ΠΕin

σκύλος της αναμονής σε νάρθηκα καλόβολης θλίψης ή εναγώνια ανάμνηση της αγελαίας επιθυμίας του συλλογικού τίποτα, ο ουρανός που σκοτεινιάζει διασχίζει με τις ηλικιωμένες φλούδες του το άρρωστο πορτοκάλι της πτώσης για να αναταχθεί στο παρόν, σε ένα παρόν που απομυζάει την επόμενη μέρα, το προ-δικασμένο αυγό της οράσεως σε βαθειά ύπνωση, στο πρωινό γεύμα των θρυματισμένων δοντιών που εκδιώκονται από τον θάλαμο της επικαιρότητας, με πρόσχημα την χαμηλή διατροφική αξία της βιοποικιλότητας σε κρίση, τα ατίθασα πιόνια της εξέλιξης, όπως σχηματίζουνε στον αιθέρα αθώους μηρυκασμούς αναποφασιστικότητας... ολοκληρώνοντας: με φόντο 2Dιάστατες γιρλάντες νοσταλγίας, REM lighting, με βλέμμα στο μέλλον, μια δόση υπεύθυνα συγκρατημένης αισιοδοξίας, και με μια υποσχέση υγρασίας στην άκρη του λόγου του, ο ανυπόληπτος σχεδιάζει την πείνα

Ψωμί

Εδώ
Εκείνος που πιστεύει
Μεταξύ
συνεκδοχής και βαριάς ήττας

…δεν ξέρω αν πρέπει να σου γράψω, άλλωστε δεν υπάρχεις, ή κι αν ακόμη υπήρχες τί θα μπορούσα να σου γράψω; Εγώ, ένας άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερη ικανότητα, όχι μόνο σε ό,τι αφορά την επικοινωνία, αλλά ειδικά μιλώντας, στην ικανότητα να περιγράψω το χάος μέσα στο οποίο θα κληθείς να ζήσεις. Δεν γνωρίζω τι είσαι, από που έρχεσαι και σε τι ελπίζεις.

… νομίζω ότι είμαι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει, το ανακόλουθο τέλμα στην αλληλουχία της διαπαιδαγώγησης, ένα βραχυκύκλωμα στο κύκλωμα της ζωής.

... θα είμαι συνεπείς στις υποχρεώσεις μου όπως ένας διακόπτης, όμως τι νόημα θά’ χει αυτό όταν δεν θα μπορώ να σε ακούσω, να αναγνωρίσω πίσω από το κλάμα σου τις επικλήσεις στον άγνωστο-κατά συνθήκη-θεό, τα «κακά» χωρίς νόημα;

... για να κοιμηθείς θα σου διαβάζω Μπέκετ, για να ξυπνάς θα σου τραγουδώ Αγγελάκα, καθώς θα κυλάνε τα παιχνίδια σου, θα σου φτιάχνω έναν κόσμο από δάκρυα και χώμα, θα ακονίζω τα μαχαίρια σου για φόνο, γιατί θα πρέπει να με σκοτώσεις για να ζήσεις.

... εγώ, όπως κανείς άλλος, δεν πιστεύω στην διαιώνιση των ειδών, αλλά με έναν τρόπο μακάβριο σε αγαπώ, χρειάζομαι την παρουσία σου για να συνεχίσω να υπάρχω μέχρι το τέλος αμιγής, πλήρης όπως λέμε ημερών, με το βλέμμα της συνέχειας καρφωμένο στο μέτωπο.

... ταυτίζοντας την ελπίδα με τον ίσκιο της παρουσίας σου, στην υποσχόμενη αυταπάρνηση και το νόημα των αργιών, θα διασχίσω τα εργαστήρια βιοτεχνολογίας και τις αίθουσες αναμονής των μικρών ανθρώπων σε παύση, ώστε να αντιπαρέλθω την μειονεξία μου, την ανικανότητα μου να μοιράζομαι.

... η μάνα μου μας μεγάλωσε με το cosmopolitan και από πολύ νωρίς μάθαμε να διακρίνουμε το καλό λάδι. Ο γυαλιστερός τύπος που μας χτύπησε την πόρτα δεν ήρθε για τα ασημικά, είχε βάλει στο μάτι το κλήμα που δεν το έφαγε ο γάιδαρος. Τα δέντρα για να μεγαλώσουν ήθελαν παρέα και το αζιμούθιο στο κασετόφωνο χρειαζόταν ρύθμιση, αλλά ήταν κιόλας αργά, το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας αφαίρεσε την ευκαιρία.

