σεκανς της namib(σχεδιάζοντας με ένα πορτοκάλι)

...για την ικανότητα των ματιών/στο υγρό δωμάτιο του θρήνου/κλέβοντας σάπια φωνή με την επιδεξιότητα του ιλίγγου/άδεια ποτήρια η διαφυγή/το όνομα σου στο λαιμό κάποιου σκύλου/πνίγεται ο δρόμος/η ίαση της αναποτελεσματικότητας της εξωτερικευμένης φαυλότητας του αέναου παλινδρομισμού/από την αρχή των βημάτων ως την περάτωση του πεπερασμένου τώρα/ένα ζευγάρι φόβος κατοπτεύει τις κινήσεις του ρόγχου τής επιστροφής σε αγέλη εντεταλμένων παθών/επιστρέφοντας στη μοίρα τα δάκρυα της βούλησης/τροχίζοντας τα γρανάζια τής ελαφρώς μετατοπισμένης επιθυμίας/καταλήγει επιτυχώς το δέρμα στα οστά και η σύνθεση του υβριδίου της ευγενικής εξωστρέφειας του ενδόμυχου μονολόγου της κάμερα fiξ σε γενικό πλάνο, insert χαμόγελο αδιάφορου συναγελασμού με δάχτυλα που βιάζονται να ανοίξουν υπαναχωρώντας/θόρυβος της εκτύλιξης/ιδρωμένο κρύσταλλο η θέαση των άλλων/κρυώνω για το πρωινό που θα με βρεί πάνω από έναν αποτρόπαιο ορίζοντα/φύλλα της εποχής συνθλίβουν με το θρόισμα τους σμήνη από πεταλούδες/χθες έρποντας έως το σήμερα/ουρανός μου η φλύαρη μετακίνηση των τερμιτών σε σύννεφα από τερηδόνα/μπορώ να μιλήσω σε ό, τι ακούγεται/να αγγίξω το κενό που αφήνει ο θόρυβος της εγκατάληψης/το αίμα που κάνει μερικά πρόσωπα να πετάνε/στην έρημο πίσω από τα δόντια σας...

Ο λόφος που έχασε την σκιά του

επιστροφή στο σπίτι, το βλέμμα μου συγκρούεται κάθε φορά με τα κλαδιά του διώκτη μου/συναντώ την προσπάθεια που καταβάλει η φύση να αποβάλει το παράσιτο της διέλευσης μου/προειδοποίηση της επερχόμενης εξόδου κι ένας χρόνος που μετράει αντίστροφα/για πόσο ακόμα θα αντιστέκομαι στο όριο πριν την πτώση;/μια άμορφη μάζα προσμένει στο όριο της αντίστασης να ενδυθεί ό, τι αποδίδεται στην μορφή/κομμάτια της απουσίας σε τροχιά γύρω από τον φόβο της σύγκρουσης/στη συντήρηση εξιδανικεύεται η πορεία κατακτώντας το έλλειμμα από μια θέση βαρύτονης απληστίας/επιταχύνω σε μιαν ακατάληπτη ευθεία συντονίζοντας την ακοή μου με τον συριγμό του δρεπανιού πάνω από ένα κρανίο που ξυρίζεται αδιάκοπα/η μυρωδιά της σκόνης καθώς καίγεται κατά την εκπυρσοκρότηση του ελιγμού πριν το επόμενο τέλος/ο καπνός που αφήνει πίσω της η οικειότητα/το γυμνό χάδι του πεπερασμένου επάνω στον λαιμό του εφησυχασμού/όλα, όπως ψίθυρος και φόβος με τη βεβαιότητα της απερχόμενης επαφής/μεθυσμένα δάχτυλα στο τιμόνι της αδιάκοπης καταδίωξης της σκιάς του ανθρώπου που επιστρέφει στο σπίτι δίχως ενοχές έμπλεος από μια δίκαιη λοβοτομή στις επάλξεις της παραγωγικής διαδικασίας-παράγοντας ατόφιο βόμβο να γεμίσει τις ψυχές 980.003 ημιφωτισμένων κιβωτίων με δεμένες τις χειρολαβές στους γάντζους των ανήσυχων πνευμάτων σε σήψη=τής κατανάλωσης όπως βράδυ όπως κάθε κάτι όποτε γυρίζω να κοιτάξω και δεν είναι κανείς(ίσως εκείνος μόνο ο ίσκιος που έχασε τα κλαδιά του)μόνος όπως ο ουρανός πάνω σε μια επίπεδη γη που δεν είναι κάμπος/να ξεχαστώ ώστε να θυμηθώ πως κατέληξε η επιλογή σε οριστική διαγραφή της κρίσης-ο δρόμος της επιστροφής πάνω στο δέρμα του φιδίου τυλίγοντας ένα πόνυ=ο καλπασμός του ιριδισμού στην ράχη της θάλασσας-είσαι γελοίος όταν φτύνεις στα γράμματα(ελπίδα να λερώσω με τα χέρια μου τον χώρο στάθμευσης της εγκαρτέρησης_όχι άλλα πτώματα, please θα σε πάω στο πάρκο να καταπίεις τον αέρα που ρουφάει το πίσω μέρος της καρδιάς σου...

