Το DαDa to Surealisme pρeσs kεy

www.surealismos.gr

ΞΥΠΝΗΜΑ - Robert Desnos

Παράξενο καμιά φορά ξυπνάμε μές στήν νύχτα
Γιατί μέσα στον ύπνο μας κάποιος κτυπά τήν πόρτα
Και στήν εξαίσια πόλη τού μεσονυκτίου τής
ημι-αφύπνισης καί μισο-μνήμης
ηχούν βαριά σ' όλους τούς δρόμους θύρες

Ποιός είναι ο νυκτερινός άγνωστος επισκέπτης
τί έρχεται νά βρεί ποιόν νά κατασκοπέψει
Ζητιάνος ψωμοζήτης
Είναι ένας κλέφτης είναι πουλί
Τό είδωλό μας στόν καθρέφτη
Πού επιστρέφει από μιά άβυσσο διαφανή
Καί θέλει πάλι πίσω νά γυρίσει
Καταλαβαίνει πόσο έχουμε αλλάξει
Πώς το κλειδί έχει μαγκώσει πιά στην κλειδαριά
Τής μυστηριώδους πόρτας τών σωμάτων
Ακόμη κι άν μάς έχει εγκαταλείψει μόλις πρίν λίγο
τήν κρίσιμη που σβήνει τό φώς στιγμή

Λοιπόν τί θ' απογίνει
Πού γυρνά; υποφέρει;
Μήπως τά φαντάσματα έρχονται από εδώ;
εδώ ζούνε τά όνειρα;
γεννιούνται οι λύπες;

Τήν πόρτα μου μήν τήν ξανακτυπήσεις επισκέπτη
Θέση στό σπίτι μου καί στήν καρδιά μου δέν υπάρχει
Γιά τίς παλιές τού εαυτού μου εικόνες
Κι άν ίσως εσύ μ' αναγνωρίζεις
Εγώ ποτέ δέ θά μπορέσω νά γνωρίσω εσένα.

Αποδεχόμενος την πρόσκληση του Δημήτρη Αθηνάκη αντιστέκομαι κι εγώ με ένα ποίημα
Μεταφέρω τη βούληση στους:

manground

salvador

ινδόλη

[HDD345F]

industrialdaisies

Στη θέση των ματιών

Στέκομαι απέναντι σου,απέναντι σε σένα που κάποτε ήσουν αδελφός μου.Τώρα ομίχλη καλύπτει το πρόσωπο σου κι ανάμεσα μας μεσολαβεί ένας νεαρός αιώνας απόστασης.Κάνω πως δεν σε βλέπω,δεν βλέπω εσένα που ήσουν κάποτε αδελφός μου.Δεν θέλω να σε φέρω σε αμηχανία,καθώς στέκω απέναντι σου,με τον ίσκιο μου να αποπνέει την σιγουριά της επιτυχίας.Επάνω στο καταβεβλημένο σου τίποτα σφαίρες υδραργύρου σπάνε και κυλάνε στο δρόμο.

Ηταν η εποχή που οι ατάκες του Λόρδου Χένρυ συνέθεταν τον κόσμο,γερνούσαν τα πορτραίτα μας κι όλα μύριζαν ανατολή με λυκόφως και ηδονική παραζάλη.Οι καρδιές μας μεγάλωναν σε καπνούς από έκπτωτα νεοκλασικά,αντιμέτωπες με εναν μικροαστισμό που τραβούσε τα χαλινάρια και με πτώσεις από τα ψηλά εξωτερικά τείχη της πόλης,σε μιά δοκιμασία πρόσκλησης της Εμπειρίας στη φωλιά του φόβου.Η ηλικία και ο θάνατος προκαλούσαν,αντιστρόφως ανάλογα,συρρικνούμενo φόβο για την απώλεια της έμπνευσης και ηδονικά ρίγη απελπισίας.