Ενώ φοβάμαι, στέκομαι.
Θα με αγαπήσεις;
Ο κόσμος μου... θα σε τρομάξει;

x(ορός)

πληρώνει, λέει
γιαυτό και στέκει
βουβός
κάτω απ' τον ίσκιο του

darklight

φαντάσου ένα πτώμα χωρίς ζωή
ένα βλέμμα δίχως νερό
τον αέρα να γελάει όλο χάρη
γελάει
το σκοτάδι

Psychoδηγός

ο ψυχάκιας,
που στον παραμικρό κλυδωνισμό θα τα γαμήσει όλα
που κλέβει τα ρούχα μου
στις παρελάσεις
στριμώχνει την μέρα μου
ρουφάει τον καπνό απ' τα τσιγάρα
διαλύει το νερό μου
πίνει από την ανάσα μου το φως
διαρρηγνύει το εμπρός
στην άλλη πλευρά του φεγγαριού
πόδια πάνω στο σύρμα

AdayAfter(burning)

Επόμενη μέρα, η μετά από εκείνη που δίψασες στο σκοτάδι/μέρα. Ο φόβος χαμογελάει καθώς ξαποσταίνει από το τέλος της κούρσας, της χωρίς μάταιο τέλος επιβεβαίωσης. Τα μάτια αδίστακτα συναντιούνται ξανά στο σκοτάδι της τελικής έκλυσης, το απόσταγμα των στιγμών της βίας, σε δοχείο των 5ltr, για χάρη ενός gourmet της αγάπης.
Τα χέρια μηχανεύονται τους τρόπους για να είναι μαζί, σχεδιάζουν στον αέρα τα σύρματα που τα ενώνουν. Ο ουρανός ανοίγει τις πόρτες του για να κλείσει στο blue την αδημονούσα ευχέρεια της μετά-συγχώρεσης. Τα χέρια αστειεύονται ασφαλώς-rubbing με λίπος αθώας φώκιας
Η αγκαλιά, όπως λυτρώνει, μεγαλώνει μέσα σου την απόλυτη αίσθηση της ολίσθησης σε ζεστό καφέ με baileys, την πυκνότητα του αλκοόλ με γάλα, την παραφορά των ανθρώπων που σιχαίνονται το γάλα και την καταστροφή του πιάνου. Η αλληλουχία της δημιουργίας και η έναρξη του τέλους της/διψάω, πεινάω, στέγη πάνω στο κεφάλι του πόνου/πονώντας καθώς αγνοείς τον πόνο του άλλου, τον φόβο του κενού, την απώλεια του βλέμματος του στην ράχη του άδειου πουκαμίσου σου.
Πώς να εξηγήσεις, ότι ακόμα κι αν δεν μπορείς να καταλάβεις το πως, η ευθύνη της άγνοιας είναι δική σου, ότι δηλαδή η απώλεια της βαρύτητας και ο ήλιος που τρέφεται με το σκοτάδι των βλεφάρων σου, είναι ο μόνος τρόπος να μετοικήσεις στο παρόν, μακριά από τις χίμαιρες της ενηλικίωσης, από τον εφιάλτη που ξυπνάει τη νύχτα μέσα στη μέρα.
Ο λόγος επισκευάζεται όπως το ψυγείο που ενοχλεί, στο σκοτάδι διασκευάζει τα χνώτα της νύχτας, διακριτικά συντηρεί την επάνοδο στην βρώση.

Να τραφείς από τα δάκρυα που πνίγω, όχι εγώ, όχι γιατί πνίγω, το αίμα μου, μόνο επειδή λερώνω με τις βρώμικες πατούσες μου το τζάμι του παραθύρου και σου ζητάω να περάσεις έξω.

No man's Land(αναπόδραστο)

Ανοίγεις στα δυο το βλέμμα του άλλου, για να φυτέψεις τελικά μια σφαίρα στην καρδιά σου/ο ουρανός δεν είναι τα σύννεφα της Αμελί, ούτε η ψυχή μια φωτογραφία στιγμής από πόλη σε πόλη/τα δάκρυα όταν κυλάνε δεν λυτρώνουν, μόνο βαπτίζουν τις στιγμές στο αίμα/κοιτάζεις από ψηλά, το κενό που διστάζει, τα χέρια που τεντώνονται να ανοίξουν την μέρα, το άδικο που επιβάλλει σε κάθε τριγμό του την άρνηση της επόμενης μέρας/στο κυτίο παραπόνων άφησες τα κλειδιά σου, έκλεισες πίσω σου την πόρτα του Las Vegas και ο δρόμος κατάπιε τα τελευταία περιττά klgr της ανώφελης ύπαρξης σου/τα φαγωμένα le man σε οδηγούν στο τέλος της νύχτας, στο τέλος των παράνομων πιγκουίνων του εφησυχασμού, στην άκρη του μη τόπου/η παρέα των αρουραίων, που επελέγη ως έσχατη λύση στο μαρτύριο της απώλειας, μηρυκάζει το δέρμα τής διεξόδου/τα απολυμαντικά θα κάνουν τη δουλειά τους-θα γίνουν το μισογεμάτο ποτήρι της θέασης/θα χάσεις τον σφυγμό για χάρη μιας επιπλοκής που θα σε οδηγήσει σε άμεσο μαρτύριο, επαναλαμβάνοντας το ίδιο λάθος, την ίδια μαθηματική ακολουθία, εκείνη που θα σε φέρει πιο μακριά από την πολυπόθητη ταύτιση, την με τόσο κόπο αποκτημένη/θα γίνεις το στοιχείο που αναιρεί τη σύνθεση, ο βρόχος που πνίγει την άνοιξη, η φωτιά στο λιμασμένο εγώ/στην οργή του άλλου γεμίζεις τα ποτήρια της αντιπαράθεσης με το δηλητήριο της ιδεοληψίας/φτωχή ψυχανάλυση σε δωμάτιο με ψύλλους, το κουφάρι σου φλερτάρει με την εξαπάτηση, αποθέτεις στη βία την λύτρωσή σου/απαιτείς ένα δίκαιο τέλος, μιαν εκπυρσοκρότηση στο πρόσωπο κι ένα έργο τέχνης στον τοίχο/γεννήθηκες δειλός και δεν προφταίνεις...