The turn of the screw part(tOO)

επιμένω βγαίνοντας, αντιπαρερχόμενος το κενό που με επιτάσσει, στο φως του μεσημεριού κρατώντας στα χέρια άνθη μεταμέλειας όπως κάθε φορά μετά από εκείνη που εντός της καταλαμβάνω την απουσία μου

με τα μάτια γυμνά από τις προβολές του παρόντος, επιδιώκω την έκπληξη διεκδικώντας την άγνοια από την μνήμη(με μαύρα πανιά γυαλίζω την όψη)

καταπίνω κραυγές ηρεμίας πνίγοντας στην έννοια, τη σημασία του λόγου(κάθε είδωλο οφείλει την ύπαρξη του στη σύμβαση της απεικόνισης του ανεικονικού)

τα μέλη της σύγκρουσης υπαναχωρούν, θέτοντας τα χάδια τους στην υπηρεσία του συμβιβασμού(η προδοσία όπως θα έπρεπε να είναι)

πολύ αργά
πολύ νωρίς
θα κρύψεις τις προθέσεις σου στο αίμα της μετάγγισης
θα στρίψεις
όπως έστρεψες
θα κοιμηθείς

ένα πτώμα στο μαξιλάρι
η αλωπεκίαση όπως δεν την έχεις ξαναδεί

προς κ. Duchamp

Μέσα από ένα ζευγάρι γυαλιά "Κλάιν Μάιν", κοιτώ τις φωτογραφίες τού ρεπορτάζ για τους "ανθρώπους των σκουπιδιών", κάπου στις χωματερές της Αττικής. Ο ντεγκραντέ φακός τους, δίνει μια κινηματογραφική διαβάθμιση στο βουνό της δυσωδίας που παρήγαγα εγώ και κάποιοι ακόμα με ντεκαπάζ μαλλί, και στερεότυπα του τίποτα.
Οι τεράστιοι όγκοι των σκουπιδιών σαν καράβια ακίνητα και πάνω άνδρες, γυναίκες και παιδιά, παλεύουν με τη διαλογή τής απανθρωπιάς που μπάζει από παντού.
Πολύχρωμα είναι τα σκουπίδια και τα προσωπάκια με τις μύξες. Κοντινό σε πρόσωπο: προσπαθώ μέσα απ' το ιλουστρασιόν να εστιάσω στα μάτια 10χρονου κοριτσιού. Να αγκαλιάσω τα όνειρα της. Αυτά που το βράδυ στο σπίτι-παράγκα από χαρτόνια και φόβο, θα αντικρύσει μεγαλώνοντας, να της χαμογελoύν και να απομακρύνονται.
Εγώ ως προνομιούχα με ζεστή κρεβατοκάμαρα και τα σκουπίδια μέσα μου, όταν χρόνια μετά θα διασταυρώσω το βλέμμα μου με το δικό της, μπορούμε να βρούμε κάτι κοινό. Την απόγνωση μας, και τη ντροπή μου.
Ένα φιλί στο βρώμικο μαγουλάκι για καληνύχτα, και μιάν ευχή. Αυριο στη χωματερή, το παιδί και η κούκλα-σκουπίδι, να έχουν και τα δυό τους πόδια...

Αύγουστος '08
"Η Χειρόγραφη"

Easy Rider

ο θυμός μου
εξατμίζεται στο φως
στο χώμα
φυτεύω τα όνειρά μου

κάθε/όπως πάντα/σε/τί/από τώρα/ανέκαθεν/σφραγισμένο κιβώτιο: μέσα του, κίτρινοι γλάροι, ατενίζουν τον ουρανό/αν είναι γαλάζιος/πρωί/ενδύεται/δόντια κρυστάλλινα, αντικατοπτρίζουν καθρέφτη-κλέφτη/κύτταρα/νεκρά/νιπτήρας σε μετατραυματική απόγνωση/καθορίζει το μέλλον τής αποχέτευσης/μολύνοντας σφυγμούς σε ακολουθία/ανάμνηση χρυσόψαρου/σε ισοθερμικό δοχείο μεταφοράς

μεταφέρω
την ύπαρξή μου ασφαλώς
επιστρέφοντας
από βέβαιο θάνατο

δρόμος/όπως πάντα/σε/αδιάκοπα/ξετυλίγεται αναδυόμενος/πρόσκρουση/αναστρέφοντας την κατάληξη/απώλεια της έννοιας:"επιστρέφω εδώ"/στην άσφαλτο/κομμάτια της ελπίδας/ το αύριο, παγιδευμένο, στην έμπνευση ενός συνταξιούχου/τα παιδιά σας παίζουν αμέριμνα/ έρεβος με δρεπάνι/τώρα/λουλούδια στην αυλή/σχηματίζουν στεφάνια/παγανιστικά σύμβολα/η ζωή σε αναβολή/ηλικιωμένη ουρά έξω από τράπεζα

αναμένω
την ύπαρξη μου ασφαλώς
υποθηκεύοντας την
σε βέβαιο θάνατο

Sickώνομαι

τμηματική αποκόλληση
η σταδιακή επιλογή των επιμέρους
σε βάρος του ρυθμού

το σύρσιμο υαλοκαθαριστήρων
κουφάρια της μνήμης στο κρύσταλλο της πορείας
ο φόβος ανασταίνεται

