυώνεις κάνει ζέστη εδώ/είναι ο στεναγμός μου...

...ακούω κάτω από το στήθος σου τη καρδιά μου

2007-09-19T10:46:00.000-07:00

...ακούω την ανάσα σου πίσω από το τοίχο,τά παγωμένα σου δάχτυλα καθώς τρίβονται πάνω στο σοβά,φαντάζομαι τα χείλη σου την ώρα που σχηματίζουνε κατάρες,γνωρίζω πλέον ποιός είσαι,έχω τα σημάδια των ματιών σου πάνω μου,απόδειξη της παρουσίας σου εδώ,την σκόνη των παπουτσιών σου στο διάδρομο...

...πέρασε καιρός από τή μέρα που αποφάσισα να σε ακολουθήσω,πίσω σου να κρυφτώ παραμονεύοντας την αλήθεια που κρύβεις στίς τυφλές παλάμες τής παραμονής,στέκομαι τώρα εδώ,στο άδειο σκοτάδι,έχοντας στο αίμα μου τη στοργή της οργής σου...

...σφραγίζω τα μάτια μου στο φώς,ελπίζωντας πώς έτσι θα χαθώ από το πεδίο που η όραση σου σαρώνει με την επιμονή του αρπαχτικού,οριοθετώ το χώρο μου,σέ μια απέλπιδα προσπάθεια να σωθώ από σένα...

...σέ κρατάω πιά,είσαι δικός μου,στην πάνω πλευρά της παλάμης μου,έχω το πρόσωπό σου χαραγμένο,είσαι το τέλος μου και σού το παραχωρώ...

...έχω ξανάρθει εδώ,στην ανάμνηση του παρόντος στό παρελθόν,γνώριμο το κενό δωμάτιο της φιλοξενείας σου,και οι σταγόνες στό πάτωμα ιριδίζουν επικίνδυνα...

...ήρθε η στιγμή που η προσμονή επιβάλει,το κρανίο σου κλυδωνίζεται από τις αναταράξεις της νύχτας στό ποτήρι με πάγο,αλκοόλ που δεν έχει ωριμάσει ακόμη παλινδρομεί στους μετέωρους ιστούς τού μη όντος...

...θα κρατηθώ όσο μπορώ,από το τεντωμένο σχοινί που συγκρατεί το πουλί της συμφοράς,το άγριο ένστικτο του διώκτη μου,θα αποτελέσει τον οδηγό μου στό δρόμο προς τή τρέλα...

...σκωπτικά χαμογελάς στο είδωλό σου,από τις άκρες των χειλιών σου κυλάει το τελευταίο αντίο,αφήνοντας μιά γεύση από αφυδατωμένο χαγκόβερ...

...πίσω από τον τοίχο είσαι εγώ,η σκιά της αυπνίας ζυγίζει όσο ένας χρόνος στο υποκειμενικό σύμπαν του σκύλου που τρώει τα κάδρα,ακούω κάτω από το στήθος σου τη καρδιά μου,την καρδιά μου που οφείλει τον χτύπο της σε εσένα που μέσα στο στήθος μου τρώς τα κάδρα...

...να σκέφτεσαι τον άλλον γιά νά τόν σώσεις

2007-09-14T09:29:00.000-07:00

Σκέφτομαι πως ετούτη τη στιγμή

κανένας δέ μέ σκέφτεται μέσα στο σύμπαν,

πώς μόνο εγώ μέ σκέφτομαι,

κι άν τώρα πέθαινα,

κανένας,ούτε ο εαυτός μου,δέ θά μέ σκεφτόταν.

Κι εδώ αρχίζει η άβυσσος,

όπως όταν κοιμάμαι.

Είμαι το ίδιο μου τό στήριγμα και μού τό αφαιρώ.

Συμβάλλω στην επένδυση τών πάντων μέ απουσία.

Ίσως αυτός νά είν’ο λόγος

πού τό νά σκέφτεσαι έναν άνθρωπο

είναι σά νά τόν σώζεις.

ROBERTO JUARROZ σε μετάφραση Αργύρη Χιόνη

...να σκέφτεσαι τον άλλον γιά νά τόν σώσεις,σε αντιδιαστολή με την ιδιοτέλεια τού σέ σκέφτομαι γιά νά μέ σώσεις/ολοκληρωτικός μάρτυρας της παρουσίας μου/η ανάγκη τού άλλου ώς καθοριστικός ρυθμιστής της δημοφιλίας μου/θα σε αναγνωρίσω όταν ασφαλώς μπορώ να βασίσω στην αναγνώριση αυτή,την υποταγή σου στη ματαιοδοξία της αγελαίας αναρρίχησης στην ιεραρχία της κοινότητας/η ομάδα πού δέν υπάρχει,αναζητά τη ταυτότητά της,στην ακίνδυνη ανταλλαγή φιλοφρονήσεων:πόσο σε θαυμάζω πού με θαυμάζεις.../πλάθοντας το μύθο της ιδανικής κοινωνίας,εμφορούμενοι από μιά κίβδηλη ανάγκη επαφής,θυσιάζουμε στο βωμό της,την αλήθεια τής ύπαρξης:υπάρχω γιά νά ξεχαστώ/η ανάγκη της υστεροφημίας διέπει βάναυσα τις προθέσεις μας σε βαθμό αλλοτρίωσης/θα ξεχαστώ ούτως ή άλλως/η σημασία που δίνουμε στην ιδιοτελή επικοινωνία,μας καθιστά εμπόρους της ζωής:μίλησε μου γιά νά σού προσφέρω την επιρροή μου στα μέλη της ομάδας μου/μικροπρεπής συναλλαγή πού καταλήγει πάντα στην εντύπωση της ικανοποίησης,τη στιγμή που ο Εαυτός,πνίγεται φιμωμένος στα σκοτεινά δωμάτια της αμφιβολίας/αμφιβολία πού γεννιέται από τό έλλειμα που προκαλεί η μοναξιά της Επίγνωσης/οτι ο Άλλος είναι η αιτία της συμφοράς μου.