από τον έναν ο άλλος, eGo

καμιά φορά σκέφτομαι, ότι φωτογραφίζοντας αναζητάω τον λόγο, τον λόγο εκείνον που θα με φέρει πιο κοντά στο πρωταρχικό πρόσωπο, τον λόγο που θα μπορεί να ερμηνεύσει το πρόσωπο

φως και η απώλεια φωτός-από τον έναν ο άλλος, εγώ

επάνω στο πρόσωπο σου το πρόσωπο μου, απόπειρα εντύπωσης του πεπερασμένου στο σώμα του άπειρου/προσέγγιση του σημείου από το οποίο, η έναρξη του υποκείμενου

βλέπω, άρα υπάρχεις, όταν το κέντρο της προσοχής μου μετατοπισθεί, ο σκύλος της επικράτειας μου θα φάει τις παντόφλες της αναζήτησης, και τα υγρά ρούχα της κοινωνικοποίησης θα πρέπει να εξατομικευθούν

η αποδόμηση συνίσταται στην αποκάλυψη του τίποτα που περιβάλλει το όλον, στο πεδίο που η τελετουργία του καφέ ξεγυμνώνει τον άχαρο καρπό της, το σκληρό μαύρο κάτι, που απαιτεί τη σύνθλιψη του για να υπάρξει, απαιτεί τη μυσταγωγία του θανάτου, την διύληση της μύησης που οδηγεί στην απροσδόκητη αφετηρία της ακολουθίας/η συνήθεια κι ανάμεσα σε αυτήν και στον επίκτητο φόβο, η διάρρηξη της ενδελέχειας από τα τρωκτικά της μεσημβρινής ζώνης

Αναγνωρίζω την λήθη, άρα μπορώ να θυμάμαι/ότι δηλαδή, δεν υπήρξε τίποτα άλλο πέρα από αυτό που ακριβώς αγνοώ/μόνος, στο σκοτάδι, με τις flashιες της μηχανής που ανασυνθέτουν τον Άλλον/Εκείνον που προϋπάρχει στις ενώσεις του άργυρου
...στο πρωταρχικό πρόσωπο

φωτογραφήθηκε για εκείνον που
δυσκολεύεται να δυσκολεύεται...
με αφορμή το σχόλιο του ψίθυρου

Loui, help μe

ο τροχός του οικόσιτου αρουραίου είναι η μακάβρια επανάληψη της ακολουθίας του μικρού αδελφού/
της υποψίας της ζωής σε στάση/προβολή στιγμιοτύπων εκτός του πλαισίου της αλληλεπίδρασης/
τυφλές οθόνες με ακτίνα δράσης το πεδίο που ορίζεται από το έλλειμμα που κληροδοτεί η εκπνοή της παύσης/
της ζωής σε μετάθεση/προσμονή της πλήρωσης σε cal/min/ανθρωπόμορφο τοπίο χωρίς λάθος/υπάκουο
beat της απόδρασης/Σαββατοκύριακο στον μάρσιπο του Loui Vuitton σε περίπτυξη με κομμάτια πράσινης τροφής
-ανάμεσα στα δόντια το χαμόγελο σου πονάει

DooRs

Ανοίγοντας μία πόρτα/στο σημείο όπου κλείνει ένα τετράγωνο/εγκλωβίζεται ο αδιάκοπος κύκλος του ερρίσματος/αστείο με χελώνες στο κρανίο τυφλού κηπουρού/καρυκεύοντας τον εύθραυστο πόθο/με γαλήνη από μπλε πουλιά/σε στάση λεωφορείου υπάκουη απόρριψη/το άκουσμα του ονόματος σου στην πλάτη ενός κουρασμένου αέρα/το διάστημα που σε χωρίζει από τον Άλλον/δεν ήθελα αλλά ήμουν εκεί όπως γνώριζα τον προορισμό της άνοιξης/γελοία απεικόνιση της ενόρασης εντός λουόμενης εξάντλησης/διάστικτη έλξη από τα points της interactive διάνοιξης της οδού προς το πέρα από τα άδεια μάτια στην έλα και σε μια κούπα λέξεις θα σου κλείσω τον φόβο

δestiny με άσπρο psάρι

αναπόδραστο σημείο διαφυγής
το τεταμένο δάχτυλο ξερνάει
υπακοή στα αίτια της εκλογής
όπως εκείνη ορίζει

σε διασχίζει το νερό της ειδίκευσης
καθώς πνίγεσαι στο σκεύος της έκπληξης
απολυμαίνεις τα μέλη της επαφής
να μη μολυνθείς από τα χνώτα που κρύβεις

