στο περιθώριο μιας Gνώμης

Στο περιθώριο της πλατείας

από το ανοιχτό τραπέζι

Το γρασίδι αναπνέει ακόμη

Τα χέρια μου αντικρύζουν την απάντηση σε ένα κάλεσμα ψυχιατρείου

Νεύρα τεντωμένα, στο πάρεργο της δράσης, λοξοί σπουργίτες, κλέβουν τροφή στην ελεημοσύνη του αύριο

Ταλαντούχος ο βροχοποιός, όπως γελοίου άκουσμα στη μέση της ερήμου, θα ακουστώ άν παραγνωρίσεις το trojan που σού 'στειλα

Η αιδημοσύνη σου δεν σού επιτρέπει το γέλιο, ο καταψύκτης της διάνοιας απαιτεί service από τη λογοκρισία, για αυτό χαμογελάς μνησίκακα

Ο άνθρωπος χορεύει τις κορίνες του

να απαρνηθώ το βλέμμα του ζογκλέρ και να ατενίσω

άδεια παντελόνια στην άκρη του τίποτα

ορυμαγδός είναι η επιτυχία του θορύβου, σάπιο κενό στην άκρη της ακοής να ρυθμίζει τον λόγο μας, η φιλολογία της έξης

όταν ξυπνήσω, άφησε στο προσκεφάλι μου, κάτι από τα δάχτυλα σου,

την ώρα που κλείνεις σ’ αυτό το τσιγάρο

Αυτό είναι ένας ανθρωπος, όμως αυτό δεν είναι άνθρωπος (the beginning)

Στο βωμό της εικονικής πραγματικότητας/virtual πολιτεία της άλωσης/ορυμαγδός ηλεκτρικών φωνών/από την οθόνη το αίμα κυλάει σε φλέβες καλωδίων/κάποιος σου στερεί το φως/ίσως είναι το τεχνητό κλίμα που στους διαδρόμους σε κυνηγάει/ήρθα ως εδώ το χρόνο να σπρώξω/μουσική στην ακοή η μελωδία πουλιών-δεν υπήρξαν/μέσα από την έρημο βγαίνεις στην έρημο να κολλήσεις στην άμμο/οι τροχοί σου γυρνάνε τρελά, όπως τρελά γυρνάει η σφαίρα που πάνω της κρατιέσαι ζωντανός/αενάως σε τροχιά γύρω από το τίποτα διψασμένων ανθρώπων/κάποιος είπε «απίστευτο πώς σε κομματιάζουν οι άγνωστοι» κι έσπευσε να καλύψει τα νώτα του/τα βήματα σου σημαντικά για την πορεία της μάχης/μα είναι απλώς ένα εμπορικό κέντρο/κλέβει ενέργεια από μικρότερες πόλεις, υποβαθμισμένους θνητούς/αληθινό νερό από κάλπικους κρουνούς εκτοξεύει/για τη πηγή φροντίζει της φυλής ο αθέατος μάγος-νάνος με τα συμπλέγματα της Χιονάτης/φαγητό στο πόδι κι ένα χέρι να γνέφει σε άφατους χρησμούς/για μιά προβολή ήρθαμε ως εδώ/το κρύο της αίθουσας μάς αποθάρρυνε και πήραμε ένα ψαλίδι το λώρο να κόψουμε/από τη μητέράστιο ζαχαρωτό θελκτική αποστροφή αποζητούμε/όχι άλλα δάκρυα στο σαγόνι του σκύλου/μόνο σάλια πυκνά τίς πληγές να θωπεύσουμε-όπως αναγνώστης κολακία από άγνωστου δημιουργού κείμενο/μία μορφή αντίστροφης καταξίωσης/θα σε χαϊδέψω στη πλάτη κι ας μη το έχεις ανάγκη/αρκεί να μου το ανταποδώσεις γιατι μόνο έτσι θα υπάρξεις στα αλήθεια/στη σφαίρα της μη πραγματικότητας πίσω από το τζάμι, κάποιον θα κοιτάζεις καθώς το κάνει στον εαυτό του/ατομική βία συλλογικά αναπτυσσόμενη/πλήκτρα χτυπάνε με μανία πριν τη κορύφωση που δεν θά 'ρθει/πόσους ακόμα θα χτυπήσεις στο ταμπλό της αυτοϊκανοποίησης/σε πόσους θα στείλεις φιλιά στον καθρέπτη/άραγε το βράδυ εσύ κοιμάσαι;

Έχεις κλέψει κάτι από τον πόνο μου, στα αλήθεια, εσύ που τώρα συνθέτεις στον αμφιβληστροειδή της ανοσίας το είδωλο μου/άνθρωπος ο αντικατοπτρισμός, η ψευδής δήλωση, η απόκρυψη των στοιχείων εκείνων που θα σε φέρουν κοντά στην υλοποίηση του αντικατοπτρισμού/θα φέρω στα χείλη μου την θέαση του βλέμματος για να πνίξω τον ορίζοντα που μου διαφεύγει/την επιβεβλημένη ευθεία, άνω της οποίας, απαγορεύεται να ατενίζω/τον ήλιο που πνίγεται στο μολύβι σε αναζήτηση του τροχού/η πυρίτιδα φέρνει ίλιγγο στην ακοή/την ακοή του γάτου, υπαγορεύοντας το σύρσιμο πάνω στα πλήκτρα, τα νύχια στην κοιλιά της τροφής/κι ο Bird επιβάλλει στη σιωπή τη μελωδία της πτώσης/η ανάγκες μου zipαρισμένες στην πλαστική άμμο/κάτω από την πόρτα, ο σκύλος του γείτονα, φυγαδεύει τις απειλές του/το έξω έγινε πια ο κίνδυνος, όμως μπροστά στην οθόνη, το νιαούρισμα μου δεν είναι άνθρωπος/άραγε εσύ πώς κοιμάσαι;

Αυτό είναι ένας ανθρωπος, όμως αυτό δεν είναι άνθρωπος part(too)

Είμαι ένας άνθρωπος, όμως δεν είναι άνθρωπος αυτό που είμαι.

Είμαι κακός, εάν ήμουν άνθρωπος θα ήμουνα καλός, θα ήμουν ένας άνθρωπος.

Νομίζω ότι κοιτάζω ψηλά, αυτό ναι, θα με έκανε άνθρωπο, όμως δεν κοιτάζω ψηλά.

Έχω το ένα μάτι καρφωμένο στην άμμο, με το άλλο, σε στάση αναμονής, γλείφω τις πληγές μου. Ίσως το ότι γλείφω ακόμη τις πληγές μου, να είναι αυτό που δεν είναι άνθρωπος.