ιδανικός κυφήνας
η ροπή της παράπλευρης απώλειας
διασχίζω τις θάλασσες

φόρμα, όπως νερό σε κουτάλι
με καταπίνει το Εγώ

η ακοή διαρρηγνύεται
σπάει ο χρόνος
στον ουρανό

σκοτάδι
η σιωπή πριν τη μάχη
οι σάρκες μου για τίποτα

πίσω από την οθόνη
κλειδιά
ορατός δίχως σώμα

φόβος
θυμάμαι
δαγκώνω τα μάτια

σηκώνομαι

ερευγμός της μοναξιάς πριν το τέλος

είμαι
τώρα εδώ
εγώ
αυτός που ορίζει το τώρα
εδώ
αποκομμένος από ό,τι με ορίζει
παρίας
στο περιθώριο κάθε επαφής
πάρεργο
η εντρύφηση στην ιερότητα των άλλων
μόνος
όπως η κτηνωδία μου ορίζει
κήνσορας
τής υποκρισίας ανήθικος ακόλουθος
έμπλεος
από την νοσηρότητα τής ανημποριάς μου
να κρατηθώ από τί;
άδειο είναι το σπίτι μου
όταν φοβάμαι
ο πανικός υφαίνει το νήμα
νεκρικής πλάνης
ο λόγος μου
κραυγή μέσα στο σκοτάδι
να κρατηθώ από τί
την ώρα που η στιγμή
χωνεύει κάθε μου δάκρυ;

σεκάνς της ονείρωξης (η κύλιση του φύλλου πάνω σε απατηλή δροσιά)

Είμαι ένας δάσκαλος στην άκρη του κρεβατιού πάνω από τη γη της επαγγελίας/στίς φάλαγγες των δαχτύλων μου ο θεός μεταμορφώνεται σε λυχνάρι του Αλαντίν εντός δαχτύλων υπεραστικής πίστης(RETURN)/οι μαθητές μου στην αυλή των θαυμάτων ψιθυρίζοντας "νερό" βαδίζουν στα κύματα ιριδισμών πετρελαϊκής κρίσης/ταΐζω με τα κουφάρια του Λόγου μου τα παιδιά τους/σχεδιάζω να καταστρέψω αυτόν τον κόσμο και στη θέση του να απλώσω ένα σεντόνι CosmoS/να τυπώσω στην επιφάνεια του ό,τι απέμεινε από το σώμα μου/άν πεινάσεις πολύ στείλε μου ένα προεγκατεστημένο μήνυμα/ο βάτραχος υπηρέτης θα σε αναγγείλει με στόμφο ερευγμού στο προαύλιο της βασιλείας μου/το δάκρυ που απλώνεις σε μιαν απόπειρα σύλληψης της ανταύγειας πάνω σε ηλιοβασίλεμα πλαστικού δέρματος/αν διψάσεις θα πιείς από το αίμα μου/θα τραφείς και με περιττώματα αρκεί να σου υποσχεθώ την βεβαιότητα της πλήξης/να γευθείς την πιθανότητα της αποτροπής από το έγκλημα της στιγμής/χαμογέλα τώρα που ο ουρανός είναι κατειλημένος από δίκτυο απασχολημένο/απόγνωση σε κυψέλη με βιολογικά ούρα/γιορτές της γης με όσους σαπίζουνε τον αέρα/να καταπιείς μια σφαίρα κι αποσβολωμένος από το θαύμα της ζωής να' ρθεις να μου πεις σε ποιό χρώμα κατέληξες/να εννοείς σε κατατάσσει στους ανθρώπους;

When The Music's Over(συνεδρία iv)

ο Στέργιος είναι ένα λογικό επιχείρημα/παλεύει με το επιχείρημα, μέχρι αυτό να καταστεί λογικό-αδρανές/στο κενό εδράζεται ο φόβος της απώλειας/το ενδεχόμενο να είναι αυτό πιθανό/γαλάζια γέλη απλώνεται βίαια στη νύχτα της αμφιβολίας/βάλσαμο οι επιστρώσεις της αμεσότητας πάνω σε μία πληγή ευτυχής κατάληξης/πιο κάτω, παραμονεύει η θάλασσα/όπως ανάποδο οχτώ σε πλαστική ευθεία διορατικότητας/κάνοντας κλικ στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας ανοίγει την καθημερινότητα/αναψυκτικό βραχείας δράσης με έντονη φόρτιση του διαφράγματος/90 μοιρών ύπνος και πρωινό σε κιβώτιο ερευγμών βραδυνής πλάνης/όπως κι αν σταθείς, θα ανακαλύψεις ότι η θέση αυτή, δεν σου ανήκει/ό,τι δικό σου, εκκρεμεί στο ενεχυροδανειστήριο των χειροκίνητων φωτογραφικών μηχανών, μαζί με την έκπληξη του αργύρου που κοιμάται στο στρώμα της εμουλσιον/μίλα καθαρά, όπως όταν πλένεις τα μάτια σου, στη πολυθρόνα(sofa) του Ιωάννη/ούτε ο χρόνος σου ανήκει/είναι αυτό μια διευκόλυνση/φλερτάροντας με το πεντηκοστό λεπτό της συνεδρίας/θα ανοίξω μία από τις πόρτες που δεν κλείνουν ποτέ/θα ονομάσω ξανά το πριόνι που ιονίζει τις φλέβες μου/στυλοβάτη των λέξεων σε γυαλιστερό τραπέζι/σταγόνες μελάνης πάνω σε κάποιο στίχο του Morrison/στον τοίχο, ένα πορτοκάλι, αποπνέει από τους πόρους του την δυσφορία της επικόλλησης/απέναντι σε κάθε επιχείρημα, υψώνεται ο βράχος της λογικής/θα ανέβω για να πέσω ξανά/η ευκαιρία αυτή, ανοίγει το άπειρο...