στα δόντια το αύριο
όπως υπόσχεση σε δέντρο αναψυχής
σφήνα στο αδυσώπητο έλεος

ασθμαίνεις κομμάτια από "επιλογή"
ακονίζεις την τάφρο της απώθησης
το κουρασμένο destiny σε αναμονή

λύπη

για το αδιέξοδο της συνέπειας

το άσπρο ψάρι της θλίψης
με σιωπή σε αβυσσαλέο ορίζοντα

φιμωμένης

φλεγόμενης πείρας

pork με Damnάσκηνα

ξορκίζω στο πρόσωπο μου τον καθρέπτη
το αίμα της συναναστροφής
ο λόγος μου είναι το βρέφος της αποδοχής
τυφλό μάτι στην έρημο

γυαλίζω το skyline της πόλης
με την ανημποριά μου
με το τίποτα
από το τίποτα
έφτιαξα αυτή την πόλη

θαυμαστές του κενού
στην έρημο η πηγή του κόσμου
αστράφτει από την ψύχρα μου

μισώ όπως ο άνθρωπος τον άνθρωπο
φροντίζω για το επονείδιστο τέλος του
χοιρινό με δαμάσκηνα

tip6τα

πασχίζω να καταλάβω αυτό που κρύβεται
-δαγκώνει τον αέρα
-εγκλωβίζει το διάφραγμα
-καρφώνει το τώρα
αυτό που συμβαίνει

τραχύ ανάδεμα μεταμεσημβρινής απόγνωσης
χειραψία του άνω έλους

να διαμαρτυρηθώ
για τις ανέσεις τις καθημερινότητας
την συνάφεια
τα ύπουλα δέντρα της εγκαθίδρυσης της άνοιας
τον σκύλο του γείτονα
το κολάρο της άγνοιας
την ιστορική σημασία της πουτάνας
την αλήθεια της γάτας μου
πέντε το πρωί
χωρίς αλκοολική σημασία
0 βαθμοί υπενθύμισης
4 μέτρα πριν την αλλοίωση
8 δάσκαλοι της ενηλικίωσης
για την χαρά της απώλειας

δαγκώνω τον αέρα
εγκλωβίζω το διάφραγμα
καρφώνω το τώρα
αυτό που δεν συμβαίνει

τίποτα, όπως όλα
ό,τι όπως λέω
ότι τίποτα
δεν περιμένω ακόμα...

...ησυχία

θριαμβευτής της ηλιθιότητας
ακατανόητος σκύλος
πέτρα που δεν έσκασε
κενό δίχως θόρυβο
περιορισμένη ευθύνη συγκεντρωμένης αντίληψης
διχασμένη ανοησία
ψωνισμένος εκλεκτικισμός-όχι εκλεκτισμός όπως συχνά αναφέρεται
σάπιο δόντι-κουφάλα
ρημαγμένη χαρά
περιορισμένης ευθύνης
οξυδερκής ανοησία
εμβρίθεια της Λατινοαμερικάνικης ακατανοησίας
σκευασμένη ανοησία
επισκευασμένη νόηση
διανυκτερεύουν μετά τις 13
όλα΄εκείνα που μπορούν να σε σώσουν
μαύροι κουρσάροι, ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας
και λοιποί ρυθμιστές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας
γράφουν μηνύματα σε ανθρώπους που δεν υπάρχουν
ώστε να κοιμάσαι
όπως μαύρη τρύπα σε υαλοπωλείο
ταύρος με περικεφαλαία
τυχάρπαστος σίγουρος φίλος
σε επιδότηση
για την καλλιέργεια της ησυχίας

...mind...

