Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

σταGOνα


διαγράφω κύκλους
πάνω από το χώμα
κόκκινα μάτια λιώνοντας
λυγμούς χαράσσω στο στόμα
αδηφάγα πληγή της δικαίωσης
τα χέρια κοιτάζουν
ουρανό από λάσπη
κραυγές απ' τα κεριά της τιμής
κυκλώνω ένα πάθος
στα τυφλά
πίσω από ανοιχτά βλέφαρα
επιδιώκω τον διακόπτη
να γυρίσω στην εύνοια

δεν θα κοιμηθείς ξανά
αν δεν θυμηθείς να ξυπνήσεις

8 σχόλια:

imarias είπε...

γειά σου Duchamp

Duchamp είπε...

γεια σας κι εσάς, κυρία imarias

hdd345f είπε...

δε θα κοιμηθώ ξανά, αν δε θυμηθείς να με ξυπνήσεις :)

Duchamp είπε...

καλημέρα χαμογελασμένε δίσκε, ήρθε η ώρα να κοιμηθείς, όπως θυμηθείς, να με ξυπνήσεις

Johmar είπε...

Συνειδητοποιώ ότι όλον αυτόν τον καιρό είσαι ντανταιστής, με ότι επισύρει αυτό, εικονοκλασίες, αναρχισμούς κλπ. Αν το σκεφτείς, όντως πρέπει να αρχίσεις απ' τη γλώσσα για να αποδείξεις ότι η αναρχία μπορεί να στηρίξει ένα σύστημα που να χαρακτηρίζεται από τάξη. Που να μη βασίζεται όμως στο αρτηριοσκληρωτικό τυπικό και σε αμφίβολα αξιώματα, αλλά στην αλήθεια και την ουσιαστικότητα της ενμέριμνης συνείδησης.

Duchamp είπε...

...από το τίποτα από το οποίο προήλθε το τίποτα, στο τίποτα που μας ανήκει/η απάντηση είναι λογοτεχνία αλλά ο λόγος είναι άλλο πράγμα/κωδικοποιήσαμε το λόγο στο πλαίσιο μιας σύμβασης με ευρεία αποδοχή, ισοπεδώνοντας την ιδιοσυστασία του νοήματος(αμβλύναμε τη σκέψη)/η ερμηνεία αποτελεί τη βάση της υποκειμενικότητας, και μόνο μέσω αυτής προσεγγίζουμε το σημείο της άφιξης στη χώρα της γνώσης-δηλαδή στο τίποτα-κι από το αγνό τίποτα προερχόμενος μόνο το χάος της μη τάξης-τακτικός επισκέπτης της διάνοιας-"to all my friends" φίλε μου, όπως πάντα...

Aeglie είπε...

Καλή χρονιά. Καλώς ν' αγρυπνούμε.

Ανέστης Μ. είπε...

δε θα ξυπνησω ξανα αν δε θυμηθω να κοιμηθω. μεγεια τη χρονια.