Σε ένα από τα σπίτια, ίσως της ανατροφής, ακινητοποιήθηκε η σκιά μου, υπό το βάρος μιας αδυσώπητης απώθησης, στον πάτο της ύπαρξης. Ο άνθρωπος συνεθλίβει από την ανοίκεια βία της εισφοράς στην θαλπωρή, τα απομεινάρια της πορσελάνης, από το σπασμένο πιάτο της πρώτης άρνησης, στο πάτωμα, αποδεικνύουν τη ματαιότητα της απόπειρας για την ομαλή μετάβαση στο πεπερασμένο.

Ο «δεν είναι άνθρωπος αυτό που είμαι» μεταφέρει στο διηνεκές-σε έναν μη γραμμικό χρόνο, όπου κάθε στιγμή είναι μια, η πρωταρχική- το παράτολμο σχέδιο της διαφυγής από την εφεύρεση του Μορέλ, σε μια ακολουθία της οποίας τα χαρακτηριστικά προσιδιάζουν με εκείνα της βελόνας του πικάπ που κολλάει πάντα στο ίδιο αυλάκι του δίσκου, χωρίς ορατή την πιθανότητα του απεγκλωβισμού της.

Η δροσιά του πρωινού νερού στο πρόσωπο, χαράσσει στο κάτω μέρος των βλεφάρων τα βήματα ταλαιπωρημένων εξορμήσεων σε εκείνη την πλευρά της νύχτας που επισκιάζεται από την λήθη της μέθης, κλωστές που υφαίνουν τον ιστό της επόμενης μέρας, της παγιδευμένης στο γκρίζο υφαντό της ενοχής.

Εάν ήμουν άνθρωπος, ο δρόμος θα ξαγρυπνούσε τα χιλιόμετρα του εμφορούμενος από την ακτινοβολία της επιθυμίας μου να βαδίσω, εδώ, ο δρόμος είναι απειλή, τα χιλιόμετρα του μαστιγώνουν την επιθυμία μου να υπάρξω.

Το να κρύβω τα χέρια μου στις τσέπες, αναζητώντας με τις άκρες των δαχτύλων την επαφή με τα όπλα της υπεράσπισης, σε κάθε φανταστική αντιπαράθεση, σηματοδοτεί την έναρξη της παράνοιας που διέπει την λογική των συναναστροφών μου. Εάν ήμουν άνθρωπος, θα γνώριζα ότι κανείς δεν μπορεί να με βλάψει περισσότερο από τον εαυτό μου, ότι ο χώρος που μεσολαβεί, το διάστημα που με χωρίζει από τον άλλον, αποτελεί την εικονική αναπλήρωση της συνενοχής, που μέσω της αμφότερης πρότασης των χεριών, οδηγεί στην παραδοχή της ύπαρξης.

Εάν ήμουν άνθρωπος, δεν θα χρειαζόταν να γράψω ότι δεν είμαι άνθρωπος.
Θα ήμουνα χώμα κι από χώμα ό,τι δικό μου...

Ακοή ή απώλεια μεThoDου

τα μάτια πνίγονται
στο αίμα της οργής
στα χείλη
ο ψίθυρος της απελπισίας
συγγνώμη η μη επιστρεφόμενη φιάλη
δωμάτιο σε εγκατάλειψη
κάποιος άφησε στο παράθυρο την καρδιά μου
ακούω τον χτύπο της
αλλά δεν ανοίγω
θα αφήσω την βροχή να απαντήσει
τη γροθιά μου στο ξύλο
σε φλυαρία με τις πορσελάνες
τώρα
κανένας θόρυβος
δεν είναι δικός μου

έμβρυο σε baZaaR με ορτύκια

με/τα την γύμνια του λόγου
κα/τα την απουσία της έμπνευσης

ο Λαγός
Το καρότο

ο Κυνηγός
Ο γάιδαρος

Σ' ακολουθώ
όπως σ' αγαπώ

cofφee machine σε δωμάτιο με απουσία

Η μελάνι, στις άκρες των δακτύλων, σηματοδοτεί το τέλος της αφέλειας.Η ενοχή στάζει, από την φωτογραφία της τεκμηρίωσης, στην γεωμετρία του καθημερινού φόβου.Ο ουρανός βλέπει στο χώμα τον αντικατοπτρισμό του, η προσμονή της αδράνειας, γονατίζει στη θέα του κάδρου που οριοθετεί την πρόσβαση στην αυλή των εκλεκτών. Στον γενετικό κώδικα κρυπτογραφείται το μέλλον, η πιθανότητα να συναντήσουν τα μάτια την όραση.

Είμαι ο φόβος, όμως ο φόβος σου, δεν μου ανήκει. Παίρνω το ποδήλατό μου και χαϊδεύοντας τα αυτιά μου σε ακολουθώ, αλλά ο ίσκιος σου μας χωρίζει, η αμφιλεγόμενη επιλογή της πορείας του, αποσυντονίζει τον ρυθμό της αναπνοής.

Στο περιθώριο μιας ακαθόριστης αφυδάτωσης της διάκρισης των επιμέρους στοιχείων της σύνθεσης του Λόγου, τα ίχνη που αφήνει ο ραπιδογράφος στην κοιλιά του λαγού της υπαναχώρησης, ορίζουν την ταχύτητα με την οποία θα επιτευχθεί η σύγκρουση με την τάξη της καταναγκαστικής διαδρομής. Ο πρωινός επισκέπτης της πόλης, λαμβάνει σήματα διανομής ρόλου, μετακινείται σύμφωνα με τις υποδείξεις του κώδικα της ευπρέπειας, συρικνώνει τη βία σε δοχεία ευγένειας, αγνοεί την παρόρμηση τού κτήνους, και καθώς η ηλιοφάνεια τού επιτίθεται, θέτει το πανωφόρι της αηδίας στο φως της εκτύπωσης.

Σου χαμογελώ , στο στόμα κρύβω τις προθέσεις μου, ήχοι χωρίς καρδιά βαπτίζουν τα φωνήεντα τους στη θλίψη. Αναγνωρίζω την ανάγκη σου να αποφύγεις την επαφή, βήματα που κλείνονται επιπόλαια στη σιωπή, πίσω από το κρύσταλλο της διακίνησης, ασφαλίζεις την παραμονή σου.

Φοβάμαι την ακαριαία συγκέντρωση φυσαλίδων σε ένα δρόμο με υποψία εγκατάλειψης, την υποταγή στην αγελαία επιθυμία της διαφυγής, την απειλή της αναπνοής τού, πίσω από ανοίκεια προθήκη, φυσικού προσώπου.