ο λόγος είναι η βοή της πόλης
ένας urban ατελέσφορος ορυμαγδός
αποτελώ ένα από τα κανάλια του
όποια διερμηνεία περιττεύει
διαβάζω κάπου: ο Αρανίτσης δεν είναι Ελύτης
Ω! τι πλεονασμός
θωρείς τον άλλον μέσα από το μυωπικό σου πρίσμα
ο άλλος δεν είναι εσύ
το απωθημένο δεν καθορίζει την πρόθεση
ο λόγος δεν είναι η επικοινωνία
αν γράφοντας προσπαθείς να καταλήξεις κάπου
θα καταλήξεις γράφοντας
δεν προσεγγίζεις τον άλλον
αντανακλάς μόνο την ματαιοδοξία της μοναξιάς σου
το αναπόδραστο του θορύβου
ό,τι γράφω εδώ, είναι θόρυβος
ακατάσχετος
τον βιώνεις καθημερινά
ο αγώνας που απλώνεται γύρω σου
δεν έχει ειρμό
κάτι, που να χωνεύει το μυαλό σου
μόνο σκουπίδια και στην κορυφή του
ένας άλλος Marley χτυπιέται για την ειρήνη σου
ό, τι διαβάζεις εδώ είναι χωρίς σκοπό
αν είχα επιλογή θα μεγάλωνα σε ένα πυκνό σκοτάδι
μακριά από το φως και τις λέξεις
ζώντας τον πρωταρχικό λόγο
την επικοινωνία χωρίς λέξεις
δεν γράφω επειδή έχω κάτι να πω
μόνο έιμαι ένας γάτος που κλαίει
δηλαδή δεν είμαι αυτό
αλλά το κλάμα του γάτου
η ολισθηση της βροχής πάνω στα βλέφαρα
ο συριγμός πριν γίνει χάδι
μου έγραψε κάποιος κάποτε ότι είναι φασιστικό
να απαιτώ από τους άλλους
να μου απαντούν όπως εγώ
δηλαδή όπως πώς;
αντιγράφω εδώ(από το "Σε εξέλιξη σχέδιο 33 σημείων" του Ευγένιου Αρανίτση):
[«Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ
ΕΙΝΑΙ Η ΡΙΖΙΚΗ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ
ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΝΤΑΙ»].
η επινόηση της έννοιας διαφέρει από τόπο σε τόπο
και η έννοια της επινόησης είναι η επινόηση της έννοιας
όπως αυτή νοείται ιδωμένη υπό το βλέμμα της συναλλαγής
ο α-λόγος είναι η άγνοια της βοής της πόλης
το cotton club που τιθασεύει την ακοή σου
θολώνει την θέαση
το jean είναι μια στολή
2 μετά το 1
είναι το uniform της ακολουθίας της μιζέριας
θα πάμε όλοι από εδώ όπως και οι άλλοι
δεν υπάρχει ζητούμενο
κάποια γελοία απαίτηση
θυμήσου μόνο
αν την τελευταία φορά που θυμάσαι
υπήρξε ειρμός

ΕΔΩ

επιστροφή από την άνοιξη στη μίζερη χάσκοντας χαρά του χειμώνα/η πραγματικότητα, εκείνοι που της ανήκουν-ενδεδυμένοι τον λίθο των ηλιθίων-η επίγευση της αήττητης ευρηματικότητας, αποκαλύπτει την κάλυψη της ανακάλυψης των αλλεργιογόνων μαύρων δαχτύλων πίσω από το θαμπό κρύσταλλο της αποπλάνησης/δεν πουλάμε, χαρίζουμε/όλη η αλήθεια για τον πόνο των εκλεκτών-τα μάτια θολώνουν υπό την αλλαγή της ατμοσφαιρικής πίεσης, κατά την αφαίρεση του πλεονάζοντος λίπους-σίγουρα χαμόγελα στον καθρέπτη της βοστρυχώδους α-νοησίας, απαστράπτουσα αμετροέπεια για χάρη του περιττού/περίπτυξη τυχαίας απομάκρυνσης από τον μη τόπο στο άδειο ποτήρι της αισιοδοξίας/η επόμενη μέρα χαράσσει στα πρόσωπα το έλλειμμα του Προσώπου/η συλλογική ατομικότητα, δηλαδή ο κανένας, αφαίρεσε το μάτι που βλέπει εντός των και μαζί την ελπίδα για ενδοσκοπική υπέρβαση- τον κήπο του καλού ή ό,τι θα ξεράσει η απωθημένη ευφυΐα ενός ταξιτζή στα καλογυαλισμένα παπούτσια της ανεκτικότητας/"παρακαλώ, περάστε":ο ουρανός τοποθετημένος σε πτυσσόμενο πορτ-μπαγκαζ/εγκαταστήστε GPS για τον προσανατολισμό της ευγένειας/ακόλουθος της γεύσης ο γητευτής της ανικανοποίητα επίπλαστης ανάγκης, εξωθεί το γραφείο σας στην αποστολή πληγών-άγνωστης προέλευσης αποστολέας-χορός της ακρίδας- σε συντετριμμένους από την υπεραπλούστευση σιαγόνες/γενικά, μιλώντας, κλείνουν τα μάτια στη θέα της ουτοπικής έλευσης διασημοτήτων στο άσημο από ασήμι για τους φτιαγμένους με στόχο την απομάκρυνση υπερφυσικών φαινομένων, όπως λυκάνθρωποι που καταπίνουνε σφαίρες και κορίτσια λουσμένα στον ήλιο της αέναης παρέλασης του καρναβαλιού/το τέλος της βίας και η έναρξη της σε οικογενειακή συσκευασία-Αυτοδικία η κυρία της μυστικής επαφής με το κοινωνικό κράτος, επιχορηγούμενη από την ευνομούμενη πολιτεία-η τελική λύση:θανατηφόρος ιός το ανθρώπινο είδος, αυνανιστική ανάλωση ως το τέλος του τέλους του αέρα...