Δια χειρός(idiographΩs)Duchamp on LiNe

http://autographcollectors.blogspot.com/

Ανταποκρίνομαι με ιδιαίτερη χαρά-αν κι εκτός χρόνου-χρόνος(όπου χρόνος-νόθο παιδί της παρεξήγησης-ο ύποπτος τρόπος τη στιγμή όπου ένα δαχτυλίδι από αλουμίνιο, κραυγάζει στον δείκτη της δίψας)στο κάλεσμα του κύριου Αθηνάκη

Προσκαλώ...

DeMA(QUILL)aNT INTEGR(aL)

...μέσα σε πράσινη πιπεριά 1000 κυβικών/κατεβαίνοντας το βουνό/επιστρέφοντας σπίτι/μετά την διεκπεραίωση της περιγραφής του κυνηγητού χιλιάδων κάφρων με κύπελλο εικονικής ολοκλήρωσης/συναντώ EMO ενδεδυμένο τον μαύρο του μανδύα πάνω σε κόκκινο ποδήλατο να ρουφάει την εναλλασσόμενη σκόνη/φόντο την γκρίζα ακολουθία νευρικής ανορεξίας με παράθυρο ουρανό φωτοχημικών φαινομένων σε μια άνοιξη τριγμών/αγκαλιάζω το υπνωτικό κάλεσμα του μπλε δοντιού αφήνοντας κόκκινους συριγμούς σε χειροκίνητο επιλογέα διάθεσης/μεταθέτοντας την επικοινωνία σε ένα αύριο με λιγότερη βλέννα και περισσότερο αίμα
εγκαθιδρύω ένα χάδι απλότητας σε άδειο χέρι/κυριεύομαι από το κενό του διαστήματος που με συνδέει με το πέρας μιας πόλης σε κατάρρευση/parkenson σε νεκρό αγόρι/πριν το νερό βγει απ’ το αυλάκι του/γίνομαι το ρεύμα που θα φωταγωγήσει το τέλος της μέρας μου...

-ReSet-

γεννήθηκε σε μια databank το 0/η γέννηση του σήμανε την έκρηξη του ημερολογίου-
λευκά δόντια στο ασήμι και πράσινο σάλιο στον ήλιο-
χαμογέλασε στην ανοιχτή πόρτα της εισόδου στην έξοδο/διαπέρασε τον υμένα
ήταν όλα τα χρώματα παγιδευμένα στο φως των ματιών του
-ReSet-

Ο Θηριοδαμαστής(προσευχή i)

Στροβιλίζομαι στην άνοια των χειλιών
ενεός στη θέα τού αποστρέφομαι το βλέμμα
από την ακοή που διψάει

Διαρρηγνύω το ταξί της επιστροφής
στον οίκο της μέρας
μόνιμος λαθρακουστής
των συριγμών του βόρειου αρουραίου
των προαστίων

Γυαλίζω τις ουρές των αυτοκινήτων
με το υγρό μειδίαμα
εκφωνητών πολυτελείας

Αύριο
ακόμα μια μέρα δακρύων
θα ξεπλύνει το σπασμένο σχοινί
της μνήμης

Ο λήθαργος είναι
μια πέτρα που μέσα της πνίγομαι
και η μελωδία της πτώσης
ένταση σε σάπιο μήλο

στο περιθώριο μιας Gνώμης

Στο περιθώριο της πλατείας

από το ανοιχτό τραπέζι

Το γρασίδι αναπνέει ακόμη

Τα χέρια μου αντικρύζουν την απάντηση σε ένα κάλεσμα ψυχιατρείου

Νεύρα τεντωμένα, στο πάρεργο της δράσης, λοξοί σπουργίτες, κλέβουν τροφή στην ελεημοσύνη του αύριο

Ταλαντούχος ο βροχοποιός, όπως γελοίου άκουσμα στη μέση της ερήμου, θα ακουστώ άν παραγνωρίσεις το trojan που σού 'στειλα

Η αιδημοσύνη σου δεν σού επιτρέπει το γέλιο, ο καταψύκτης της διάνοιας απαιτεί service από τη λογοκρισία, για αυτό χαμογελάς μνησίκακα

Ο άνθρωπος χορεύει τις κορίνες του

να απαρνηθώ το βλέμμα του ζογκλέρ και να ατενίσω

άδεια παντελόνια στην άκρη του τίποτα

ορυμαγδός είναι η επιτυχία του θορύβου, σάπιο κενό στην άκρη της ακοής να ρυθμίζει τον λόγο μας, η φιλολογία της έξης

όταν ξυπνήσω, άφησε στο προσκεφάλι μου, κάτι από τα δάχτυλα σου,

την ώρα που κλείνεις σ’ αυτό το τσιγάρο

Αυτό είναι ένας ανθρωπος, όμως αυτό δεν είναι άνθρωπος (the beginning)