Απουσιάζω από την παρόρμηση της λαβής που οδηγεί την αντιπαραβολή σε τέλμα, είμαι ο λόγος της σιωπής, το έρμα της κύλισης, καταστρέφω την ασφάλεια για την Ασφάλεια.

Ξύπνημα μετά τον εφιάλτη της αφύπνισης σε ξένο σώμα, στη γλώσσα μου τα σημάδια της επανάστασης, θα σηκωθώ από το πάτωμα μετερχόμενος τη δυνατότητα της έκλειψης, τα λόγια μου θα σαπίσουν στην άμμο, από τη σήψη τους θα γεννηθεί η υποθήκη του χρόνου. Σκέτος καφές, άρωμα της ήττας, το φως προσδοκά την αναγνώριση, η όραση πεθαίνει...

Η mεΤαΜόρφωση

ψαύοντας τους γκρίζους ιστούς
στο βάθος ενός κρανίου που δεν μου ανήκει
προσφέρω δισταγμούς
στη θέση σκέψεων με ισοτονικά ποτά
για την άτοπη αντιμετώπιση
μιας δίψας που ζεσταίνει
τις γωνίες μιας κυκλικής κατοικίας

η παράδοξη μετριοφροσύνη
της επιβαλλόμενης κάμπιας της μεταφοράς
θα αφηγηθεί το ταξίδι της πεταλούδας
στον μη-τόπο της μεταμόρφωσης

τα δάχτυλα
είναι η βλέννα
στα χείλη της επιστροφής
σχηματίζουν τη σιωπή
ανοίγοντας δρόμο
στο σκοτάδι
των νεκρών λέξεων

η συγγνώμη
χύνει το κρασί της
στο χώμα
των 40 ημερών

τα δόντια
θρυμματίζονται
σε ένα στόμα
που έχει πνιγεί

σάλια της Άνοιξης
οι τρύπες μου αναπνέουν ακόμη
αγκαλιάζω μια κεραία της τηλεόρασης
φωτιά σε σύρμα
το αίμα μου

είναι δικό σας

The CheSs gAme

αποδεχόμενος την πρόσκληση του Δημήτρη Αθηνάκη
απαντώ με μία πρόκληση

κατά Α να ζη τή στ ε από τους Δημ ιου ρ γ ούς

τα κά τ ω
παρ α
απο σπ ά σ ματα :

...τα πάντα ήταν τώρα λιγότερα, ήταν μείον: μείον κεφαλόσκαλο, μείον πόρτα, μείον φως, μείον κρεβάτι, μείον Μάγα. Αναπνέοντας με προσπάθεια μουρμούρισε: «Μάγα», μουρμούρισε: «Παρίσι», μουρμούρισε «Σήμερα». Έπεσε να κοιμηθεί και πάλι σαν κάποιος που αναζητά τον τόπο του και το σπίτι του μετά από μια μακριά πορεία στη βροχή και το κρύο.

...θαύμασαν τη μεγαλόπρεπη επιγραφή: Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ Ο ΛΑΕΝΕΚ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣΚΟΠΙΟ και σκέφτηκαν και οι δυο (και το είπαν) ότι το στηθοσκόπιο θα έπρεπε να είναι κάποιο είδος ερπετού ή σαλαμάνδρας, που είχαι κρυφτεί στο νοσοκομείο Νεκέρ και το οποίο το είχαν καταδιώξει, ποιος ξέρει γιατί, μέσα από παράξενους διαδρόμους και υπόγεια, ώσπου εκείνο παραδόθηκε στο νεαρό σοφό.

... Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ο γαργαλισμός και η οδύνη αρμόζουν είς τον άνθρωπον, όταν όλα επηρεάζονται εξίσου.

... Κατεβάζουν τότε από το άλογο το πτώμα του στρατηγού που στάζει πύο. Το αποθέτουν στην όχθη του ποταμού Ουακαλέρα, ενώ ο συνταγματάρχης Ντανέλ γονατίζει πλάι του και βγάζει το μαχαίρι του. Με δάκρυα στα μάτια κοιτάζει το παραμορφωμένο γυμνό κορμί του αρχηγού του. Με δάκρυα στα μάτια κοιτάζουν επίσης οι σκληροτράχηλοι ρακένδυτοι άντρες που σχηματίζουν κύκλο τριγύρω του.

Κι ύστερα το μαχαίρι βυθίζεται αργά στις σαπισμένες σάρκες.

... Μπρός στόν καθρέπτη, εγώ. Καί μέσα στόν καθρέπτη, ποιός είν’ αυτός πού μού γυρνάει την πλάτη μέσα στόν καθρέφτη, που αρνείται νά’ ναι το είδωλό μου;

α=123οκεφ+β=last+γ=αβγ+δ=terminator+ε=snowοντα

οι πόρτα είναι ανοιχτή σε όλους

Στοματική υγιεινή

είμαι το σάπιο δόντι
στο στόμα σου
που πρέπει να afaiρέσεις

συνεχώς την εξαγωγή αναβάλλεις
ταυτόχρονα απαιτώντας
να μη σε πονώ

Καταπίνοντας μια OSRAM

Παρατήρησα ότι τα 250ml H2O Zagori χορηγούμενα από το στόμα κάθε Παρασκευή μεταξύ 16:00 και 18:00,σε συνδυασμό με την κατάποση λυχνίας πυρακτώσεως των 60Watt της εταιρίας Osram,έχουν ως αποτέλεσμα τη ψυχρή ολίσθηση των αντικειμένων των επάνω ορόφων μέχρι του σημείου G του τηλεφωνικού κέντρου Panasonic,παλμούς εναλλασσόμενης διέγερσης σε κενά 4essaron σημείων, καθώς και δάκρυα σε λεκάνη 3rion litrων κατά την υπερπροσπάθεια απομάκρυνσης των περιττών χαρακτήρων από το μπαλκόνι του 6ktου ορόφου, με θέα το White Tower αντιμέτωπο με την αποβολή της ημέρας από τον δίσκο της νύχτας.

Το γυαλί όταν θρυμματίζεται ανοίγει στον ουρανίσκο την πηγή του αίματος, σκουριασμένη γεύση κεράσι και κόκκινες κηλίδες στο T-shirt “ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ”, στο στήθος η σκιά του διαφημιστικού μηνύματος της WIND αποκαλύπτει τα δόντια ενός σαρδόνιου νάνου με τα γεννητικά όργανα ιχθύος σε πιατέλα από την Παρουσίαση-για τα μάτια σου μόνο.