...ό,τι έγινε ξανάγινε...έχεις ξανάρθει εδώ...όχι εδώ
...εδώ

σταGOνα

διαγράφω κύκλους
πάνω από το χώμα
κόκκινα μάτια λιώνοντας
λυγμούς χαράσσω στο στόμα
αδηφάγα πληγή της δικαίωσης
τα χέρια κοιτάζουν
ουρανό από λάσπη
κραυγές απ' τα κεριά της τιμής
κυκλώνω ένα πάθος
στα τυφλά
πίσω από ανοιχτά βλέφαρα
επιδιώκω τον διακόπτη
να γυρίσω στην εύνοια

δεν θα κοιμηθείς ξανά
αν δεν θυμηθείς να ξυπνήσεις

η μνήμη ή ένας ακόμα δίσκος

[ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ]
...o A βαδίζει στην Τσιμισκή από το ύψος της Π. Μελά έως την Αριστοτέλους(reverse playback)
[ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ]
...συνάντηση Α+Β στον πάτο μιας Budweiser(Chezk)
[voice over]μονόλογος[FLASH]gros plan ρακοντυμένος ιερέας αστικής αίρεσης
[EJECT]
...σε ανάπτυξη της θεωρίας "ότι η προσπάθεια διατύπωσης οποιασδήποτε ιδέας έχει ως στόχο την διάχυση του ατόμου σε ένα ευρύτερο κοινωνικό cauldron καταλήγει αναπόφευκτα σε επιβεβαίωση της ατομικότητας/αποτυχία της ανατροπής/close up στη διαδικασία τεμαχισμού αγνώστου προελεύσεως stake "ο οδοιπόρος είναι το χέρι που λαξεύει τον τρόμο υπό άγνοια"
gloss συνάντηση χωρίς νόημα άνθρωποι
ο ουρανός πριν σβήσει
χαρτοφύλακας με την διατήρηση του παρόντος
ουρανός αδιάφορος - υπογράμμιση της ματαιότητας
δρόμος όπως δρόμος σε ώρα αιχμής(reverse motion)
κανένας δεν γνωρίζει τον λόγο που βρέθηκε εδώ
σώμα σε στάση εμβρύου παράλληλα με την εθνική
είχα τόσα πολλά να σου δώσω και τελικά σπάει ένα τζάμι
στα θραύσματα του η αντανάκλαση της ανείπωτης ιστορίας δεν θα σου πω
περιγράφοντας αντίστροφους κύκλους γύρω από την ανωνυμία του υφέρποντος κύρους
[GENERIQUE]
-ξημέρωμα-
location:κάστρα-σκαλοπάτια:η μονότονη πτώση ενός επίδοξου αλκοολικού
[INDOOR]
-μικροαστικό σπίτι δεκαετίας 80-
Α+Β διαρρηγνύουν την πραγματικότητα εντρυφώντας σε TRANCE προεκτάσεις απλότητας/φίλοι από το παλιά - όπως ποτέ δεν υπήρξε κιόλας - χωρίς της ηλιθιότητα της γνώσης ή το αντίστροφο της/κορύφωση σε τέλμα διεύρυνσης του ωραρίου/ποιος όπως ο Πατέρας θα αποτελούσε Την Απώλεια οι πιπεριές τηγανίζονται/(close up_ηλικωμένη πριν την παράνοια)/η διαδικασία απεγκλωβισμού του παρόντος από το μέλλον είναι η μοναδική παραχώρηση του Β υποθηκεύοντας τον χώρο του Α(χώρος που δεν του ανήκει σε δεύτερο πλάνο:αναπαράσταση του σχηματισμού κενού μεταξύ των δύο στοιχείων)/ο ουρανός αδιάφορα γοητεύει την πόλη στη θέση του θα έπινα ενα cognac στο Majestic όταν υπήρχε/το παρόν μας αναγκάζει να συνθλίψουμε ένα πορτοκάλι ηρωικής λάμψης/πρόσωπο ανάμεσα από βιβλία, παπαγάλοι και γάτες, η πριγκίπισσα της προηγούμενης νύχτας/είμαι τόσο όμορφη αλλά η πινακίδα ενημερώνει εντός/ένας άλλος κόσμος με φαύλους βάτραχους να διατηρούν την ισσοροπία/τα μάτια σου τόσο άδεια όσο της κενής προσέλευσης εντός των/[GENERIQUE] - Αριστοτέλους - Ολύμπιον μετά το PANIC(νιώθοντας τόσο άδειος, επιτέλους εσύ και το ανόητο ρολόι)/μηχανευόμενος μια μέθοδο διατήρησης του ενδιαφέροντος αφαιρείς ένα μέλος σου - ένα στοιχείο του βλέμματος - την φωτεινή επιγραφή της επόμενης μέρας - κρύβοντας στα χέρια σου την σκόνη του σύμπαντος...

σεκανς της namib(σχεδιάζοντας με ένα πορτοκάλι)