Η εποχή ήταν ιδανική για ατέρμονες αναζητήσεις με λατινοαμερικανους δαίμονες,υπό το φέγγος μιας ακμάζουσας ματαιοδοξίας.Ο ουρανός συνήθιζε να μας αποκαλύπτει,με ετερόκλητη έπαρση,το καθαρό μπλε της νιότης του σε κάθε μας βήμα και ο αέρας ψιθύριζε στην ακοή λόγια της αποπλάνησης,εμποτισμένα με αλκοόλ και θηλυκή ζάλη.

Ηταν η εποχή της ακμής.Τώρα το σώμα μου παχαίνει και ο λόγος μου αδυνατίζει.Ισως αυτό να είναι ένας λόγος να αισθάνομαι ντροπή,αισχύνη για το πνεύμα μου που ολισθαίνει,συνθλιβόμενο από τις επιταγές της ζωής σε τάξη,μακριά από το δημιουργικό χάος της αταξίας,πληρώνοντας το τίμημα της ασφάλειας,της εστιασμένης ευτυχίας σε σπίτι με τζάκι κρύα νύχτα του χειμώνα.

Η κατανόηση είναι η θυσία της ελεύθερης βούλησης που περνάει από τα μονοπάτια της συντροφικότητάς,καταργώντας σε κάθε της βήμα τη μοναξιά και εγκαθιδρύοντας,σχεδόν υπό μορφή σύμβασης,τη συνθήκη της αμοιβαιότητας στη διανομή της ευτυχίας.Η ελευθερία της μοναχικότητας ακρωτηριάζεται στο βωμό της εστίας και με το αίμα της,η βεβηλωμένη από την εμπειρία γη,γεννάει την ελευθερία της δυαδικής βούλησης.

Στο πρόσωπό σου,τώρα,τα χαρακτηριστικά του Αλλου γίνονται τα διακριτικά της αναγνώρισης,τα σημάδια που έκαψε στο δέρμα σου η Συσχέτιση για τις ανάγκες της ιδιοκτησίας.Ανήκεις στον Αλλον όπως ο άλλος ανήκει σε εσένα.Ειναι η αιτία της προσήλωσης σου στο κέντρο του κύκλου που περιβάλλει την κοινή ύπαρξη για το πεπερασμένο της ζωής και τίποτα δεν είνα ικανό να ανατρέψει αυτο το σχήμα,εκτός από το ξένο εγώ της ελεύθερης πτώσης σε βάραθρο με πεταλούδες.

Σκαλίζοντας το χώμα,στον κήπο της ευτυχίας,οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπο σου είναι τα δάκρυα της υπερβολικής λογοτεχνίας.Σταλάζουν στο πληκτρολόγιο υπαγορεύοντας φόρμες,των οποίων η αισθητική φλερτάρει με την ροκοκό βασίλισσα του πανηγυριού.Ειναι οι λέξεις που έχασαν τη σημασία τους σε μια απόπειρα προσέγγισης της ερμηνείας του Αλλου.Οταν η ερμηνεία περνάει από την καρδιά,πώς να περιγραφθεί από τις λέξεις της συναλλαγής;Για μια και μοναδική φορά υπάρχεις πραγματικά,χάρη στην ικανότητα του Αλλου να ερμηνεύει την ύπαρξη σου,χωρίς περικοπές.

Ισως τελικά,αδελφέ μου,να νιώθω ντροπή.Ντροπή γιατι σε αγάπησα ανερμήνευτα και δεν σου έδωσα την ευκαιρία να καταλάβεις.Να καταλάβεις πως αν και στη ζωή γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι,στο μεσοδιάστημα,σκοπός της ταξιδιού μας είναι η ερμηνεία.Η ερμηνεία που περνάει μέσα από τα μάτια του Αλλου και καταλήγει στην διψασμένη για ζωή καρδιά.Η δική μου καρδιά βρίσκεται στο στήθος της Ελένης και οι χτύποι της σημαίνουν το κάλεσμα της ζωής.Της ζωής για την οποία χτυπάει η καρδιά μου.