Στο βωμό της εικονικής πραγματικότητας/virtual πολιτεία της άλωσης/ορυμαγδός ηλεκτρικών φωνών/από την οθόνη το αίμα κυλάει σε φλέβες καλωδίων/κάποιος σου στερεί το φως/ίσως είναι το τεχνητό κλίμα που στους διαδρόμους σε κυνηγάει/ήρθα ως εδώ το χρόνο να σπρώξω/μουσική στην ακοή η μελωδία πουλιών-δεν υπήρξαν/μέσα από την έρημο βγαίνεις στην έρημο να κολλήσεις στην άμμο/οι τροχοί σου γυρνάνε τρελά, όπως τρελά γυρνάει η σφαίρα που πάνω της κρατιέσαι ζωντανός/αενάως σε τροχιά γύρω από το τίποτα διψασμένων ανθρώπων/κάποιος είπε «απίστευτο πώς σε κομματιάζουν οι άγνωστοι» κι έσπευσε να καλύψει τα νώτα του/τα βήματα σου σημαντικά για την πορεία της μάχης/μα είναι απλώς ένα εμπορικό κέντρο/κλέβει ενέργεια από μικρότερες πόλεις, υποβαθμισμένους θνητούς/αληθινό νερό από κάλπικους κρουνούς εκτοξεύει/για τη πηγή φροντίζει της φυλής ο αθέατος μάγος-νάνος με τα συμπλέγματα της Χιονάτης/φαγητό στο πόδι κι ένα χέρι να γνέφει σε άφατους χρησμούς/για μιά προβολή ήρθαμε ως εδώ/το κρύο της αίθουσας μάς αποθάρρυνε και πήραμε ένα ψαλίδι το λώρο να κόψουμε/από τη μητέράστιο ζαχαρωτό θελκτική αποστροφή αποζητούμε/όχι άλλα δάκρυα στο σαγόνι του σκύλου/μόνο σάλια πυκνά τίς πληγές να θωπεύσουμε-όπως αναγνώστης κολακία από άγνωστου δημιουργού κείμενο/μία μορφή αντίστροφης καταξίωσης/θα σε χαϊδέψω στη πλάτη κι ας μη το έχεις ανάγκη/αρκεί να μου το ανταποδώσεις γιατι μόνο έτσι θα υπάρξεις στα αλήθεια/στη σφαίρα της μη πραγματικότητας πίσω από το τζάμι, κάποιον θα κοιτάζεις καθώς το κάνει στον εαυτό του/ατομική βία συλλογικά αναπτυσσόμενη/πλήκτρα χτυπάνε με μανία πριν τη κορύφωση που δεν θά 'ρθει/πόσους ακόμα θα χτυπήσεις στο ταμπλό της αυτοϊκανοποίησης/σε πόσους θα στείλεις φιλιά στον καθρέπτη/άραγε το βράδυ εσύ κοιμάσαι;

Έχεις κλέψει κάτι από τον πόνο μου, στα αλήθεια, εσύ που τώρα συνθέτεις στον αμφιβληστροειδή της ανοσίας το είδωλο μου/άνθρωπος ο αντικατοπτρισμός, η ψευδής δήλωση, η απόκρυψη των στοιχείων εκείνων που θα σε φέρουν κοντά στην υλοποίηση του αντικατοπτρισμού/θα φέρω στα χείλη μου την θέαση του βλέμματος για να πνίξω τον ορίζοντα που μου διαφεύγει/την επιβεβλημένη ευθεία, άνω της οποίας, απαγορεύεται να ατενίζω/τον ήλιο που πνίγεται στο μολύβι σε αναζήτηση του τροχού/η πυρίτιδα φέρνει ίλιγγο στην ακοή/την ακοή του γάτου, υπαγορεύοντας το σύρσιμο πάνω στα πλήκτρα, τα νύχια στην κοιλιά της τροφής/κι ο Bird επιβάλλει στη σιωπή τη μελωδία της πτώσης/η ανάγκες μου zipαρισμένες στην πλαστική άμμο/κάτω από την πόρτα, ο σκύλος του γείτονα, φυγαδεύει τις απειλές του/το έξω έγινε πια ο κίνδυνος, όμως μπροστά στην οθόνη, το νιαούρισμα μου δεν είναι άνθρωπος/άραγε εσύ πώς κοιμάσαι;

Αυτό είναι ένας ανθρωπος, όμως αυτό δεν είναι άνθρωπος part(too)

Είμαι ένας άνθρωπος, όμως δεν είναι άνθρωπος αυτό που είμαι.

Είμαι κακός, εάν ήμουν άνθρωπος θα ήμουνα καλός, θα ήμουν ένας άνθρωπος.

Νομίζω ότι κοιτάζω ψηλά, αυτό ναι, θα με έκανε άνθρωπο, όμως δεν κοιτάζω ψηλά.

Έχω το ένα μάτι καρφωμένο στην άμμο, με το άλλο, σε στάση αναμονής, γλείφω τις πληγές μου. Ίσως το ότι γλείφω ακόμη τις πληγές μου, να είναι αυτό που δεν είναι άνθρωπος.

Σε ένα από τα σπίτια, ίσως της ανατροφής, ακινητοποιήθηκε η σκιά μου, υπό το βάρος μιας αδυσώπητης απώθησης, στον πάτο της ύπαρξης. Ο άνθρωπος συνεθλίβει από την ανοίκεια βία της εισφοράς στην θαλπωρή, τα απομεινάρια της πορσελάνης, από το σπασμένο πιάτο της πρώτης άρνησης, στο πάτωμα, αποδεικνύουν τη ματαιότητα της απόπειρας για την ομαλή μετάβαση στο πεπερασμένο.

Ο «δεν είναι άνθρωπος αυτό που είμαι» μεταφέρει στο διηνεκές-σε έναν μη γραμμικό χρόνο, όπου κάθε στιγμή είναι μια, η πρωταρχική- το παράτολμο σχέδιο της διαφυγής από την εφεύρεση του Μορέλ, σε μια ακολουθία της οποίας τα χαρακτηριστικά προσιδιάζουν με εκείνα της βελόνας του πικάπ που κολλάει πάντα στο ίδιο αυλάκι του δίσκου, χωρίς ορατή την πιθανότητα του απεγκλωβισμού της.

Η δροσιά του πρωινού νερού στο πρόσωπο, χαράσσει στο κάτω μέρος των βλεφάρων τα βήματα ταλαιπωρημένων εξορμήσεων σε εκείνη την πλευρά της νύχτας που επισκιάζεται από την λήθη της μέθης, κλωστές που υφαίνουν τον ιστό της επόμενης μέρας, της παγιδευμένης στο γκρίζο υφαντό της ενοχής.