Υποθέτω ότι το θέαμα που παρουσιάζω αγγίζει τα όρια του θεμιτού, οπότε αντιδράσεις του τύπου “κατέβα από το γραφείο μου γιατί μου λερώνεις το πιάτο” ας καταλήξουν στην αποχέτευση μαζί με αυτόν τον αρουραίο της αμφιβολίας που κρύβεται στη φόδρα της ηθικής σας.

Δευτερόλεπτα πριν, κάποιος από εσάς, τράβηξε το κορδόνι της θλίψης και ως δια μαγείας, από τις κλειστές τρύπες των ματιών σας, εκσφενδονίστηκε βρέφος 3,5 kilograms, η περούκα της γιαγιάς μου και τα χρόνια του Χριστού σε οικογενειακή συσκευασία των 2 millennium.

Αν και η κόπωση βαραίνει στους ώμους μου, θα προσπαθήσω να θυμηθώ πώς ξεκίνησαν όλα. Όπως κάθε προσπάθεια που σέβεται την ιδιότητα της, θα καταλήξω κι εγώ στο κενό.

Έχω στα χέρια μου, ζωντανά ακόμη, τα λουλούδια της ανάμνησης, μυρίζουν όπως το χώμα μετά την ήττα του από τις μεταβολή του κλίματος και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Στο δρόμο συγκρούομαι μανιασμένα με ανθρώπους κατώτερους που φωνάζουν από μέσα τους “γάμησε με”, ο ουρανός συναγωνίζεται την επιρροή των πολυκατοικιών στο κουρασμένο μου βλέμμα, η ανοησία είναι ένα παιδί που σέρνει τους γονείς του σε μια διάβαση σκύλων, έχει στα ρούχα του σημάδια από το ύπουλο σπέρμα της εκκλησίας, μασάει με δύναμη τα τελευταία λόγια των 25 seconds και έχει φυλακίσει την αδερφή του στον καταψύκτη του παππού. Αν και είναι λιγότερο αρσενικό από την γενιά που μόλις πέρασε με κόκκινο, φτύνει τους όρχεις του να μην τους ματιάξει, παίζει Pro και γαμιέται με μπάφους. Είναι η ελπίδα μου για την μετενσάρκωση-δώσε μου το κεφάλι σου να ξεκουραστώ.

Στην οθόνη, τα είδωλα δίχως είδωλο, τρέφουν τις σκιές τους με το αίμα της τηλεθέασης. Θα αρνηθώ τη δημιουργία του κόσμου-ως δημιουργία-όλα ξεκίνησαν από την λάθος επιλογή της στροφής που οδηγεί στον δρόμο που κλείνει στην αλέα και επιστρέφει στο χάος.

Κι άλλος διακόπτης.

Να press or not to press?

Η αποτυχία της μοναξιάς

είναι νύχτα;/μήπως έχω τα μάτια μου κλειστά;/κάποιος γράφει στην πόρτα μου έναν συριγμό/η σιωπή οδηγεί τα δάχτυλά του/είναι το φώς που πασχίζει να διαρρήξει το σκοτάδι μου/η ετερόκλητη αισιοδοξία της ανοησίας/είναι αήτηττη/επενδύει την αδράνεια με το μπλε βελούδο των black lights/έμπλεος από την οργή της τροφής σε σήψη,διαγράφω τη τροχιά του σεληνόφωτος,καθώς συναντώ την αρχική μου θέση/ορίζω το τέλμα μου κι από αυτό δεν θέλω κανείς να με αφαιρέσει/να αποσπάσει τη μοναδική έννοια από την χωρίς έννοια παλινδρόμηση των κλυδωνισμών της διαφήμισης/ως προϊόν,μεταφέρεται η εμπειρία της ύπαρξης,από το ένα πάρτυ στο άλλο/είνα η αδημονία της περάτωσης μιάς πράξης χωρίς τέλος,που οδηγεί τα μέλη της στη παραφορά της ανθρωποφαγίας/τις σάρκες σου για τις σάρκες μου τώρα,που ό,τι απέμεινε είναι ο εργολάβος της τελετής λήξης της αλληλεγγύης/ο καθένας μόνος,ανάμνηση του εαυτού του,λουφάζει στο κενό της ανυπαρξίας του,λείχοντας εικονικές πληγές,πλαστικά τραύματα στην πλάτη της τόλμης/αφουγκράζομαι την ανατολή καθώς παρατηρώ τη λέξη ουρανός και όλα καταλήγουν στη δύση/από το βαθύ κόκκινο,απόρροια της σύνθλιψης του φλεγόμενου δίσκου στο στεγανό του ορίζοντα,η θέαση καταλήγει σε σέπια παρωδία του διηνεκούς της απώλειας που επιβάλλει ο θάνατος της μυθολογίας/δεν είμαι μόνος όπως εχθές,απόψε,έχω για συντροφιά μου την αποτυχία της μοναξιάς

Το DαDa to Surealisme pρeσs kεy

www.surealismos.gr

ΞΥΠΝΗΜΑ - Robert Desnos

Παράξενο καμιά φορά ξυπνάμε μές στήν νύχτα
Γιατί μέσα στον ύπνο μας κάποιος κτυπά τήν πόρτα
Και στήν εξαίσια πόλη τού μεσονυκτίου τής
ημι-αφύπνισης καί μισο-μνήμης
ηχούν βαριά σ' όλους τούς δρόμους θύρες

Ποιός είναι ο νυκτερινός άγνωστος επισκέπτης
τί έρχεται νά βρεί ποιόν νά κατασκοπέψει
Ζητιάνος ψωμοζήτης
Είναι ένας κλέφτης είναι πουλί
Τό είδωλό μας στόν καθρέφτη
Πού επιστρέφει από μιά άβυσσο διαφανή
Καί θέλει πάλι πίσω νά γυρίσει
Καταλαβαίνει πόσο έχουμε αλλάξει
Πώς το κλειδί έχει μαγκώσει πιά στην κλειδαριά
Τής μυστηριώδους πόρτας τών σωμάτων
Ακόμη κι άν μάς έχει εγκαταλείψει μόλις πρίν λίγο
τήν κρίσιμη που σβήνει τό φώς στιγμή

Λοιπόν τί θ' απογίνει
Πού γυρνά; υποφέρει;
Μήπως τά φαντάσματα έρχονται από εδώ;
εδώ ζούνε τά όνειρα;
γεννιούνται οι λύπες;

Τήν πόρτα μου μήν τήν ξανακτυπήσεις επισκέπτη
Θέση στό σπίτι μου καί στήν καρδιά μου δέν υπάρχει
Γιά τίς παλιές τού εαυτού μου εικόνες
Κι άν ίσως εσύ μ' αναγνωρίζεις
Εγώ ποτέ δέ θά μπορέσω νά γνωρίσω εσένα.