Lost highways(φωτογραφική αναπαράσταση της σεκάνς της αδέσποτης διάβασης)

Φωτογραφήθηκε από εGO

Για τις ανάγκες μιας παράστασης της παράνοιας
των προσώπων χωρίς πρόσωπο
από την ταύτιση στην αναζήτηση της ταυτότητας
του ενός όπως όλοι
στο μαύρο της απόλυτης αφαίρεσης

Η κλοπή της μεσοτοιχίας
διακρίνει τους χώρους
από το κενό της απόγνωσης
σε απόπειρα αντήχησης

Η επιθυμία συναντάει τα άτομα
σε κλειστά δωμάτια
αποκαλύπτει το σώμα της
με ένα δάκρυ στο πάτωμα

Στον ουρανό
η νέα μέρα χαράζει
τρίζοντας τις πορσελάνες
του άφατου πρωινού

Οι δρόμοι κλείνουν βιαστικά
πίσω μου ανοίγει μια πόλη
σπασμωδικά συγκεντρώνονται
διψασμένα βλέμματα

Φθαρμένο παλτό
η σκιά μου σκίζει το φως
σε μια προσπάθεια
να αδράξω το τέλος

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Ο δήμιος

Οι αναμένοντες την υποκριτική διαγραφή,την τοποθέτηση του αντικειμένου μακριά από το κέντρο που το ορίζει,οι αναμένοντες το τέλος με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες με σκοπό την αποστασιοποίηση από το γεγονός της διαγραφής ως τέτοιο,είναι εκείνοι που αποποιούνται την εικόνα του κατακερματισμένου προσώπου στον πρωινό καθρέπτη.

Η όραση δείχνει ο,τι προτάσσει η λογική του θεατή,μπλε βελούδο σε μωβ ουρανό ή ουρανός σε βελούδο από αίμα,μικρή σημασία έχει όταν εκείνος που βλέπει έχει βαπτίσει το βλέμμα του στην υποκρισία της υποκειμενικότητας.

Τα χέρια του δήμιου μετά την εκτέλεση,είναι τα χέρια όλων.Ο εκτελεστής αποτελεί μόνο τον διεκπεραιωτή της κοινής θέλησης.Η ευθύνη είναι συλλογική και προηγείται της πράξης.

La heine(φωτογραφική αναπαράσταση της σεκάνς της ταύτισης)

Φωτογραφήθηκε από εGO*

θα πράξει χωρίς πράξη
τη νύχτα που ο διάβολος φόρεσε τα γιορτινά φτερά των αγγέλων του
όταν όλα έχουν ειπωθεί
στην βούληση δίχως βούληση
για τις ανάγκες μιας παράστασης της γέννησης
για χάρη της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
του γυμνού θεού δίχως δόντια
η σηψογόνος πνοή του αναπόδραστου τέλους
στη σπηλιά της αιώνιας χειραφέτησης
από τα χείλη μιας παρθένου
από την προεόρτια ενοχή

με το γάλα της άνοιξης στην καρδιά του χειμώνα

από τα χείλη μιας παρθένου
από την προεόρτια ενοχή
η σηψογόνος πνοή του αναπόδραστου τέλους
στη σπηλιά της αιώνιας χειραφέτησης
για χάρη της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
του γυμνού θεού δίχως δόντια
στην βούληση δίχως βούληση
όταν όλα έχουν ειπωθεί
για τις ανάγκες μιας παράστασης της γέννησης
θα πράξει χωρίς πράξη
τη νύχτα που ο διάβολος φόρεσε τα γιορτινά φτερά των αγγέλων του

Έλαβαν μέρος οι cutkeepers:Αμβρόσιος και Στε
*εGO:Στέργιος Φουρκιώτης

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Spellbound(φωτογραφική αναπαράσταση της dream sequence)

φωτογραφήθηκε από εGO*

με ρούμι από μελάσα

όταν οι νύχτες της μνήμης

στις θέσεις των ματιών

έσκισαν τις κορνίζες

των νεκρών παραθύρων

*εGO:Στέργιος Φουρκιώτης

Στην αυλή των Ρομανώφ (στους φίλους μου που πήγαν για μπάνιο και δέ θα γυρίσουν ποτέ)