Εάν ήμουν άνθρωπος, ο δρόμος θα ξαγρυπνούσε τα χιλιόμετρα του εμφορούμενος από την ακτινοβολία της επιθυμίας μου να βαδίσω, εδώ, ο δρόμος είναι απειλή, τα χιλιόμετρα του μαστιγώνουν την επιθυμία μου να υπάρξω.

Το να κρύβω τα χέρια μου στις τσέπες, αναζητώντας με τις άκρες των δαχτύλων την επαφή με τα όπλα της υπεράσπισης, σε κάθε φανταστική αντιπαράθεση, σηματοδοτεί την έναρξη της παράνοιας που διέπει την λογική των συναναστροφών μου. Εάν ήμουν άνθρωπος, θα γνώριζα ότι κανείς δεν μπορεί να με βλάψει περισσότερο από τον εαυτό μου, ότι ο χώρος που μεσολαβεί, το διάστημα που με χωρίζει από τον άλλον, αποτελεί την εικονική αναπλήρωση της συνενοχής, που μέσω της αμφότερης πρότασης των χεριών, οδηγεί στην παραδοχή της ύπαρξης.

Εάν ήμουν άνθρωπος, δεν θα χρειαζόταν να γράψω ότι δεν είμαι άνθρωπος.
Θα ήμουνα χώμα κι από χώμα ό,τι δικό μου...

Ακοή ή απώλεια μεThoDου

τα μάτια πνίγονται
στο αίμα της οργής
στα χείλη
ο ψίθυρος της απελπισίας
συγγνώμη η μη επιστρεφόμενη φιάλη
δωμάτιο σε εγκατάλειψη
κάποιος άφησε στο παράθυρο την καρδιά μου
ακούω τον χτύπο της
αλλά δεν ανοίγω
θα αφήσω την βροχή να απαντήσει
τη γροθιά μου στο ξύλο
σε φλυαρία με τις πορσελάνες
τώρα
κανένας θόρυβος
δεν είναι δικός μου

έμβρυο σε baZaaR με ορτύκια

με/τα την γύμνια του λόγου
κα/τα την απουσία της έμπνευσης

ο Λαγός
Το καρότο

ο Κυνηγός
Ο γάιδαρος

Σ' ακολουθώ
όπως σ' αγαπώ

cofφee machine σε δωμάτιο με απουσία

Η μελάνι, στις άκρες των δακτύλων, σηματοδοτεί το τέλος της αφέλειας.Η ενοχή στάζει, από την φωτογραφία της τεκμηρίωσης, στην γεωμετρία του καθημερινού φόβου.Ο ουρανός βλέπει στο χώμα τον αντικατοπτρισμό του, η προσμονή της αδράνειας, γονατίζει στη θέα του κάδρου που οριοθετεί την πρόσβαση στην αυλή των εκλεκτών. Στον γενετικό κώδικα κρυπτογραφείται το μέλλον, η πιθανότητα να συναντήσουν τα μάτια την όραση.

Είμαι ο φόβος, όμως ο φόβος σου, δεν μου ανήκει. Παίρνω το ποδήλατό μου και χαϊδεύοντας τα αυτιά μου σε ακολουθώ, αλλά ο ίσκιος σου μας χωρίζει, η αμφιλεγόμενη επιλογή της πορείας του, αποσυντονίζει τον ρυθμό της αναπνοής.

Στο περιθώριο μιας ακαθόριστης αφυδάτωσης της διάκρισης των επιμέρους στοιχείων της σύνθεσης του Λόγου, τα ίχνη που αφήνει ο ραπιδογράφος στην κοιλιά του λαγού της υπαναχώρησης, ορίζουν την ταχύτητα με την οποία θα επιτευχθεί η σύγκρουση με την τάξη της καταναγκαστικής διαδρομής. Ο πρωινός επισκέπτης της πόλης, λαμβάνει σήματα διανομής ρόλου, μετακινείται σύμφωνα με τις υποδείξεις του κώδικα της ευπρέπειας, συρικνώνει τη βία σε δοχεία ευγένειας, αγνοεί την παρόρμηση τού κτήνους, και καθώς η ηλιοφάνεια τού επιτίθεται, θέτει το πανωφόρι της αηδίας στο φως της εκτύπωσης.

Σου χαμογελώ , στο στόμα κρύβω τις προθέσεις μου, ήχοι χωρίς καρδιά βαπτίζουν τα φωνήεντα τους στη θλίψη. Αναγνωρίζω την ανάγκη σου να αποφύγεις την επαφή, βήματα που κλείνονται επιπόλαια στη σιωπή, πίσω από το κρύσταλλο της διακίνησης, ασφαλίζεις την παραμονή σου.

Φοβάμαι την ακαριαία συγκέντρωση φυσαλίδων σε ένα δρόμο με υποψία εγκατάλειψης, την υποταγή στην αγελαία επιθυμία της διαφυγής, την απειλή της αναπνοής τού, πίσω από ανοίκεια προθήκη, φυσικού προσώπου.

Απουσιάζω από την παρόρμηση της λαβής που οδηγεί την αντιπαραβολή σε τέλμα, είμαι ο λόγος της σιωπής, το έρμα της κύλισης, καταστρέφω την ασφάλεια για την Ασφάλεια.