Αποδεχόμενος την πρόσκληση του Δημήτρη Αθηνάκη αντιστέκομαι κι εγώ με ένα ποίημα
Μεταφέρω τη βούληση στους:

manground

salvador

ινδόλη

[HDD345F]

industrialdaisies

Στη θέση των ματιών

Στέκομαι απέναντι σου,απέναντι σε σένα που κάποτε ήσουν αδελφός μου.Τώρα ομίχλη καλύπτει το πρόσωπο σου κι ανάμεσα μας μεσολαβεί ένας νεαρός αιώνας απόστασης.Κάνω πως δεν σε βλέπω,δεν βλέπω εσένα που ήσουν κάποτε αδελφός μου.Δεν θέλω να σε φέρω σε αμηχανία,καθώς στέκω απέναντι σου,με τον ίσκιο μου να αποπνέει την σιγουριά της επιτυχίας.Επάνω στο καταβεβλημένο σου τίποτα σφαίρες υδραργύρου σπάνε και κυλάνε στο δρόμο.

Ηταν η εποχή που οι ατάκες του Λόρδου Χένρυ συνέθεταν τον κόσμο,γερνούσαν τα πορτραίτα μας κι όλα μύριζαν ανατολή με λυκόφως και ηδονική παραζάλη.Οι καρδιές μας μεγάλωναν σε καπνούς από έκπτωτα νεοκλασικά,αντιμέτωπες με εναν μικροαστισμό που τραβούσε τα χαλινάρια και με πτώσεις από τα ψηλά εξωτερικά τείχη της πόλης,σε μιά δοκιμασία πρόσκλησης της Εμπειρίας στη φωλιά του φόβου.Η ηλικία και ο θάνατος προκαλούσαν,αντιστρόφως ανάλογα,συρρικνούμενo φόβο για την απώλεια της έμπνευσης και ηδονικά ρίγη απελπισίας.

Η εποχή ήταν ιδανική για ατέρμονες αναζητήσεις με λατινοαμερικανους δαίμονες,υπό το φέγγος μιας ακμάζουσας ματαιοδοξίας.Ο ουρανός συνήθιζε να μας αποκαλύπτει,με ετερόκλητη έπαρση,το καθαρό μπλε της νιότης του σε κάθε μας βήμα και ο αέρας ψιθύριζε στην ακοή λόγια της αποπλάνησης,εμποτισμένα με αλκοόλ και θηλυκή ζάλη.

Ηταν η εποχή της ακμής.Τώρα το σώμα μου παχαίνει και ο λόγος μου αδυνατίζει.Ισως αυτό να είναι ένας λόγος να αισθάνομαι ντροπή,αισχύνη για το πνεύμα μου που ολισθαίνει,συνθλιβόμενο από τις επιταγές της ζωής σε τάξη,μακριά από το δημιουργικό χάος της αταξίας,πληρώνοντας το τίμημα της ασφάλειας,της εστιασμένης ευτυχίας σε σπίτι με τζάκι κρύα νύχτα του χειμώνα.

Η κατανόηση είναι η θυσία της ελεύθερης βούλησης που περνάει από τα μονοπάτια της συντροφικότητάς,καταργώντας σε κάθε της βήμα τη μοναξιά και εγκαθιδρύοντας,σχεδόν υπό μορφή σύμβασης,τη συνθήκη της αμοιβαιότητας στη διανομή της ευτυχίας.Η ελευθερία της μοναχικότητας ακρωτηριάζεται στο βωμό της εστίας και με το αίμα της,η βεβηλωμένη από την εμπειρία γη,γεννάει την ελευθερία της δυαδικής βούλησης.

Στο πρόσωπό σου,τώρα,τα χαρακτηριστικά του Αλλου γίνονται τα διακριτικά της αναγνώρισης,τα σημάδια που έκαψε στο δέρμα σου η Συσχέτιση για τις ανάγκες της ιδιοκτησίας.Ανήκεις στον Αλλον όπως ο άλλος ανήκει σε εσένα.Ειναι η αιτία της προσήλωσης σου στο κέντρο του κύκλου που περιβάλλει την κοινή ύπαρξη για το πεπερασμένο της ζωής και τίποτα δεν είνα ικανό να ανατρέψει αυτο το σχήμα,εκτός από το ξένο εγώ της ελεύθερης πτώσης σε βάραθρο με πεταλούδες.

Σκαλίζοντας το χώμα,στον κήπο της ευτυχίας,οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπο σου είναι τα δάκρυα της υπερβολικής λογοτεχνίας.Σταλάζουν στο πληκτρολόγιο υπαγορεύοντας φόρμες,των οποίων η αισθητική φλερτάρει με την ροκοκό βασίλισσα του πανηγυριού.Ειναι οι λέξεις που έχασαν τη σημασία τους σε μια απόπειρα προσέγγισης της ερμηνείας του Αλλου.Οταν η ερμηνεία περνάει από την καρδιά,πώς να περιγραφθεί από τις λέξεις της συναλλαγής;Για μια και μοναδική φορά υπάρχεις πραγματικά,χάρη στην ικανότητα του Αλλου να ερμηνεύει την ύπαρξη σου,χωρίς περικοπές.

Ισως τελικά,αδελφέ μου,να νιώθω ντροπή.Ντροπή γιατι σε αγάπησα ανερμήνευτα και δεν σου έδωσα την ευκαιρία να καταλάβεις.Να καταλάβεις πως αν και στη ζωή γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι,στο μεσοδιάστημα,σκοπός της ταξιδιού μας είναι η ερμηνεία.Η ερμηνεία που περνάει μέσα από τα μάτια του Αλλου και καταλήγει στην διψασμένη για ζωή καρδιά.Η δική μου καρδιά βρίσκεται στο στήθος της Ελένης και οι χτύποι της σημαίνουν το κάλεσμα της ζωής.Της ζωής για την οποία χτυπάει η καρδιά μου.