...για την ικανότητα των ματιών/στο υγρό δωμάτιο του θρήνου/κλέβοντας σάπια φωνή με την επιδεξιότητα του ιλίγγου/άδεια ποτήρια η διαφυγή/το όνομα σου στο λαιμό κάποιου σκύλου/πνίγεται ο δρόμος/η ίαση της αναποτελεσματικότητας της εξωτερικευμένης φαυλότητας του αέναου παλινδρομισμού/από την αρχή των βημάτων ως την περάτωση του πεπερασμένου τώρα/ένα ζευγάρι φόβος κατοπτεύει τις κινήσεις του ρόγχου τής επιστροφής σε αγέλη εντεταλμένων παθών/επιστρέφοντας στη μοίρα τα δάκρυα της βούλησης/τροχίζοντας τα γρανάζια τής ελαφρώς μετατοπισμένης επιθυμίας/καταλήγει επιτυχώς το δέρμα στα οστά και η σύνθεση του υβριδίου της ευγενικής εξωστρέφειας του ενδόμυχου μονολόγου της κάμερα fiξ σε γενικό πλάνο, insert χαμόγελο αδιάφορου συναγελασμού με δάχτυλα που βιάζονται να ανοίξουν υπαναχωρώντας/θόρυβος της εκτύλιξης/ιδρωμένο κρύσταλλο η θέαση των άλλων/κρυώνω για το πρωινό που θα με βρεί πάνω από έναν αποτρόπαιο ορίζοντα/φύλλα της εποχής συνθλίβουν με το θρόισμα τους σμήνη από πεταλούδες/χθες έρποντας έως το σήμερα/ουρανός μου η φλύαρη μετακίνηση των τερμιτών σε σύννεφα από τερηδόνα/μπορώ να μιλήσω σε ό, τι ακούγεται/να αγγίξω το κενό που αφήνει ο θόρυβος της εγκατάληψης/το αίμα που κάνει μερικά πρόσωπα να πετάνε/στην έρημο πίσω από τα δόντια σας...

Ο λόφος που έχασε την σκιά του

επιστροφή στο σπίτι, το βλέμμα μου συγκρούεται κάθε φορά με τα κλαδιά του διώκτη μου/συναντώ την προσπάθεια που καταβάλει η φύση να αποβάλει το παράσιτο της διέλευσης μου/προειδοποίηση της επερχόμενης εξόδου κι ένας χρόνος που μετράει αντίστροφα/για πόσο ακόμα θα αντιστέκομαι στο όριο πριν την πτώση;/μια άμορφη μάζα προσμένει στο όριο της αντίστασης να ενδυθεί ό, τι αποδίδεται στην μορφή/κομμάτια της απουσίας σε τροχιά γύρω από τον φόβο της σύγκρουσης/στη συντήρηση εξιδανικεύεται η πορεία κατακτώντας το έλλειμμα από μια θέση βαρύτονης απληστίας/επιταχύνω σε μιαν ακατάληπτη ευθεία συντονίζοντας την ακοή μου με τον συριγμό του δρεπανιού πάνω από ένα κρανίο που ξυρίζεται αδιάκοπα/η μυρωδιά της σκόνης καθώς καίγεται κατά την εκπυρσοκρότηση του ελιγμού πριν το επόμενο τέλος/ο καπνός που αφήνει πίσω της η οικειότητα/το γυμνό χάδι του πεπερασμένου επάνω στον λαιμό του εφησυχασμού/όλα, όπως ψίθυρος και φόβος με τη βεβαιότητα της απερχόμενης επαφής/μεθυσμένα δάχτυλα στο τιμόνι της αδιάκοπης καταδίωξης της σκιάς του ανθρώπου που επιστρέφει στο σπίτι δίχως ενοχές έμπλεος από μια δίκαιη λοβοτομή στις επάλξεις της παραγωγικής διαδικασίας-παράγοντας ατόφιο βόμβο να γεμίσει τις ψυχές 980.003 ημιφωτισμένων κιβωτίων με δεμένες τις χειρολαβές στους γάντζους των ανήσυχων πνευμάτων σε σήψη=τής κατανάλωσης όπως βράδυ όπως κάθε κάτι όποτε γυρίζω να κοιτάξω και δεν είναι κανείς(ίσως εκείνος μόνο ο ίσκιος που έχασε τα κλαδιά του)μόνος όπως ο ουρανός πάνω σε μια επίπεδη γη που δεν είναι κάμπος/να ξεχαστώ ώστε να θυμηθώ πως κατέληξε η επιλογή σε οριστική διαγραφή της κρίσης-ο δρόμος της επιστροφής πάνω στο δέρμα του φιδίου τυλίγοντας ένα πόνυ=ο καλπασμός του ιριδισμού στην ράχη της θάλασσας-είσαι γελοίος όταν φτύνεις στα γράμματα(ελπίδα να λερώσω με τα χέρια μου τον χώρο στάθμευσης της εγκαρτέρησης_όχι άλλα πτώματα, please θα σε πάω στο πάρκο να καταπίεις τον αέρα που ρουφάει το πίσω μέρος της καρδιάς σου...