27η Οκτωβρίου του 0000, στην Προξένου Κορομηλά, πρίν αυτή γεμίσει από trendy boutique, όταν ακόμη ήταν ένα ρέμα, χωρίς πεζοδρόμια και ρείθρα να μπλέκονται στις ρόδες των πεινασμένων οχημάτων, τότε που τα πρωινά πνίγονταν από αλκοόλ και αίμα, στον γκισέ του μπαρ Λούκυ Λουκ, μετά την τελευταία προβολή της ταινίας Dancer in the Dark του Lars von Trier, ο υποφαινόμενος βρέθηκε στη μοιραία θέση της αναπόδραστης αποδοχής ενός ταξιδιού μέσα στο χρόνο -με τις προγραμματισμένες επιπλοκές του βέβαια- καθώς δίπλα του εμφανίστηκαν ως δια μαγείας τα εξής πρόσωπα: η δούκισα Ευθυμία Στολίσναγια του γένους των Ρομανώφ του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας, κι ο προσωπικός της αρλεκίνος Δυσθύμιος ο Σάντεμαν από το Πορτο της Πορτογαλίας.

Το πρωτόκολλο της Herradura επιβάλλει σε caballito γλείφω - πίνω - δαγκώνω. Το jetlag, συνέπεια της πτήσης τού χορεύοντας στο σκοτάδι, και η προσγείωση στην αυλή του φύλακα της νύχτας που ποτέ δεν κοιμάται, είχαν ως αποτέλεσμα την ανατροπή των κανόνων με αδιευκρίνιστες συνέπειες.

Η Ευθυμία Στολίσναγια Ρομανώφ μιλούσε άπταιστα την ελληνική, αιτία γιαυτό η Ρωσική επανάσταση που ανάγκασε τους ευγενείς γονείς της να την φυγαδεύσουν στο εξωτερικό, εκμεταλλευόμενοι την ιδιοτέλεια ενός Έλληνα εμπόρου όπλων με φοινικική σημαία.

Ο αρλεκίνος Δυσθύμιος ο Σάντεμαν ήταν αποινί ένας αρλεκίνος που έκανε πως μιλούσε πορτογαλικά.

Η νύχτα ήταν καταδικασμένη από την δίχως οίκτο ερμηνεία της Bjork και τον σκηνοθετικό δεσποτισμό του Lars von Trier οπότε το πρωινό ήταν ο μόνος δρόμος.

Η πόρτα άνοιξε, έβρεξε πολύ τελικά, το ποτάμι θα κατέβαζε νερό, ιδανική ευκαιρία για κανόε καγιάκ [και την έχασα;]

Στούς φίλους που πήγαν γιά νερό και γύρισαν κουρεμένοι
Στούς φίλους που πήγαν στο μπάνιο και δεν γύρισαν
Στούς φίλους μου που πήγαν για μπάνιο και δέ θα γυρίσουν ποτέ

τί κάνει η καρδιά σου όταν κρυώνει;

τώρα Εδώ δεν είναι κανείς

άν όμως ήταν

τί θα εύρισκες να πείς;

η ακινησία είναι διεργασία μαγική

όπως όταν κλείνεις τα μάτια

πίσω από τα βλέφαρα ανάβουν φωτιές

η ιστορία ενός εγκατεστημένου ηλίθιου

σπρώχνεις στο κενό για να χωρέσεις

φωνάζεις στον ήχο της επιστροφής

επαναλαμβάνεις την διαδικασία της τροφής

μέχρι επιτέλους να πέσεις

κάνει κρύο όταν κρυώνεις

χέρια γυμνά

τον ουρανό αγγίζουν

κάνει κρύο όταν κρυώνεις

θα σχοινοβατείς

επειδή είναι ζωή

ζωή στο σχοινί

έως να κρεμαστείς

από ο,τι πληγώνεις

άνοιξη στο ασφαλισμένο σου παντελόνι

ο σκύλος σου ζωγραφίζει εναν ζωγράφο

αλήθεια

τί κάνει η καρδιά σου

όταν κρυώνει;