Lost highways(φωτογραφική αναπαράσταση της σεκάνς της αδέσποτης διάβασης)

Φωτογραφήθηκε από εGO

Για τις ανάγκες μιας παράστασης της παράνοιας
των προσώπων χωρίς πρόσωπο
από την ταύτιση στην αναζήτηση της ταυτότητας
του ενός όπως όλοι
στο μαύρο της απόλυτης αφαίρεσης

Η κλοπή της μεσοτοιχίας
διακρίνει τους χώρους
από το κενό της απόγνωσης
σε απόπειρα αντήχησης

Η επιθυμία συναντάει τα άτομα
σε κλειστά δωμάτια
αποκαλύπτει το σώμα της
με ένα δάκρυ στο πάτωμα

Στον ουρανό
η νέα μέρα χαράζει
τρίζοντας τις πορσελάνες
του άφατου πρωινού

Οι δρόμοι κλείνουν βιαστικά
πίσω μου ανοίγει μια πόλη
σπασμωδικά συγκεντρώνονται
διψασμένα βλέμματα

Φθαρμένο παλτό
η σκιά μου σκίζει το φως
σε μια προσπάθεια
να αδράξω το τέλος

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Ο δήμιος

Οι αναμένοντες την υποκριτική διαγραφή,την τοποθέτηση του αντικειμένου μακριά από το κέντρο που το ορίζει,οι αναμένοντες το τέλος με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες με σκοπό την αποστασιοποίηση από το γεγονός της διαγραφής ως τέτοιο,είναι εκείνοι που αποποιούνται την εικόνα του κατακερματισμένου προσώπου στον πρωινό καθρέπτη.

Η όραση δείχνει ο,τι προτάσσει η λογική του θεατή,μπλε βελούδο σε μωβ ουρανό ή ουρανός σε βελούδο από αίμα,μικρή σημασία έχει όταν εκείνος που βλέπει έχει βαπτίσει το βλέμμα του στην υποκρισία της υποκειμενικότητας.

Τα χέρια του δήμιου μετά την εκτέλεση,είναι τα χέρια όλων.Ο εκτελεστής αποτελεί μόνο τον διεκπεραιωτή της κοινής θέλησης.Η ευθύνη είναι συλλογική και προηγείται της πράξης.

La heine(φωτογραφική αναπαράσταση της σεκάνς της ταύτισης)

Φωτογραφήθηκε από εGO*

θα πράξει χωρίς πράξη
τη νύχτα που ο διάβολος φόρεσε τα γιορτινά φτερά των αγγέλων του
όταν όλα έχουν ειπωθεί
στην βούληση δίχως βούληση
για τις ανάγκες μιας παράστασης της γέννησης
για χάρη της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
του γυμνού θεού δίχως δόντια
η σηψογόνος πνοή του αναπόδραστου τέλους
στη σπηλιά της αιώνιας χειραφέτησης
από τα χείλη μιας παρθένου
από την προεόρτια ενοχή

με το γάλα της άνοιξης στην καρδιά του χειμώνα

από τα χείλη μιας παρθένου
από την προεόρτια ενοχή
η σηψογόνος πνοή του αναπόδραστου τέλους
στη σπηλιά της αιώνιας χειραφέτησης
για χάρη της ανεκπλήρωτης επιθυμίας
του γυμνού θεού δίχως δόντια
στην βούληση δίχως βούληση
όταν όλα έχουν ειπωθεί
για τις ανάγκες μιας παράστασης της γέννησης
θα πράξει χωρίς πράξη
τη νύχτα που ο διάβολος φόρεσε τα γιορτινά φτερά των αγγέλων του

Έλαβαν μέρος οι cutkeepers:Αμβρόσιος και Στε
*εGO:Στέργιος Φουρκιώτης

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Spellbound(φωτογραφική αναπαράσταση της dream sequence)

φωτογραφήθηκε από εGO*

με ρούμι από μελάσα

όταν οι νύχτες της μνήμης

στις θέσεις των ματιών

έσκισαν τις κορνίζες

των νεκρών παραθύρων

*εGO:Στέργιος Φουρκιώτης

Στην αυλή των Ρομανώφ (στους φίλους μου που πήγαν για μπάνιο και δέ θα γυρίσουν ποτέ)

27η Οκτωβρίου του 0000, στην Προξένου Κορομηλά, πρίν αυτή γεμίσει από trendy boutique, όταν ακόμη ήταν ένα ρέμα, χωρίς πεζοδρόμια και ρείθρα να μπλέκονται στις ρόδες των πεινασμένων οχημάτων, τότε που τα πρωινά πνίγονταν από αλκοόλ και αίμα, στον γκισέ του μπαρ Λούκυ Λουκ, μετά την τελευταία προβολή της ταινίας Dancer in the Dark του Lars von Trier, ο υποφαινόμενος βρέθηκε στη μοιραία θέση της αναπόδραστης αποδοχής ενός ταξιδιού μέσα στο χρόνο -με τις προγραμματισμένες επιπλοκές του βέβαια- καθώς δίπλα του εμφανίστηκαν ως δια μαγείας τα εξής πρόσωπα: η δούκισα Ευθυμία Στολίσναγια του γένους των Ρομανώφ του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας, κι ο προσωπικός της αρλεκίνος Δυσθύμιος ο Σάντεμαν από το Πορτο της Πορτογαλίας.

Το πρωτόκολλο της Herradura επιβάλλει σε caballito γλείφω - πίνω - δαγκώνω. Το jetlag, συνέπεια της πτήσης τού χορεύοντας στο σκοτάδι, και η προσγείωση στην αυλή του φύλακα της νύχτας που ποτέ δεν κοιμάται, είχαν ως αποτέλεσμα την ανατροπή των κανόνων με αδιευκρίνιστες συνέπειες.

Η Ευθυμία Στολίσναγια Ρομανώφ μιλούσε άπταιστα την ελληνική, αιτία γιαυτό η Ρωσική επανάσταση που ανάγκασε τους ευγενείς γονείς της να την φυγαδεύσουν στο εξωτερικό, εκμεταλλευόμενοι την ιδιοτέλεια ενός Έλληνα εμπόρου όπλων με φοινικική σημαία.

Ο αρλεκίνος Δυσθύμιος ο Σάντεμαν ήταν αποινί ένας αρλεκίνος που έκανε πως μιλούσε πορτογαλικά.

Η νύχτα ήταν καταδικασμένη από την δίχως οίκτο ερμηνεία της Bjork και τον σκηνοθετικό δεσποτισμό του Lars von Trier οπότε το πρωινό ήταν ο μόνος δρόμος.