The turn of the screw part(tOO)

επιμένω βγαίνοντας, αντιπαρερχόμενος το κενό που με επιτάσσει, στο φως του μεσημεριού κρατώντας στα χέρια άνθη μεταμέλειας όπως κάθε φορά μετά από εκείνη που εντός της καταλαμβάνω την απουσία μου

με τα μάτια γυμνά από τις προβολές του παρόντος, επιδιώκω την έκπληξη διεκδικώντας την άγνοια από την μνήμη(με μαύρα πανιά γυαλίζω την όψη)

καταπίνω κραυγές ηρεμίας πνίγοντας στην έννοια, τη σημασία του λόγου(κάθε είδωλο οφείλει την ύπαρξη του στη σύμβαση της απεικόνισης του ανεικονικού)

τα μέλη της σύγκρουσης υπαναχωρούν, θέτοντας τα χάδια τους στην υπηρεσία του συμβιβασμού(η προδοσία όπως θα έπρεπε να είναι)

πολύ αργά
πολύ νωρίς
θα κρύψεις τις προθέσεις σου στο αίμα της μετάγγισης
θα στρίψεις
όπως έστρεψες
θα κοιμηθείς

ένα πτώμα στο μαξιλάρι
η αλωπεκίαση όπως δεν την έχεις ξαναδεί

προς κ. Duchamp

Μέσα από ένα ζευγάρι γυαλιά "Κλάιν Μάιν", κοιτώ τις φωτογραφίες τού ρεπορτάζ για τους "ανθρώπους των σκουπιδιών", κάπου στις χωματερές της Αττικής. Ο ντεγκραντέ φακός τους, δίνει μια κινηματογραφική διαβάθμιση στο βουνό της δυσωδίας που παρήγαγα εγώ και κάποιοι ακόμα με ντεκαπάζ μαλλί, και στερεότυπα του τίποτα.
Οι τεράστιοι όγκοι των σκουπιδιών σαν καράβια ακίνητα και πάνω άνδρες, γυναίκες και παιδιά, παλεύουν με τη διαλογή τής απανθρωπιάς που μπάζει από παντού.
Πολύχρωμα είναι τα σκουπίδια και τα προσωπάκια με τις μύξες. Κοντινό σε πρόσωπο: προσπαθώ μέσα απ' το ιλουστρασιόν να εστιάσω στα μάτια 10χρονου κοριτσιού. Να αγκαλιάσω τα όνειρα της. Αυτά που το βράδυ στο σπίτι-παράγκα από χαρτόνια και φόβο, θα αντικρύσει μεγαλώνοντας, να της χαμογελoύν και να απομακρύνονται.
Εγώ ως προνομιούχα με ζεστή κρεβατοκάμαρα και τα σκουπίδια μέσα μου, όταν χρόνια μετά θα διασταυρώσω το βλέμμα μου με το δικό της, μπορούμε να βρούμε κάτι κοινό. Την απόγνωση μας, και τη ντροπή μου.
Ένα φιλί στο βρώμικο μαγουλάκι για καληνύχτα, και μιάν ευχή. Αυριο στη χωματερή, το παιδί και η κούκλα-σκουπίδι, να έχουν και τα δυό τους πόδια...

Αύγουστος '08
"Η Χειρόγραφη"

Easy Rider

ο θυμός μου
εξατμίζεται στο φως
στο χώμα
φυτεύω τα όνειρά μου

κάθε/όπως πάντα/σε/τί/από τώρα/ανέκαθεν/σφραγισμένο κιβώτιο: μέσα του, κίτρινοι γλάροι, ατενίζουν τον ουρανό/αν είναι γαλάζιος/πρωί/ενδύεται/δόντια κρυστάλλινα, αντικατοπτρίζουν καθρέφτη-κλέφτη/κύτταρα/νεκρά/νιπτήρας σε μετατραυματική απόγνωση/καθορίζει το μέλλον τής αποχέτευσης/μολύνοντας σφυγμούς σε ακολουθία/ανάμνηση χρυσόψαρου/σε ισοθερμικό δοχείο μεταφοράς

μεταφέρω
την ύπαρξή μου ασφαλώς
επιστρέφοντας
από βέβαιο θάνατο

δρόμος/όπως πάντα/σε/αδιάκοπα/ξετυλίγεται αναδυόμενος/πρόσκρουση/αναστρέφοντας την κατάληξη/απώλεια της έννοιας:"επιστρέφω εδώ"/στην άσφαλτο/κομμάτια της ελπίδας/ το αύριο, παγιδευμένο, στην έμπνευση ενός συνταξιούχου/τα παιδιά σας παίζουν αμέριμνα/ έρεβος με δρεπάνι/τώρα/λουλούδια στην αυλή/σχηματίζουν στεφάνια/παγανιστικά σύμβολα/η ζωή σε αναβολή/ηλικιωμένη ουρά έξω από τράπεζα

αναμένω
την ύπαρξη μου ασφαλώς
υποθηκεύοντας την
σε βέβαιο θάνατο

Sickώνομαι

τμηματική αποκόλληση
η σταδιακή επιλογή των επιμέρους
σε βάρος του ρυθμού

το σύρσιμο υαλοκαθαριστήρων
κουφάρια της μνήμης στο κρύσταλλο της πορείας
ο φόβος ανασταίνεται

ιδανικός κυφήνας
η ροπή της παράπλευρης απώλειας
διασχίζω τις θάλασσες

φόρμα, όπως νερό σε κουτάλι
με καταπίνει το Εγώ

η ακοή διαρρηγνύεται
σπάει ο χρόνος
στον ουρανό

σκοτάδι
η σιωπή πριν τη μάχη
οι σάρκες μου για τίποτα

πίσω από την οθόνη
κλειδιά
ορατός δίχως σώμα

φόβος
θυμάμαι
δαγκώνω τα μάτια

σηκώνομαι