Το πτώμα μου που δε μπορώ να πληρώσω

τα θυμωμένα αυτοκίνητα ασθμαίνουν τους θύλακες της αναπνοής/Σάββατο βράδυ όπως στερεονόβα σε άδειο μπουκάλι/κάνει κρύο απόψε/ψυχρός αέρας τρυπάει τα άδεια σου χέρια/ένας παράλογος φόβος φώλιασε κάτω απ'το στήθος/το βλέμμα της απειλής έχει ξυρισμένο κεφάλι/κατεβαίνεις επιπόλαια τα σκαλοπάτια της ανάγκης/ακαριαία τα μέλη σου παγώνουν από το επίμονο μάτι του θηρευτή/ήταν πάντα εκεί/στην άκρη του τοίχου σαν παλιό ρολόι/μετράει τον χρόνο που απομένει στη χώρα της τηλεοπτικής δημοκρατίας/πρέπει να φωνάξει την κυριαρχία του/από τους πόρους της ύπαρξης του αποπνέει βία/την βία που χρησιμοποιείται εδώ γιά να καλύψει το κενό της ανικανότητας/μιά ανικανότητα που σφαδάζει πίσω από το προτεταμένο ύφος/ύφος του τσαμπουκά στο μαγαζί του τσαμπουκά,η χώρα αυτη ό,τι κέρδισε το κέρδισε με το σπαθί της/γιά την Ελλάδα ρε γαμώτο/σάπια λουλούδια σε σάπια δόντια,γιά μια ηθική σε σήψη/ηθική του πάλκου και της γαρδένιας/πληρώνω το πτώμα μου άρα υπάρχω/αποτελώ αδιάσειστο στοιχείο της στατιστικής/διαρκής ταπείνωση στον στίβο της αναγνώρισης/μαχόμενος ώς κάποιος άλλος για τα κεκτημένα/ενεργός πολίτης κι όχι φραπεδόμαγκας/ο καναπές απέναντι στη μολότωφ/στο ενδιάμεσο ο χώρος της αλήθειας/η φωνή του ευσυνείδητου:αμβλύνοια που σου τρυπάει τα νεύρα
θα σηκωθώ από το πεζοδρόμιο/όταν τα άρβυλα σου πάψουν τη φλυαρία τους πάνω στο ιδρωμένο μου πρόσωπο/όταν οι γροθιές σου ανακαλύψουν το σχήμα που ορίζεις γιά το κρανίο μου/από τα πρησμένα μάτια μου χαθεί η εφιαλτική σου εικόνα
θα σηκωθώ ουρλιάζοντας το όνομα σου/η Κορομηλά να σηκωθεί στο πόδι/6:00 το πρωί Κυριακής/θα πάρω στο τηλέφωνο τον ιδιοκτήτη της νύχτας/να φέρει πίσω στην πατρίδα μου/το πτώμα μου που δε μπορώ να πληρώσω