Ξύπνημα μετά τον εφιάλτη της αφύπνισης σε ξένο σώμα, στη γλώσσα μου τα σημάδια της επανάστασης, θα σηκωθώ από το πάτωμα μετερχόμενος τη δυνατότητα της έκλειψης, τα λόγια μου θα σαπίσουν στην άμμο, από τη σήψη τους θα γεννηθεί η υποθήκη του χρόνου. Σκέτος καφές, άρωμα της ήττας, το φως προσδοκά την αναγνώριση, η όραση πεθαίνει...

Η mεΤαΜόρφωση

ψαύοντας τους γκρίζους ιστούς
στο βάθος ενός κρανίου που δεν μου ανήκει
προσφέρω δισταγμούς
στη θέση σκέψεων με ισοτονικά ποτά
για την άτοπη αντιμετώπιση
μιας δίψας που ζεσταίνει
τις γωνίες μιας κυκλικής κατοικίας

η παράδοξη μετριοφροσύνη
της επιβαλλόμενης κάμπιας της μεταφοράς
θα αφηγηθεί το ταξίδι της πεταλούδας
στον μη-τόπο της μεταμόρφωσης

τα δάχτυλα
είναι η βλέννα
στα χείλη της επιστροφής
σχηματίζουν τη σιωπή
ανοίγοντας δρόμο
στο σκοτάδι
των νεκρών λέξεων

η συγγνώμη
χύνει το κρασί της
στο χώμα
των 40 ημερών

τα δόντια
θρυμματίζονται
σε ένα στόμα
που έχει πνιγεί

σάλια της Άνοιξης
οι τρύπες μου αναπνέουν ακόμη
αγκαλιάζω μια κεραία της τηλεόρασης
φωτιά σε σύρμα
το αίμα μου

είναι δικό σας

The CheSs gAme

αποδεχόμενος την πρόσκληση του Δημήτρη Αθηνάκη
απαντώ με μία πρόκληση

κατά Α να ζη τή στ ε από τους Δημ ιου ρ γ ούς

τα κά τ ω
παρ α
απο σπ ά σ ματα :

...τα πάντα ήταν τώρα λιγότερα, ήταν μείον: μείον κεφαλόσκαλο, μείον πόρτα, μείον φως, μείον κρεβάτι, μείον Μάγα. Αναπνέοντας με προσπάθεια μουρμούρισε: «Μάγα», μουρμούρισε: «Παρίσι», μουρμούρισε «Σήμερα». Έπεσε να κοιμηθεί και πάλι σαν κάποιος που αναζητά τον τόπο του και το σπίτι του μετά από μια μακριά πορεία στη βροχή και το κρύο.

...θαύμασαν τη μεγαλόπρεπη επιγραφή: Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ Ο ΛΑΕΝΕΚ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣΚΟΠΙΟ και σκέφτηκαν και οι δυο (και το είπαν) ότι το στηθοσκόπιο θα έπρεπε να είναι κάποιο είδος ερπετού ή σαλαμάνδρας, που είχαι κρυφτεί στο νοσοκομείο Νεκέρ και το οποίο το είχαν καταδιώξει, ποιος ξέρει γιατί, μέσα από παράξενους διαδρόμους και υπόγεια, ώσπου εκείνο παραδόθηκε στο νεαρό σοφό.

... Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ο γαργαλισμός και η οδύνη αρμόζουν είς τον άνθρωπον, όταν όλα επηρεάζονται εξίσου.

... Κατεβάζουν τότε από το άλογο το πτώμα του στρατηγού που στάζει πύο. Το αποθέτουν στην όχθη του ποταμού Ουακαλέρα, ενώ ο συνταγματάρχης Ντανέλ γονατίζει πλάι του και βγάζει το μαχαίρι του. Με δάκρυα στα μάτια κοιτάζει το παραμορφωμένο γυμνό κορμί του αρχηγού του. Με δάκρυα στα μάτια κοιτάζουν επίσης οι σκληροτράχηλοι ρακένδυτοι άντρες που σχηματίζουν κύκλο τριγύρω του.

Κι ύστερα το μαχαίρι βυθίζεται αργά στις σαπισμένες σάρκες.

... Μπρός στόν καθρέπτη, εγώ. Καί μέσα στόν καθρέπτη, ποιός είν’ αυτός πού μού γυρνάει την πλάτη μέσα στόν καθρέφτη, που αρνείται νά’ ναι το είδωλό μου;

α=123οκεφ+β=last+γ=αβγ+δ=terminator+ε=snowοντα

οι πόρτα είναι ανοιχτή σε όλους

Στοματική υγιεινή

είμαι το σάπιο δόντι
στο στόμα σου
που πρέπει να afaiρέσεις

συνεχώς την εξαγωγή αναβάλλεις
ταυτόχρονα απαιτώντας
να μη σε πονώ

Καταπίνοντας μια OSRAM

Παρατήρησα ότι τα 250ml H2O Zagori χορηγούμενα από το στόμα κάθε Παρασκευή μεταξύ 16:00 και 18:00,σε συνδυασμό με την κατάποση λυχνίας πυρακτώσεως των 60Watt της εταιρίας Osram,έχουν ως αποτέλεσμα τη ψυχρή ολίσθηση των αντικειμένων των επάνω ορόφων μέχρι του σημείου G του τηλεφωνικού κέντρου Panasonic,παλμούς εναλλασσόμενης διέγερσης σε κενά 4essaron σημείων, καθώς και δάκρυα σε λεκάνη 3rion litrων κατά την υπερπροσπάθεια απομάκρυνσης των περιττών χαρακτήρων από το μπαλκόνι του 6ktου ορόφου, με θέα το White Tower αντιμέτωπο με την αποβολή της ημέρας από τον δίσκο της νύχτας.