Η πόρτα άνοιξε, έβρεξε πολύ τελικά, το ποτάμι θα κατέβαζε νερό, ιδανική ευκαιρία για κανόε καγιάκ [και την έχασα;]

Στούς φίλους που πήγαν γιά νερό και γύρισαν κουρεμένοι
Στούς φίλους που πήγαν στο μπάνιο και δεν γύρισαν
Στούς φίλους μου που πήγαν για μπάνιο και δέ θα γυρίσουν ποτέ

τί κάνει η καρδιά σου όταν κρυώνει;

τώρα Εδώ δεν είναι κανείς

άν όμως ήταν

τί θα εύρισκες να πείς;

η ακινησία είναι διεργασία μαγική

όπως όταν κλείνεις τα μάτια

πίσω από τα βλέφαρα ανάβουν φωτιές

η ιστορία ενός εγκατεστημένου ηλίθιου

σπρώχνεις στο κενό για να χωρέσεις

φωνάζεις στον ήχο της επιστροφής

επαναλαμβάνεις την διαδικασία της τροφής

μέχρι επιτέλους να πέσεις

κάνει κρύο όταν κρυώνεις

χέρια γυμνά

τον ουρανό αγγίζουν

κάνει κρύο όταν κρυώνεις

θα σχοινοβατείς

επειδή είναι ζωή

ζωή στο σχοινί

έως να κρεμαστείς

από ο,τι πληγώνεις

άνοιξη στο ασφαλισμένο σου παντελόνι

ο σκύλος σου ζωγραφίζει εναν ζωγράφο

αλήθεια

τί κάνει η καρδιά σου

όταν κρυώνει;

Το πτώμα μου που δε μπορώ να πληρώσω

τα θυμωμένα αυτοκίνητα ασθμαίνουν τους θύλακες της αναπνοής/Σάββατο βράδυ όπως στερεονόβα σε άδειο μπουκάλι/κάνει κρύο απόψε/ψυχρός αέρας τρυπάει τα άδεια σου χέρια/ένας παράλογος φόβος φώλιασε κάτω απ'το στήθος/το βλέμμα της απειλής έχει ξυρισμένο κεφάλι/κατεβαίνεις επιπόλαια τα σκαλοπάτια της ανάγκης/ακαριαία τα μέλη σου παγώνουν από το επίμονο μάτι του θηρευτή/ήταν πάντα εκεί/στην άκρη του τοίχου σαν παλιό ρολόι/μετράει τον χρόνο που απομένει στη χώρα της τηλεοπτικής δημοκρατίας/πρέπει να φωνάξει την κυριαρχία του/από τους πόρους της ύπαρξης του αποπνέει βία/την βία που χρησιμοποιείται εδώ γιά να καλύψει το κενό της ανικανότητας/μιά ανικανότητα που σφαδάζει πίσω από το προτεταμένο ύφος/ύφος του τσαμπουκά στο μαγαζί του τσαμπουκά,η χώρα αυτη ό,τι κέρδισε το κέρδισε με το σπαθί της/γιά την Ελλάδα ρε γαμώτο/σάπια λουλούδια σε σάπια δόντια,γιά μια ηθική σε σήψη/ηθική του πάλκου και της γαρδένιας/πληρώνω το πτώμα μου άρα υπάρχω/αποτελώ αδιάσειστο στοιχείο της στατιστικής/διαρκής ταπείνωση στον στίβο της αναγνώρισης/μαχόμενος ώς κάποιος άλλος για τα κεκτημένα/ενεργός πολίτης κι όχι φραπεδόμαγκας/ο καναπές απέναντι στη μολότωφ/στο ενδιάμεσο ο χώρος της αλήθειας/η φωνή του ευσυνείδητου:αμβλύνοια που σου τρυπάει τα νεύρα
θα σηκωθώ από το πεζοδρόμιο/όταν τα άρβυλα σου πάψουν τη φλυαρία τους πάνω στο ιδρωμένο μου πρόσωπο/όταν οι γροθιές σου ανακαλύψουν το σχήμα που ορίζεις γιά το κρανίο μου/από τα πρησμένα μάτια μου χαθεί η εφιαλτική σου εικόνα
θα σηκωθώ ουρλιάζοντας το όνομα σου/η Κορομηλά να σηκωθεί στο πόδι/6:00 το πρωί Κυριακής/θα πάρω στο τηλέφωνο τον ιδιοκτήτη της νύχτας/να φέρει πίσω στην πατρίδα μου/το πτώμα μου που δε μπορώ να πληρώσω

MhTέρΑ η μΈρa πΟυ ΈμεΙΝαι ΜΟνΗ

...τα λουλούδια ανθίζουνε κάτω από το νεκρό παράθυρο της υπομονής μου/στο δρόμο το άτομο στρώνει τις σάρκες του στο κενό τοπίο να περάσει ο αμφίθυμος νέος της ανυπομονησίας/ηθικός νάνος η πληγή ζωγραφίζει στους τοίχους το έρεισμα που της λείπει/θα σηκωθώ από την ακινησία να αντικρύσω την αέναη κίνηση των μολυβιών πάνω στις σάπιες καρδιές του φθινοπώρου/είμαι ο λοβοτόμος μου και με κατατομώ/σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποδόμησης του "τί θέλω εδω κάτω,εγώ είμαι το φώς/τις στιγμές της αβύσσου πνίγεις βουνά από παγωτό υψώνοντας το φρύδι του σαρκασμού στην αντίπερα όχθη/ποτέ από έπαρση τα δηκτικά σχόλια του ύπνου δέν ξύπνησαν κανέναν/τώρα στο τραπέζι στέκει μόνο ένας βουβός αναπτήρας-μάρτυρας της μοναξιάς της λεπίδας με βαμβάκι/από το βάθος μελαγχολικά καταφθάνει η υπόγεια μελωδία της πίστας που έχει κιόλας χαθεί/η απώλεια στο repeat υπενθυμίζει την ανακοπή της στιγμής σε αδύναμη καρδιά ματζόρε/πνίγεις τα δάκρυα που θέλεις με μεθυσμένη ακοή σε αναποδογυρισμένο ψυγείο μέσα του θα βρείς την κατοχή του αφόρητου ύψους/εκεί να πηδήξεις στο χώμα να βρεθείς κλείνοντας τά μάτια στον ουρανό του αστείου/οι γιατροί επικοινωνούν με τους οικείους το θέμα δεν σε αφορά μάταια τραβάμε τη βαλίτσα του δρόμου/η επικοινωνία έχει χαθεί γιατί κάποια λοίμωξη βασανίζει το θυμικό/στό στήθος φέρνει το χέρι να δώσει σχήμα στον λόγο του που διαφεύγει άμορφος από το ξεκούμπωτο σακάκι/έχεις μία λεξη εδώ στην άκρη των χειλιών να σου προσφέρω ένα χέρι να καθαρίσεις γιά πάντα/στο τραπέζι της ανάλυσης κατατίθεται η ψυχή να της αφαιρέσουν τους callus/κλαδί με νοσηρούς ρόζους πάνω στο δέντρο της υποταγής θα κοπείς γιά να καείς στην πυρά της μετάβασης από το ένα κείμενο ο άλλος/το χρώμα να κάνεις στάχτη στο πρόσωπο τα σημάδια της διαφορετικότητας δεν κάνουν BANG/είναι το άδειο δωμάτιο που κρυώνει,μή φοβάσαι ήταν και δική μου μητέρα η μέρα που έμεινε μόνη/μή κρυώνεις κάνει ζέστη εδώ/είναι ο στεναγμός μου...