MhTέρΑ η μΈρa πΟυ ΈμεΙΝαι ΜΟνΗ

...τα λουλούδια ανθίζουνε κάτω από το νεκρό παράθυρο της υπομονής μου/στο δρόμο το άτομο στρώνει τις σάρκες του στο κενό τοπίο να περάσει ο αμφίθυμος νέος της ανυπομονησίας/ηθικός νάνος η πληγή ζωγραφίζει στους τοίχους το έρεισμα που της λείπει/θα σηκωθώ από την ακινησία να αντικρύσω την αέναη κίνηση των μολυβιών πάνω στις σάπιες καρδιές του φθινοπώρου/είμαι ο λοβοτόμος μου και με κατατομώ/σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποδόμησης του "τί θέλω εδω κάτω,εγώ είμαι το φώς/τις στιγμές της αβύσσου πνίγεις βουνά από παγωτό υψώνοντας το φρύδι του σαρκασμού στην αντίπερα όχθη/ποτέ από έπαρση τα δηκτικά σχόλια του ύπνου δέν ξύπνησαν κανέναν/τώρα στο τραπέζι στέκει μόνο ένας βουβός αναπτήρας-μάρτυρας της μοναξιάς της λεπίδας με βαμβάκι/από το βάθος μελαγχολικά καταφθάνει η υπόγεια μελωδία της πίστας που έχει κιόλας χαθεί/η απώλεια στο repeat υπενθυμίζει την ανακοπή της στιγμής σε αδύναμη καρδιά ματζόρε/πνίγεις τα δάκρυα που θέλεις με μεθυσμένη ακοή σε αναποδογυρισμένο ψυγείο μέσα του θα βρείς την κατοχή του αφόρητου ύψους/εκεί να πηδήξεις στο χώμα να βρεθείς κλείνοντας τά μάτια στον ουρανό του αστείου/οι γιατροί επικοινωνούν με τους οικείους το θέμα δεν σε αφορά μάταια τραβάμε τη βαλίτσα του δρόμου/η επικοινωνία έχει χαθεί γιατί κάποια λοίμωξη βασανίζει το θυμικό/στό στήθος φέρνει το χέρι να δώσει σχήμα στον λόγο του που διαφεύγει άμορφος από το ξεκούμπωτο σακάκι/έχεις μία λεξη εδώ στην άκρη των χειλιών να σου προσφέρω ένα χέρι να καθαρίσεις γιά πάντα/στο τραπέζι της ανάλυσης κατατίθεται η ψυχή να της αφαιρέσουν τους callus/κλαδί με νοσηρούς ρόζους πάνω στο δέντρο της υποταγής θα κοπείς γιά να καείς στην πυρά της μετάβασης από το ένα κείμενο ο άλλος/το χρώμα να κάνεις στάχτη στο πρόσωπο τα σημάδια της διαφορετικότητας δεν κάνουν BANG/είναι το άδειο δωμάτιο που κρυώνει,μή φοβάσαι ήταν και δική μου μητέρα η μέρα που έμεινε μόνη/μή κρυώνεις κάνει ζέστη εδώ/είναι ο στεναγμός μου...

...ακούω κάτω από το στήθος σου τη καρδιά μου

...ακούω την ανάσα σου πίσω από το τοίχο,τά παγωμένα σου δάχτυλα καθώς τρίβονται πάνω στο σοβά,φαντάζομαι τα χείλη σου την ώρα που σχηματίζουνε κατάρες,γνωρίζω πλέον ποιός είσαι,έχω τα σημάδια των ματιών σου πάνω μου,απόδειξη της παρουσίας σου εδώ,την σκόνη των παπουτσιών σου στο διάδρομο...

...πέρασε καιρός από τή μέρα που αποφάσισα να σε ακολουθήσω,πίσω σου να κρυφτώ παραμονεύοντας την αλήθεια που κρύβεις στίς τυφλές παλάμες τής παραμονής,στέκομαι τώρα εδώ,στο άδειο σκοτάδι,έχοντας στο αίμα μου τη στοργή της οργής σου...

...σφραγίζω τα μάτια μου στο φώς,ελπίζωντας πώς έτσι θα χαθώ από το πεδίο που η όραση σου σαρώνει με την επιμονή του αρπαχτικού,οριοθετώ το χώρο μου,σέ μια απέλπιδα προσπάθεια να σωθώ από σένα...

...σέ κρατάω πιά,είσαι δικός μου,στην πάνω πλευρά της παλάμης μου,έχω το πρόσωπό σου χαραγμένο,είσαι το τέλος μου και σού το παραχωρώ...

...έχω ξανάρθει εδώ,στην ανάμνηση του παρόντος στό παρελθόν,γνώριμο το κενό δωμάτιο της φιλοξενείας σου,και οι σταγόνες στό πάτωμα ιριδίζουν επικίνδυνα...