Το γυαλί όταν θρυμματίζεται ανοίγει στον ουρανίσκο την πηγή του αίματος, σκουριασμένη γεύση κεράσι και κόκκινες κηλίδες στο T-shirt “ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ”, στο στήθος η σκιά του διαφημιστικού μηνύματος της WIND αποκαλύπτει τα δόντια ενός σαρδόνιου νάνου με τα γεννητικά όργανα ιχθύος σε πιατέλα από την Παρουσίαση-για τα μάτια σου μόνο.

Υποθέτω ότι το θέαμα που παρουσιάζω αγγίζει τα όρια του θεμιτού, οπότε αντιδράσεις του τύπου “κατέβα από το γραφείο μου γιατί μου λερώνεις το πιάτο” ας καταλήξουν στην αποχέτευση μαζί με αυτόν τον αρουραίο της αμφιβολίας που κρύβεται στη φόδρα της ηθικής σας.

Δευτερόλεπτα πριν, κάποιος από εσάς, τράβηξε το κορδόνι της θλίψης και ως δια μαγείας, από τις κλειστές τρύπες των ματιών σας, εκσφενδονίστηκε βρέφος 3,5 kilograms, η περούκα της γιαγιάς μου και τα χρόνια του Χριστού σε οικογενειακή συσκευασία των 2 millennium.

Αν και η κόπωση βαραίνει στους ώμους μου, θα προσπαθήσω να θυμηθώ πώς ξεκίνησαν όλα. Όπως κάθε προσπάθεια που σέβεται την ιδιότητα της, θα καταλήξω κι εγώ στο κενό.

Έχω στα χέρια μου, ζωντανά ακόμη, τα λουλούδια της ανάμνησης, μυρίζουν όπως το χώμα μετά την ήττα του από τις μεταβολή του κλίματος και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Στο δρόμο συγκρούομαι μανιασμένα με ανθρώπους κατώτερους που φωνάζουν από μέσα τους “γάμησε με”, ο ουρανός συναγωνίζεται την επιρροή των πολυκατοικιών στο κουρασμένο μου βλέμμα, η ανοησία είναι ένα παιδί που σέρνει τους γονείς του σε μια διάβαση σκύλων, έχει στα ρούχα του σημάδια από το ύπουλο σπέρμα της εκκλησίας, μασάει με δύναμη τα τελευταία λόγια των 25 seconds και έχει φυλακίσει την αδερφή του στον καταψύκτη του παππού. Αν και είναι λιγότερο αρσενικό από την γενιά που μόλις πέρασε με κόκκινο, φτύνει τους όρχεις του να μην τους ματιάξει, παίζει Pro και γαμιέται με μπάφους. Είναι η ελπίδα μου για την μετενσάρκωση-δώσε μου το κεφάλι σου να ξεκουραστώ.

Στην οθόνη, τα είδωλα δίχως είδωλο, τρέφουν τις σκιές τους με το αίμα της τηλεθέασης. Θα αρνηθώ τη δημιουργία του κόσμου-ως δημιουργία-όλα ξεκίνησαν από την λάθος επιλογή της στροφής που οδηγεί στον δρόμο που κλείνει στην αλέα και επιστρέφει στο χάος.

Κι άλλος διακόπτης.

Να press or not to press?

Η αποτυχία της μοναξιάς

είναι νύχτα;/μήπως έχω τα μάτια μου κλειστά;/κάποιος γράφει στην πόρτα μου έναν συριγμό/η σιωπή οδηγεί τα δάχτυλά του/είναι το φώς που πασχίζει να διαρρήξει το σκοτάδι μου/η ετερόκλητη αισιοδοξία της ανοησίας/είναι αήτηττη/επενδύει την αδράνεια με το μπλε βελούδο των black lights/έμπλεος από την οργή της τροφής σε σήψη,διαγράφω τη τροχιά του σεληνόφωτος,καθώς συναντώ την αρχική μου θέση/ορίζω το τέλμα μου κι από αυτό δεν θέλω κανείς να με αφαιρέσει/να αποσπάσει τη μοναδική έννοια από την χωρίς έννοια παλινδρόμηση των κλυδωνισμών της διαφήμισης/ως προϊόν,μεταφέρεται η εμπειρία της ύπαρξης,από το ένα πάρτυ στο άλλο/είνα η αδημονία της περάτωσης μιάς πράξης χωρίς τέλος,που οδηγεί τα μέλη της στη παραφορά της ανθρωποφαγίας/τις σάρκες σου για τις σάρκες μου τώρα,που ό,τι απέμεινε είναι ο εργολάβος της τελετής λήξης της αλληλεγγύης/ο καθένας μόνος,ανάμνηση του εαυτού του,λουφάζει στο κενό της ανυπαρξίας του,λείχοντας εικονικές πληγές,πλαστικά τραύματα στην πλάτη της τόλμης/αφουγκράζομαι την ανατολή καθώς παρατηρώ τη λέξη ουρανός και όλα καταλήγουν στη δύση/από το βαθύ κόκκινο,απόρροια της σύνθλιψης του φλεγόμενου δίσκου στο στεγανό του ορίζοντα,η θέαση καταλήγει σε σέπια παρωδία του διηνεκούς της απώλειας που επιβάλλει ο θάνατος της μυθολογίας/δεν είμαι μόνος όπως εχθές,απόψε,έχω για συντροφιά μου την αποτυχία της μοναξιάς