...ακούω κάτω από το στήθος σου τη καρδιά μου

...ακούω την ανάσα σου πίσω από το τοίχο,τά παγωμένα σου δάχτυλα καθώς τρίβονται πάνω στο σοβά,φαντάζομαι τα χείλη σου την ώρα που σχηματίζουνε κατάρες,γνωρίζω πλέον ποιός είσαι,έχω τα σημάδια των ματιών σου πάνω μου,απόδειξη της παρουσίας σου εδώ,την σκόνη των παπουτσιών σου στο διάδρομο...

...πέρασε καιρός από τή μέρα που αποφάσισα να σε ακολουθήσω,πίσω σου να κρυφτώ παραμονεύοντας την αλήθεια που κρύβεις στίς τυφλές παλάμες τής παραμονής,στέκομαι τώρα εδώ,στο άδειο σκοτάδι,έχοντας στο αίμα μου τη στοργή της οργής σου...

...σφραγίζω τα μάτια μου στο φώς,ελπίζωντας πώς έτσι θα χαθώ από το πεδίο που η όραση σου σαρώνει με την επιμονή του αρπαχτικού,οριοθετώ το χώρο μου,σέ μια απέλπιδα προσπάθεια να σωθώ από σένα...

...σέ κρατάω πιά,είσαι δικός μου,στην πάνω πλευρά της παλάμης μου,έχω το πρόσωπό σου χαραγμένο,είσαι το τέλος μου και σού το παραχωρώ...

...έχω ξανάρθει εδώ,στην ανάμνηση του παρόντος στό παρελθόν,γνώριμο το κενό δωμάτιο της φιλοξενείας σου,και οι σταγόνες στό πάτωμα ιριδίζουν επικίνδυνα...

...ήρθε η στιγμή που η προσμονή επιβάλει,το κρανίο σου κλυδωνίζεται από τις αναταράξεις της νύχτας στό ποτήρι με πάγο,αλκοόλ που δεν έχει ωριμάσει ακόμη παλινδρομεί στους μετέωρους ιστούς τού μη όντος...

...θα κρατηθώ όσο μπορώ,από το τεντωμένο σχοινί που συγκρατεί το πουλί της συμφοράς,το άγριο ένστικτο του διώκτη μου,θα αποτελέσει τον οδηγό μου στό δρόμο προς τή τρέλα...

...σκωπτικά χαμογελάς στο είδωλό σου,από τις άκρες των χειλιών σου κυλάει το τελευταίο αντίο,αφήνοντας μιά γεύση από αφυδατωμένο χαγκόβερ...

...πίσω από τον τοίχο είσαι εγώ,η σκιά της αυπνίας ζυγίζει όσο ένας χρόνος στο υποκειμενικό σύμπαν του σκύλου που τρώει τα κάδρα,ακούω κάτω από το στήθος σου τη καρδιά μου,την καρδιά μου που οφείλει τον χτύπο της σε εσένα που μέσα στο στήθος μου τρώς τα κάδρα...

...να σκέφτεσαι τον άλλον γιά νά τόν σώσεις

Σκέφτομαι πως ετούτη τη στιγμή

κανένας δέ μέ σκέφτεται μέσα στο σύμπαν,

πώς μόνο εγώ μέ σκέφτομαι,

κι άν τώρα πέθαινα,

κανένας,ούτε ο εαυτός μου,δέ θά μέ σκεφτόταν.

Κι εδώ αρχίζει η άβυσσος,

όπως όταν κοιμάμαι.

Είμαι το ίδιο μου τό στήριγμα και μού τό αφαιρώ.

Συμβάλλω στην επένδυση τών πάντων μέ απουσία.

Ίσως αυτός νά είν’ο λόγος

πού τό νά σκέφτεσαι έναν άνθρωπο

είναι σά νά τόν σώζεις.

ROBERTO JUARROZ σε μετάφραση Αργύρη Χιόνη

...να σκέφτεσαι τον άλλον γιά νά τόν σώσεις,σε αντιδιαστολή με την ιδιοτέλεια τού σέ σκέφτομαι γιά νά μέ σώσεις/ολοκληρωτικός μάρτυρας της παρουσίας μου/η ανάγκη τού άλλου ώς καθοριστικός ρυθμιστής της δημοφιλίας μου/θα σε αναγνωρίσω όταν ασφαλώς μπορώ να βασίσω στην αναγνώριση αυτή,την υποταγή σου στη ματαιοδοξία της αγελαίας αναρρίχησης στην ιεραρχία της κοινότητας/η ομάδα πού δέν υπάρχει,αναζητά τη ταυτότητά της,στην ακίνδυνη ανταλλαγή φιλοφρονήσεων:πόσο σε θαυμάζω πού με θαυμάζεις.../πλάθοντας το μύθο της ιδανικής κοινωνίας,εμφορούμενοι από μιά κίβδηλη ανάγκη επαφής,θυσιάζουμε στο βωμό της,την αλήθεια τής ύπαρξης:υπάρχω γιά νά ξεχαστώ/η ανάγκη της υστεροφημίας διέπει βάναυσα τις προθέσεις μας σε βαθμό αλλοτρίωσης/θα ξεχαστώ ούτως ή άλλως/η σημασία που δίνουμε στην ιδιοτελή επικοινωνία,μας καθιστά εμπόρους της ζωής:μίλησε μου γιά νά σού προσφέρω την επιρροή μου στα μέλη της ομάδας μου/μικροπρεπής συναλλαγή πού καταλήγει πάντα στην εντύπωση της ικανοποίησης,τη στιγμή που ο Εαυτός,πνίγεται φιμωμένος στα σκοτεινά δωμάτια της αμφιβολίας/αμφιβολία πού γεννιέται από τό έλλειμα που προκαλεί η μοναξιά της Επίγνωσης/οτι ο Άλλος είναι η αιτία της συμφοράς μου.