...ήρθε η στιγμή που η προσμονή επιβάλει,το κρανίο σου κλυδωνίζεται από τις αναταράξεις της νύχτας στό ποτήρι με πάγο,αλκοόλ που δεν έχει ωριμάσει ακόμη παλινδρομεί στους μετέωρους ιστούς τού μη όντος...

...θα κρατηθώ όσο μπορώ,από το τεντωμένο σχοινί που συγκρατεί το πουλί της συμφοράς,το άγριο ένστικτο του διώκτη μου,θα αποτελέσει τον οδηγό μου στό δρόμο προς τή τρέλα...

...σκωπτικά χαμογελάς στο είδωλό σου,από τις άκρες των χειλιών σου κυλάει το τελευταίο αντίο,αφήνοντας μιά γεύση από αφυδατωμένο χαγκόβερ...

...πίσω από τον τοίχο είσαι εγώ,η σκιά της αυπνίας ζυγίζει όσο ένας χρόνος στο υποκειμενικό σύμπαν του σκύλου που τρώει τα κάδρα,ακούω κάτω από το στήθος σου τη καρδιά μου,την καρδιά μου που οφείλει τον χτύπο της σε εσένα που μέσα στο στήθος μου τρώς τα κάδρα...

...να σκέφτεσαι τον άλλον γιά νά τόν σώσεις

Σκέφτομαι πως ετούτη τη στιγμή

κανένας δέ μέ σκέφτεται μέσα στο σύμπαν,

πώς μόνο εγώ μέ σκέφτομαι,

κι άν τώρα πέθαινα,

κανένας,ούτε ο εαυτός μου,δέ θά μέ σκεφτόταν.

Κι εδώ αρχίζει η άβυσσος,

όπως όταν κοιμάμαι.

Είμαι το ίδιο μου τό στήριγμα και μού τό αφαιρώ.

Συμβάλλω στην επένδυση τών πάντων μέ απουσία.

Ίσως αυτός νά είν’ο λόγος

πού τό νά σκέφτεσαι έναν άνθρωπο

είναι σά νά τόν σώζεις.

ROBERTO JUARROZ σε μετάφραση Αργύρη Χιόνη

...να σκέφτεσαι τον άλλον γιά νά τόν σώσεις,σε αντιδιαστολή με την ιδιοτέλεια τού σέ σκέφτομαι γιά νά μέ σώσεις/ολοκληρωτικός μάρτυρας της παρουσίας μου/η ανάγκη τού άλλου ώς καθοριστικός ρυθμιστής της δημοφιλίας μου/θα σε αναγνωρίσω όταν ασφαλώς μπορώ να βασίσω στην αναγνώριση αυτή,την υποταγή σου στη ματαιοδοξία της αγελαίας αναρρίχησης στην ιεραρχία της κοινότητας/η ομάδα πού δέν υπάρχει,αναζητά τη ταυτότητά της,στην ακίνδυνη ανταλλαγή φιλοφρονήσεων:πόσο σε θαυμάζω πού με θαυμάζεις.../πλάθοντας το μύθο της ιδανικής κοινωνίας,εμφορούμενοι από μιά κίβδηλη ανάγκη επαφής,θυσιάζουμε στο βωμό της,την αλήθεια τής ύπαρξης:υπάρχω γιά νά ξεχαστώ/η ανάγκη της υστεροφημίας διέπει βάναυσα τις προθέσεις μας σε βαθμό αλλοτρίωσης/θα ξεχαστώ ούτως ή άλλως/η σημασία που δίνουμε στην ιδιοτελή επικοινωνία,μας καθιστά εμπόρους της ζωής:μίλησε μου γιά νά σού προσφέρω την επιρροή μου στα μέλη της ομάδας μου/μικροπρεπής συναλλαγή πού καταλήγει πάντα στην εντύπωση της ικανοποίησης,τη στιγμή που ο Εαυτός,πνίγεται φιμωμένος στα σκοτεινά δωμάτια της αμφιβολίας/αμφιβολία πού γεννιέται από τό έλλειμα που προκαλεί η μοναξιά της Επίγνωσης/οτι ο Άλλος είναι η αιτία της συμφοράς μου.